Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |                 rogami po grzbiecie i z wolna poszedł w las nazad... I
 2   1,  1 |                 przejrzyste, ulatując z wolna ku niebu i ginąc w powietrzu.
 3   1,  1 |            konie... te zobaczywszy go z wolna zaczęły się zbliżać ku niemu.
 4   1,  1 |                 dalej. Słońce już się z wolna spuszczać zaczynało ku zachodowi.
 5   1,  1 |                pozostał - zbliżał się z wolna do starego.~- Ha! po świecie
 6   1,  3 |            Dokąd myślicie?~- Dokąd? - z wolna powtórzył, jakby nie chcąc
 7   1,  3 |            Wzgórze, niezbyt wyniosłe, z wolna, nieznacznie wspinało się,
 8   1,  3 |             przestrachu... Gdy mówił, z wolna lice kneziowskiego sługi
 9   1,  3 |          podsunęła się i Jaga, a Wisz z wolna poszedł naprzód ku ognisku,
10   1,  3 |                wyraz, i poczęła mówić z wolna, nie patrząc na chłopca:~-
11   1,  4 |          słowika.~Dwa kruki z zachodu z wolna ciągnąc zatrzymały się nad
12   1,  4 |          chłopak prowadził. Wlókł się z wolna, w ręku trzymał gęślę, po
13   1,  4 |                Ślepiec się zatrzymał, z wolna głowę podniósł i oczy białe,
14   1,  4 |                ciemności...~Mówił tak z wolna, a słowo w pieśń przechodziło
15   1,  5 |             palec na usta położywszy, z wolna prowadziło Hengę ku drzwiom
16   1,  7 |               nie stanie - mówił Wisz z wolna - pójdziemy w pęta wszyscy.~
17   1,  7 |               po podłodze.~Gdy weszli z wolna, kneź Miłosz się nie ruszył,
18   1,  7 |                dzieje - ciągnął stary z wolna, nie zważając na odprawę -
19   1,  9 |               mu się pokłonić - rzekł z wolna - alem ja stary, a on młodszy.
20   1,  9 |             zamierzył na niego. Stary z wolna ustąpił.~- Jedliście chleb
21   1,  9 |       przyniesioną ze świętego zdroju z wolna zalewać zaczęto.~Natenczas
22   1,  10|                 starszyzna i ciągnęli z wolna ku horodyszczu. Ludek z
23   2,  12|               dziewcząt w bieli, szły z wolna, trzymając się za ręce.
24   2,  12|           ścigać nie chciało.~Ciągnął z wolna, bez myśli, ku lasowi. Chciało
25   2,  12|            dyszał, marzyły mu się, bo z wolna sen za powieki go chwytał.~
26   2,  12|               konia wziął z jej ręki.~Z wolna poczęła iść ku chacie nie
27   2,  13|                nie spytał go więcej i z wolna pociągnął do dworu, do świetlicy.~
28   2,  13|                 ziemi, podniósł głowę z wolna i wlepił w pana oczy.~Myszko
29   2,  13|               więc zbliżyć Znoskowi i z wolna głowę mu rozwiązała. Przyschła
30   2,  14|     powydeptywane stopami.~Dziwa szła z wolna przed siebie, nie śpiesząc,
31   2,  14|              czoło.~Na zbliżającą się z wolna Dziwę patrzył spod brwi
32   2,  14|              tego, od czego w domu była wolną - do gotowania strawy dla
33   2,  15| przyprowadzonych przez Muchę ujęło go z wolna pod ręce. Próbował im się
34   2,  17|                  Rzekł i zawrócił się z wolna, wewnątrz ostrowu idąc,
35   2,  17|              poszeptali między sobą i z wolna się rozchodzić zaczęli.
36   2,  19|               twarzą wesołą powtórzył z wolna modlitwę dziękczynną Bogu
37   2,  20|            poprawiła wianek i włosy - z wolna uchyliła oponę i wyszła.~
38   2,  21|                 jak smok dźwigało się z wolna i toczyło po ziemi.~Strażnik
39   2,  21|                rękami wodę rozgarniał z wolna i płynął. Czółenko posuwało
40   2,  21|               około spalonego grodu i z wolna podjechała ku starszyźnie.
41   2,  21|                 wołanie słychać było, z wolna zawrócili konie i stępią
42   3,  25|               życie przywrócić mogło.~Z wolna topielec jakby ze snu się
43   3,  25|           topieli... Posuwała się ona z wolna ku ostrowiu.~Płynął ktoś
44   3,  25|             Płynął ktoś od lądu, lecz z wolna, jakby go sama fala niosła,
45   3,  25|                gdzie dola wiodła. Tak z wolna, już nade dniem jasnym skorupka
46   3,  25|            zaraz, podnosząc ręce szła z wolna ku niemu.~- Żywie, bóstwo
47   3,  25|                 Wizuna mowa pamięć mu z wolna przywróciła. Ten jeść i
48   3,  25|             rzuciło, ale stara weszła z wolna, na ziemi usiadła, nie proszona
49   3,  27|                i dwaj przybyli weszli z wolna. Tuż za wałem zmieniły im
50   3,  28|               już ma w garści całego, z wolna więc popuszczać coraz zaczął
51   3,  30|               do duszy, iż się ludzie z wolna uśmierzali, uspokajali,