Tom,  Rozdzial

 1   1,  3 |   rozejdzie po lesie, zrozumieją.~Szli więc razem. Od strumienia
 2   1,  3 |         im skrzydła nie ociężały.~Szli tak coraz głębiej, a Niemcowi,
 3   1,  3 |          gdyby się mścić chcieli.~Szli co prędzej ku zagrodzie.~
 4   1,  4 |      szopach i oborach... parobcy szli wypędzać stada... dziewczęta
 5   1,  4 |      każdy wziął po garści ziemi, szli i sypali, dopóki mogiła
 6   1,  6 |      puścił pieszo w dziedziniec. Szli z głowy obnażonymi, płacząc,
 7   1,  8 |     znaczył od najzamożniejszych. Szli z dala do Piastuna ludzie,
 8   1,  8 |     przeciągnęła się do wieczora. Szli potem razem do chaty i zasiedli
 9   1,  9 |        niż bój i walka znużyły... szli smutni zataczając się i
10   1,  10|           już było można tych, co szli za i przeciw. A z piersi
11   1,  10|     stamtąd mogli, aby im w pomoc szli... a wówczas z Myszków i
12   2,  15|     począł patrzeć, oni na niego. Szli krokiem mierzonym, z głowami
13   2,  15|         oczy mówiły, że ze skargą szli i z żalem, pewni swojego
14   2,  15|         sobie chcąc odebrać nimi.~Szli. Na przedzie gromady starszy
15   2,  15|       niego patrząc jak na wodza, szli inni.~Gdy się wreszcie przybliżyli
16   2,  15|       przewagę w kupę się zbili i szli nazad ku wrotom, broniąc
17   2,  15|       drabinie, Brunhilda i Mucha szli za nim. Narzucono mu opończę
18   2,  16|          jacyś kmiecie, co za nim szli w trop, napadli nań i pochwycili
19   2,  16|      Pozdrowili się w milczeniu i szli siąść na spoczynek w cień
20   2,  16|    pozsiadali też z koni i powoli szli ku niemu. Co w drodze uradzili
21   2,  16|        nie spodziewali przyjęcia. Szli prosto do świetlicy, gdzie
22   2,  16|  wyłamywali i grozili, że kmiecie szli na wietnice i zwoływali
23   2,  19|           się po woli waszej...~I szli do świronka, w którym pościel
24   2,  19|       wszystkich razem prosił, by szli z nim na żalnik, duchy dziadów
25   2,  20|           tylko popatrzawszy nań, szli sobie dalej. Słońce dopiekało,
26   2,  21|       ojcu, do nóg matce, a potem szli posłuszni. Za kępą u grodziska
27   2,  21|         starszyzną radzić poszła. Szli z podwórza na odległy wzgórek.
28   2,  21|           na barki idąc do stosu. Szli przodem ci, co nieśli zwłoki
29   3,  22|     rzucano czapki, potem wszyscy szli precz i za chwilę się do
30   3,  22|      Myszkowie, i Leszki witać go szli, a nim do mówienia o sprawie
31   3,  22|          stanie. Więc nim do koła szli, prosili go, aby im radę
32   3,  22|       Czeladź i parobkowie pieszo szli, co przedniejsza drużyna
33   3,  23|           sił obliczyć nie mogli.~Szli zabierając ludzi, spędzając
34   3,  23|      płoszyły.~Pomorcy z Niemcami szli pustosząc ogniem i mieczem,
35   3,  23|           noc okryła ich chmurna.~Szli tak długo, zwracając na
36   3,  23|           ziemi przybiją.~Gdy tak szli, Dobek, Ludek, syn Wiszów,
37   3,  24|    ciekawy.~U starego dębu młodzi szli po kolei wszystkich prosić
38   3,  24|          miłym. Kupy też tych, co szli na Lednicę, z ciekawością
39   3,  24|          a gdy z koni pozsiadali, szli z dwornią do pustej chaty.~
40   3,  24|        Synowie Pepełka Chwościska szli znowu, mszcząc się i rodziców,
41   3,  26|         napłynęło dużo, Myszkowie szli precz, kiedy się tych więcej
42   3,  26|        Bolko, Sobiesław i Piastun szli razem nazad, bo się już
43   3,  26|      zeszły na oznakach radości - szli potem na gród znowu i radzić
44   3,  28|          na polach się rozkuwali, szli w lasy i przekradali się
45   3,  28|           wuj - choćbyście z nami szli, pociechy jako żywo mieć
46   3,  28|          którym koni nie stawało, szli pieszo, uzbroiwszy się w
47   3,  29|       Dobka unosząc go pod ręce i szli wszyscy, a Dziwa im przodowała.
48   3,  29|          sam wpadł im w ręce, jak szli warcząc do boju, a młoty
49   3,  30| słuchajcie, a głosy swe dajcie...~Szli tedy pobratymcy owi do koła,
50   3,  30|      śpiewem, ani gromadami ludu. Szli wszyscy za pługiem Piastunowym
51   3,  30|          więc cofać ku brzegowi i szli tak kilka kroków. Strach