Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |         ścianę jego, nie mówiąc słowa. Poruszyło się coś żywo
 2   1,  1 | strzałach, o krwi, o niczym ani słowa tam... Najlepiej byś nie
 3   1,  1 |         nie swoi - a nie wrogi.~Słowa te powoli wyrzekł starszy
 4   1,  2 |        rozpoczął, milczący, bez słowa... Hengo odkładał, co mieć
 5   1,  3 |        Cicho, ponuro wymówił te słowa. Smerda je usłyszał i zachmurzył
 6   1,  4 |     strwożony i z tego nikt się słowa nie dopytał.~Śmieli się
 7   1,  4 |       raźniejszą a ognistszą, i słowa mu żywiej biec zaczęły,
 8   1,  5 |      Samborem zrozumieli się od słowa... - A i ciebie tu do tej
 9   1,  6 |        zwycięsko, póki znowu od słowa do słowa nie zawrzała i
10   1,  6 |          póki znowu od słowa do słowa nie zawrzała i zagotowała
11   1,  6 |         trzęsąc się ze strachu, słowa do ojca nie śmiał przemówić.
12   1,  6 |         jak mówiło przysłowie - słowa wyrzucić nie godziło: ale
13   1,  6 |    mówić dozwolił nie wtrącając słowa. Zamilkła już, gdy on jeszcze
14   1,  7 | Przebrało się w końcu i rady, i słowa, ręce sobie podali i gospodarz
15   1,  7 |    poszedł z nimi, choć z niego słowa się dopytać nie było podobna.
16   1,  8 | niełatwo, że wyzywał wprzódy na słowa, myślał długo, ale gdy na
17   1,  8 |       Piast, nie mówiąc jeszcze słowa, kobiałkę, którą na plecach
18   1,  10|   pomiędzy stojących nie mówiąc słowa. Rękami tylko wskazał na
19   1,  10|         patrzało dziwnie, jakby słowa jeszcze nie rzekłszy już
20   2,  12|   Dziewczę długo jeszcze drżące słowa nie mogło wymówić.~Sambor
21   2,  14|    schodzili się ludzie jednego słowa, choć różnej nieco mowy,
22   2,  14|     zasromani, nie śmiejąc rzec słowa, a za nimi wciąż goniło
23   2,  15|        Lednicy kneź nie rzekł i słowa, ludziom też o tym milczeć
24   2,  15|      każdy się z mową wyrywał i słowa leciały nieopatrzne, a pięści
25   2,  15|        krwawili się czasami, od słowa do słowa i do pięści przychodząc.
26   2,  15|        się czasami, od słowa do słowa i do pięści przychodząc.
27   2,  16|     odzywali się po kolei w też słowa, co ojcowie, nie radząc
28   2,  17|         nikogo nie przemówiwszy słowa kneź stary wpośród nich
29   2,  17|      Myszkowie i znać Wizun, bo słowa nie mówił, chmurno brwi
30   2,  18|        ich może być... Ostatnie słowa wymówiła po cichu. Smerda
31   2,  18|       los ich czeka.~Długi czas słowa do siebie rzec nie śmieli.
32   2,  18|        ławie. Nie mówiąc prawie słowa, coś tylko pomruczawszy
33   2,  18|         oczy nie powiedziała ni słowa.~Chwostek, nawykły do mocnego
34   2,  18|       tylko.~Zdawało się, że te słowa były nieszczęśliwym proroctwem,
35   2,  18|         się z chaty, nie mówiąc słowa i nie patrząc za siebie.
36   2,  19|      zapytał ich, jakie to były słowa, które wymawiali, i czyby
37   2,  19|      goście obcy, gdy się mową "słowa" odezwali, powitano ich
38   2,  19|    Morawianie i Czechy, jak wy "słowa" dzieci, wyznają, jest Bogiem
39   2,  21|      Myszko Biały, który był do słowa prędki - to jego mienie,
40   2,  21|   leżała jak martwa, nie mówiąc słowa. Nie mówili do siebie, a
41   3,  22|       będą! Precz z nimi!...~Od słowa do słowa, rody się z sobą
42   3,  22|    Precz z nimi!...~Od słowa do słowa, rody się z sobą w kole
43   3,  22|   pokoju wesół był, ochoczy, do słowa łatwy, gdy miłował, serdeczny,
44   3,  24|         pan młody usta ścinał i słowa z niego dobyć nie było można~-
45   3,  25|        głowami; słyszy królewna słowa: - Czwartyś raz przegrała
46   3,  25|         musisz być moją!~Gdy te słowa usłyszała, panna do brzegu
47   3,  25|       schwycił, aż tu słyszy te słowa: - Poznałem cię szósty raz...
48   3,  26|         Jam człek mały i ubogi.~Słowa te z jego ust posłyszawszy
49   3,  28|    wypraszał, lecz nie otrzymał słowa odpowiedzi, ogień tylko
50   3,  29|        Mąż był do pracy, nie do słowa i słuchać też próżnych wyrazów