Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |      wolna zaczęły się zbliżać ku niemu. Nadstawił uszu bacznie.
 2   1,  1 |       głową starego, pochyliła ku niemu i krzyczała... Zdawała się
 3   1,  3 |      starca smerda wstał, idąc ku niemu, skinął i na podwórze z
 4   1,  3 |    wejrzenie Wisza, skierowane ku niemu - które doń coś mówiło,
 5   1,  3 |          naprzód i pośpieszyła ku niemu.~- Samborze, mój miły, nie
 6   1,  5 |    obnażył i pochylony poszedł ku niemu. Zbliżając się przygiął
 7   1,  6 |           głowę z ławy poręcza ku niemu.~- Widziałeś moich chłopców?
 8   1,  6 |           z dala, a stary wnet ku niemu schodzić zaczął. Stróże
 9   1,  6 |        ciemny. Dziwa postąpiła ku niemu, rękę położyła na ramieniu -
10   1,  7 |           ku nim, oni patrzeli ku niemu.~- Chciałbym was zabawić
11   1,  7 |       będzie z nim, pół przeciwko niemu! Rozda wasze ziemie tym,
12   1,  8 |            nie śmieli nic przeciw niemu powiedzieć.~Poszanowanie
13   1,  8 |       szybko począł podchodzić ku niemu.~Chmurnie brwi ściągnąwszy
14   1,  9 |      wszystkich skierowały się ku niemu, stał smutny i on, jakby
15   1,  9 |            Dziwa podeszła krok ku niemu.~- Po coś ty Domana oczarowała? -
16   1,  10|    horodyszcze i drogę wiodącą ku niemu.~Skryty w dziupli mógł stąd
17   1,  10|      gromadzie, która się cała ku niemu rzuciła, oczom swym nie
18   1,  10| prowadziło chłopię, i oczy się ku niemu skierowały.~- Słowan! bywaj!-
19   1,  10|     gospodarz puszczy podszedł ku niemu i jak pies poczuł go wąchać.
20   1,  11|      tylko słońce, kwiatek się ku niemu uśmiechał. Na każdej gałęzi
21   2,  12|       wszystkich oczy i twarze ku niemu były zwrócone. Czekano,
22   2,  13|        nie mogąc. Myszko szedł ku niemu powoli. Ni jedna, ni drugi
23   2,  13|        Myszko wstał i podszedł ku niemu, a Jaruha, u łoża stojąc,
24   2,  13|          począł pochylając się ku niemu - nie w porę tobie ta rana
25   2,  15|         To mówiąc zbliżała się ku niemu Brunhilda powoli, a Leszek,
26   2,  15|   przymileniem, pochylając się ku niemu, mówiła doń ubolewając nad
27   2,  15|      progu, Brunhilda podeszła ku niemu. Sami byli w izbie, pogładziła
28   2,  16|           z koni i powoli szli ku niemu. Co w drodze uradzili między
29   2,  17|       trzymać nie chcą, a przeciw niemu będą... Okrutny nie jest,
30   2,  17|        sama pani wyszła przeciwko niemu.~Byt on tu domowy i znano
31   2,  18|           się do smerdy, który ku niemu poskoczył. Wskazywał ręką
32   2,  18|         aby nie śmiała na krok ku niemu przystąpić. Trwoga odmalowała
33   2,  18|       Piastun wstał i podszedł ku niemu.~- Kmieciu dobry - odezwał
34   2,  19|     Mieczami i krwią nawracają ku niemu Niemcy za Łabą - rzekł chłodno -
35   2,  19|            jakie siły się przeciw niemu skupiły i jak co chwila
36   2,  19|    stanęła Rzepica spoglądając ku niemu.~- Raduje się pewnie serce
37   2,  20|           z obawą zbliżyła się ku niemu dziewczyna.~- Możecie zabić
38   2,  20|         tej trwogi ciągnęło ją ku niemu - ciągnęły oczy siwe Domana
39   2,  20|        pochylił - ktoś wyjrzał ku niemu. Szeptali, ale wiatr był
40   2,  20|       wieczorem podszedł kmieć ku niemu.~- Ojcze stary - rzekł -
41   3,  22|           się wszyscy, biegnąc ku niemu. Zsunął się wtem z konia
42   3,  22|         dostawszy, miał przeciwko niemu wyruszyć. Tymczasem odstąpiwszy
43   3,  25|           to się nachylał ktoś ku niemu, czy swojego nie pozna.~
44   3,  25|        się zbliżał, rzucił się ku niemu jakby wysiłkiem ostatnim
45   3,  25|    podnosząc ręce szła z wolna ku niemu.~- Żywie, bóstwo moje, od
46   3,  26|          spostrzeżono jadących ku niemu dwóch obcych ludzi, a ci,
47   3,  26|    Zewsząd się głosy podniosły ku niemu, ażeby pierwszy mówić poczynał.~-
48   3,  26|          panie - zawołał, ręce ku niemu wyciągając, Krak - przecz
49   3,  27|       niespokojnie spoglądając ku niemu; skinienia mu tylko było
50   3,  27|         Trzy razy Miłosz głowę ku niemu skłonił, a słowo mu na ustach