Tom,  Rozdzial

 1   1,  2  |         mu na ucho... wyszło ich zaraz dwu z izby. Wisz na ławie
 2   1,  3  |          już piwa i miodu, które zaraz niesiono, aby sobie gardła
 3   1,  3  |         na to, a Niemiec wysunął zaraz ku szopie, skąd parobek
 4   1,  5  |    poznano smerdę i otworzono je zaraz; a za nim jadącego ujrzawszy
 5   1,  7  |    Chcieli mimo wieczora opuścić zaraz smutne grozisko Miłosza,
 6   2,  12 |           chłopcze, rękę mi daj! Zaraz mi rękę daj!... Nie bój
 7   2,  13 | wzruszeniem, Doman się zdrzemnął zaraz. We dworze milczenie było
 8   2,  13 |    poczuł już obcego, ruszył się zaraz. Jaruha, która przy ogniu
 9   2,  13 |         Gdy na siebie spojrzeli, zaraz postrzec było można, że
10   2,  13 |        tego sobie życzył, bo się zaraz do gospodarza przysunął.~-
11   2,  13 |       Bumir umilkł. Przyniesiono zaraz płachty nowe; chory się
12   2,  15 |          krew uchodzącą, kmiecie zaraz od zamku precz jechali z
13   2,  15 |        mu kubek miodu.~- Jedź mi zaraz - rzekła - i miej rozum,
14   2,  15 |         odstępuj od tego, aby tu zaraz jechali. Rozumiesz?~Mucha
15   2,  16 |        narzekanie.~Chciał Chwost zaraz słać ludzi, aby go odbić,
16   2,  16 |      nauczony przez żonę, począł zaraz, co to się po ziemi działo,
17   2,  16 |          aby pili i próbowali. I zaraz służebna uśmiechając się
18   2,  17 |      stanice wyniesiemy, a wojnę zaraz obwołamy, sposobić się będą
19   2,  18 |           iż kłamstwo się wydało zaraz, lecz staruszka popatrzywszy
20   2,  19 |        zastawiwszy stół ustąpiły zaraz na stronę, gdyż tu, jak
21   2,  20 |    odzywał i nie zagadał wesoło, zaraz go na kupę ciskał. I była
22   2,  20 |      ciskał. I była łupin takich zaraz przy piecu góra wielka,
23   2,  20 |       obchodził.~Spojrzawszy nań zaraz widać było, że człek nie
24   2,  20 |    otaczało. Gdy z konia zsiadł, zaraz mu go wzięli, a że czółna
25   2,  20 | dziewczyna.~- Możecie zabić mnie zaraz, tu - odezwała się - tak
26   2,  21 |         zadanych dwóch pachołków zaraz zmarło, a ze strachu i choroby -
27   2,  21 |  wyniesiono ciało, aby je spalić zaraz na stosie.~Na zgliszczu,
28   3,  22 |         drugich, a tu mu czeladź zaraz się waśnić poczynała, że
29   3,  23 |      dwóch kóp się zebrało. Tych zaraz łykami i powrozami spętano
30   3,  23 |         choć wiedział, że go tam zaraz oszczepem do ziemi przybiją.~
31   3,  23 |     Ludkowa czeladź na skinienie zaraz go odprowadziła, lecz nim
32   3,  24 |       mnie żaden pies nie ukąsi. Zaraz by się wściekł. Teraz na
33   3,  24 |         wróżby. Wtoczyli się też zaraz za młodym do świetlicy dwaj
34   3,  25 |          Wizun wstał, poznała go zaraz, podnosząc ręce szła z wolna
35   3,  25 |        drżeć i płakać.~Kazała mu zaraz iść za morze i przynieść
36   3,  25 |        żadna nie gasi. Królewicz zaraz ptakiem się stał, poleciał
37   3,  25 |          nie może być, musisz mi zaraz za niego iść. Królewna zapłakała
38   3,  25 |      gromady zbliżyła, stado się zaraz rozsypywało, a ona siedziała
39   3,  25 |    mocniej pokraśniała~Królewicz zaraz poznał ją po rumieńcu, rękę
40   3,  26 |     losie i wszyscy obstąpili go zaraz, dopytując, co się z nim
41   3,  26 |         Wygodnie umieściwszy się zaraz w opuszczonym szałasie,
42   3,  27 |         za wałem zmieniły im się zaraz postawy i twarze. Stali
43   3,  27 |   jednego z was kazać ściąć tu - zaraz, a drugiego wyłupić oczy
44   3,  28 |       stanąć i zaprzeć im drogę, zaraz też nazajutrz i oni wysłać
45   3,  29 |       wraził w nogę. Choć z rany zaraz wyjęto drzewce, rana została
46   3,  29 |        trudny.~Doman wymknął się zaraz za nią; stała u źródła zadumana,
47   3,  30 |       Zdumieni, poczęli go pytać zaraz, co to była za narada i
48   3,  Dop| zajmowali się wypadkiem gonitwy. Zaraz w początku konie innych
49   3,  Dop|        wielkich przodków okazuje zaraz za młodu jak najgorsze~skłonności,