Tom,  Rozdzial

 1   1,  4 |           zbiega do ciała i sypie pani mogiłę, i pieśń o niej wieczną
 2   1,  5 |          Skąd jesteś?~- Miłościwa pani - rzekł Niemiec oglądając
 3   1,  5 |          synów waszych, miłościwa pani - dodał powstając Niemiec.~
 4   1,  5 |   wszystko... Kneziowa, miłościwa pani, Niemkini rodem, Niemiec
 5   1,  6 |           wyszedłszy od kneziowej pani, powrócił na pierwsze podwórze.
 6   1,  6 |     wczoraj, pacholę do kneziowej pani pozwało z towarem. Zabrawszy
 7   1,  6 |          wczora czekała nań blada pani, dokoła otoczona dworem
 8   1,  6 |           wzgardą, a gdy kneziowa pani odezwała się, że dla jej
 9   1,  6 |         za drzwiami, gdy kneziowa pani, znać ulitowawszy się nad
10   1,  7 |       zabrano gwałtem, a kneziowa pani dała ją mężowi na zabawę.
11   2,  15|       miłościwego nie było. Biała pani siedziała w swej świetlicy
12   2,  15|         mu wtórować.~U miłościwej pani pozasuwano okiennice, pozatykano
13   2,  15|   chwastów! Uśmiechnęła się blada pani.~- Wiedziałam ja to dawno,
14   2,  15|   Pierścień niech powiezie.~Biała pani, głaszcząc go po głowie,
15   2,  15|           się w tłum, aby donosić pani.~Wszedł chłopak smukły,
16   2,  15|     smukły, ulubieniec miłościwej pani, którego we dworze lękali
17   2,  15|      Pierścień na znak weźmiesz u pani - pokażesz, by dali wiarę.
18   2,  15|        drogę, Hadonie.~Chłopak ku pani białej spojrzał znowu z
19   2,  15|       Kneź na dzień zaspał, biała pani przędła i śpiewała pędząc
20   2,  15|         się nagle otwarły i biała pani z rozpuszczonym włosem wbiegła
21   2,  15|          prętami i biczami.~Biała pani z nożem zakrwawionym w ręku
22   2,  15|          kazał. Tak radziła biała pani. Jęczący jeszcze powlekli
23   2,  15|           Nad nim siedziała biała pani i patrzała nań z pewnym
24   2,  15|     poczynać.~Kneź stęknął. Biała pani podała mu kubek i pogłaskała
25   2,  15|      pierścieniem, o łaski białej pani toczyła się wieczna walka,
26   2,  15|      tylko pokłonem.~Niecierpliwa pani już z podworca ku stołbowi
27   2,  16|       trochę z gniewu ochłonął, a pani z żalu.~Czekała na powrót
28   2,  16|   milczeli posępnie. Wyszła blada pani i nie było jej długo - kneź
29   2,  17|          puszczono go wnet i sama pani wyszła przeciwko niemu.~
30   2,  17|           dobre przyjmować.~Biała pani przyjęła go wejrzeniem niespokojnym
31   2,  17|   Westchnął zausznik.~- Miłościwa pani - odezwał się - nic strasznego
32   2,  17|    spytała.~- Tak jest, miłościwa pani - zapewnił Bumir. - Wykrzyczeli
33   2,  18| przeciągał się, ziewał, do białej pani chodził czasem, a gdy z
34   2,  18|      przychodziła ziele nosząc do pani. Posądzano ją o wielką potęgę,
35   2,  18|      trwożliwie - ja u miłościwej pani przecie na dworze bywam
36   2,  18| nieszkodliwa, a naszej miłościwej pani służy... Owszem, na łowy
37   2,  20|        krzno na ramionach, to ja, pani żupanowa! Kłaniajcie się
38   2,  20|     żupanowa! Kłaniajcie się swej pani!!~Wybiegła do świetlicy -
39   2,  21|       wieży, na wierzchołku stała pani biała, patrzała dokoła;
40   2,  21|          się drzwi i wpadła biała pani z krzykiem, ze łzami, z
41   2,  21|      wojna u progu! - zakrzyczała pani - o! dzieci moje! kto wie,
42   2,  21|          widzieli? - pytała biała pani. Smerdy się po głowach skrobały.~-
43   2,  21|   Pierwszy stos zapalono...~Biała pani zbladła i oczy zakryła.~-
44   2,  21|     Chwostek się uśmiechał. Biała pani nie mówiła nic, skinęła
45   2,  21|         go ruszą z łożyska.~Biała pani wyszła i wróciła. Głowę
46   2,  21|       powrócił.~Późno w noc biała pani przybyła nazad, we łzach
47   2,  21|       cisza panowała wkoło. Biała pani chodziła trwożna, Chwostek
48   2,  21|         na trupa i odszedł. Biała pani płachtą go narzucić kazała.
49   3,  24|         na drugie. - Kneź i biała pani... oboje poszli do ojców