Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |        piętnaście, krzepki był i nieco do starego podobny. Twarz
 2   1,  1  |         Drugim brzegiem, wyższym nieco i suchszym, wygodniej kroczyć
 3   1,  2  |         nie był. Pochyliwszy się nieco we drzwiach, wszedł do dworu
 4   1,  2  |         powodu.~Wisz zawahał się nieco, potem ręką dał znak i sam
 5   1,  2  |         zarumienione cofnęło się nieco; lecz wnet odzyskawszy śmiałość
 6   1,  3  |       trochę. Gospodarz pomyślał nieco.~- Czemu nie! Próbujcie
 7   1,  3  |     będąc rozbrojony zawahał się nieco.~- Tak? z rękami gołymi? -
 8   1,  4  |        brzegiem, to się spinając nieco ku górze - łąkami na przemiany
 9   1,  4  |       kraj było widać ludniejszy nieco, w prawo i lewo po gajach
10   1,  4  |    kolanach, dumał. Pomilczawszy nieco, jakby życie jego pieśnią
11   1,  5  |        się na krok i zniżył głos nieco:~- Dochodziły tam wieści
12   1,  6  |        od wczora. Tu, ustąpiwszy nieco od rzeki w głąb lasu, wyszukał
13   1,  7  |       były, nieufne i strwożone.~Nieco dalej znowu chatek kilka
14   1,  7  |  strumień. W dali, na podniosłym nieco brzegu, widać było dwór
15   1,  7  |         na obcych i zawahała się nieco. Niosła w ręku dzbanuszek
16   1,  9  |       ofiaruję...~Tu zawahał się nieco Doman i oczy mu zabłysły,
17   1,  9  |          Konie jego stały opodal nieco ku zgliszczowi, milczący
18   2,  13 |         nowo. Ogień przygasł był nieco i w izbie było prawie ciemno,
19   2,  14 |       jednego słowa, choć różnej nieco mowy, i u świątyń tych radzili
20   2,  15 |          poczynać? Namyśliła się nieco Brunhilda.~- Ściągać trzeba,
21   2,  15 |     twarz kneźny zarumieniła się nieco, wstała i poczęła się przechadzać
22   2,  15 | niezwykły, Leszek głowę podniósł nieco; czoło wybladłe: zmarszczyło
23   2,  17 |   zabawiając powieściami. Opodal nieco odpoczywał znużony śpiewaniem
24   2,  17 |        Ścibor z Myszkami odeszli nieco od starego knezia, który
25   2,  17 |   kamieniu miejsce zajął. Opodal nieco i Bumir z małą gromadką
26   2,  17 |          tylko, rozsunęli mu się nieco, ale nań bardzo nie zważano.~
27   2,  17 |    Wizuna za rękę i odciągnął go nieco w stronę od Bumira i Miłosza.~-
28   2,  18 |           Zza pnia, podjechawszy nieco, przypatrzył się z dala
29   2,  19 |    Zdawali się rozglądać i wahać nieco, spojrzeli na ubogiego bartnika
30   2,  19 |         znużenia. Drugi, starszy nieco, surowszego oblicza, zahartowany
31   2,  19 |         znaki.~Piastun się uląkł nieco, widząc w tym czary jakieś.~-
32   2,  19 |      jesteśmy...~Piast, zdumiony nieco, słuchał.~- Takiego Boga
33   2,  19 |       zamyślił głęboko i odsunął nieco.~- Mieczami i krwią nawracają
34   2,  19 |           Piastun zafrasował się nieco, lecz rzekł w duchu, iż
35   2,  19 |         przygotowane, nad czołem nieco włosów mu przystrzygł, oddając
36   2,  20 |        ROZDZIAŁ 20~My cofnąć się nieco z powieścią naszą musimy.~
37   2,  20 |      Chciał się kmieć przybliżyć nieco do niej, ona się cofnęła,
38   3,  22 |  wyruszyć. Tymczasem odstąpiwszy nieco u jeziora położył się z
39   3,  23 |   najezdnika.~Konie jazdy opodal nieco się pasły na łące. Dobek,
40   3,  23 |        im dokuczał, położyli się nieco opodal, drew przyrzuciwszy,
41   3,  26 |          znowu. Las podnosił się nieco ku górze i składał z nadzwyczajnej
42   3,  27 |    poczęli do Miłosza, który się nieco podniósł, gdy ich zobaczył,
43   3,  27 |     spojrzeli po sobie strwożeni nieco.~Stary też patrzał na ich
44   3,  27 |    przyparli, twarze im pobladły nieco.~Przodem biegł stary smerda
45   3,  28 |      potem Dobek umocował, a sam nieco opodal spokojnie się położył
46   3,  29 |  Siedział na koniu, przygarbiony nieco, a że czapki nigdy nie zwykł
47   3,  29 |        spodziewała, zarumieniona nieco a smutna. Fartuszek przyłożyła
48   3,  30 |      chwili gdy Dziwa, uniósłszy nieco fartuch, puścić się miała
49   3,  Dop|        woskiem i żywicą, w które nieco zapuszczono ognia. Smok