Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |           wykwitło.~Razem z szumem lasu zawtórował chór ptaków -
 2   1,  1 |      drzewa. Był dzień...~U skraju lasu, nad rzeką leniwą, która
 3   1,  1 |       słychać nie było prócz szumu lasu, śpiewu ptastwa, mruku strumienia.~
 4   1,  1 |            utkwiła mu w nodze.~A z lasu dał się słyszeć śmiech,
 5   1,  1 |            jeleni dobijając się do lasu, na którego skraju stawały,
 6   1,  1 |      trawie leniwie się pasły...~Z lasu wyleciała sroka... uwiesiła
 7   1,  3 |        czyśmy wilka nie wywołali z lasu. Tętent słyszę... Jeżeli
 8   1,  3 |      ukryły po kątach i zbiegły do lasu, aby się z obcymi ludźmi
 9   1,  3 |           jeziorze... Kneź stary z lasu wyjedzie, nowe przyjdzie
10   1,  4 |       puste, lud ucieka, zwierz do lasu goni z trwogą... Trzody
11   1,  4 |           zgniecie nogą. Jedźmy do lasu na łowy, bracie, na zwierza
12   1,  6 |   ustąpiwszy nieco od rzeki w głąb lasu, wyszukał łąkę zieloną,
13   1,  7 |      niewiasty z dziećmi wyszły do lasu na grzyby, mężczyźni musieli
14   1,  7 |     patrząc ino, kędy umykać ma do lasu.~Ucieczka była trudną, bo
15   1,  8 |            na plecach na drodze do lasu i barci. Wstrzymali więc
16   1,  8 |     ściągnęła z osad nad rzeką i z lasu - lud zdziczały i nędzny,
17   1,  9 |          już był, gdy dano znak od lasu, że na zgliszczu stos był
18   1,  10|        horodyszcze tylko od strony lasu dostać się było można, a
19   1,  10|       Syczał z bólu i śmiał się.~Z lasu coraz wyraźniej zbliżający
20   1,  10|          na siłach. Wtem na skraju lasu ujrzano starego ślepca,
21   1,  10|        jęczał.~Zaszeleściało wśród lasu... drgnął cały; uciekać
22   1,  11| dziewczynie pokrzykiwała...~Wtem z lasu nadleciał jastrząb z rozpuszczonymi
23   1,  11|         okiem i głową wychodzący z lasu Znosek. Na widok jego dziewczęta
24   2,  12|        ogniska widać było u skraju lasu, pod dębami i głębiej jeszcze.
25   2,  12|            się wszyscy ku brzegowi lasu mijając przyczajonego Sambora.
26   2,  12|             Słońce zajrzało w głąb lasu, na wzgórzu nie było już
27   2,  12|           ich już powracających, z lasu wybiegłszy Doman z ludźmi
28   2,  13|        wrotach zobaczył jezdnych z lasu wychylających się na pole.~
29   2,  17|         Leszek z matką i służbą do lasu na pasiekę się schroni,
30   2,  18|       dawno na koniu nie siedział, lasu nie widział, psów nie słyszał, ~
31   2,  18|             Ma on tu kawał ziemi i lasu, barci swoich pilnuje, rzemiosło
32   2,  18|            się prowadzić.~Na kraju lasu ubogi dwór bartnika widać
33   2,  21|        ludzi z bliskiego wyjechała lasu, stanęła na wzgórzu rozpatrując
34   3,  22|         plecy kobiałkę wziąwszy do lasu co prędzej uszedł i drudzy
35   3,  23|         wyciągnęły gromady, krajem lasu posuwając się ku północy.
36   3,  23|      położyli się właśnie obozem u lasu, w miejscu bezpiecznym.
37   3,  23|            zbliżył się na sam kraj lasu, kilka kroków go dzieliło
38   3,  23|          śmiechy szły górą.~Wtem z lasu posypali się Polanie pędem
39   3,  26|         sobie kobiałkę szykował do lasu, gdy Bolko i Ścibor, postrzegłszy
40   3,  26|        pierwszy dopadłszy do kraju lasu, znikł w nim z oczów kmieci,
41   3,  26|  zatrzymując się w domu, wprost do lasu uciekł i skrył się w nim,
42   3,  27|        wywołano starego bartnika z lasu, uciekającego pochwycono
43   3,  27|     szybkim krokiem wychodzących z lasu, gdzie zapewne konie zostawić
44   3,  27|        bramę wyszedłszy, ujrzała z lasu ciągnący oddział silny,
45   3,  27|          wchodząc i niknąc w głębi lasu. Naprzód się cisnął tłum
46   3,  29|           tej sile, która ciągle z lasu płynąc mnożyć się jeszcze
47   3,  29|            gromady już prawie kraj lasu zajmowały. Pomorcy coraz
48   3,  29|          ale pozostały martwe, a z lasu wilcy ciągnęli na biesiadę,
49   3,  30|       okazały Leszków na drodze od lasu się ukazał. Nieśli stanicę