Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |     grzbiecie i z wolna poszedł w las nazad... I znowu słychać
 2   1,  1 |          się tu z borów ku rzece. Las, wśród którego stanęli,
 3   1,  1 |         sparty, nad końmi czuwał. Las milczał - niebo było czyste -
 4   1,  1 |          koniom biegu.~Dokoła się las rozlegał stary, wysoki,
 5   1,  2 |        dużo wziąć potrzeba. Wam w las pójść za zwierzem, którego
 6   1,  2 |          siostry i bratowe same w las się iść lękały, tam gdzie
 7   1,  3 |           zapytał. - Pójdziemy za las, na górę, skąd świata widać
 8   1,  3 |         trudno było nadążyć. Wtem las się rozstąpił, polanka,
 9   1,  3 |          i przesunąwszy się przez las - spoza ostatnich drzew
10   1,  3 |          ma ich od rana. Poszły w las wszystkie za grzybami, za
11   1,  3 |           na noc nie powrócą.~- W las! - zaśmiał się smerda, któremu
12   1,  4 |          sobą, zwierz jest dziki, las jest czarny. A Krak śmieje
13   1,  4 |     śmieje się i rzecze: Zwierz i las niestraszny dla nas. Aż
14   1,  4 |          Już pola wojsko zalewa i las oszczepów się jeży, świecą
15   1,  5 | niedźwiedzie go nocą splądrowały. Las był tu przerzedzony, pnie
16   1,  6 |        znikł z oczów gospodarza w las wjechawszy.~Wisz patrzał
17   1,  7 |           ręką wskazał na drogę w las - i ruszyli w milczeniu.
18   1,  7 |           jeszcze z całą siłą, on las czuł i w obcym nawet wiedziałby,
19   1,  7 |        drzewach rosnął krzewy, co las podszywały. Lot ptaków uczył
20   1,  8 |           przedzie z Jagą.~- Wy w las z dziećmi! - zawołał stary -
21   1,  8 |        nie jesteście potrzebne. W las ich prowadź, Dziwa. Wrócicie,
22   1,  8 |           i sługami gotowa była w las ruszyć na pierwsze skinienie
23   1,  9 |   zgliszcza trzeba się było przez las przedzierać, leżało bowiem
24   1,  9 |        słychać było, jak pędził w las i psy za nim lecąc ujadały.~
25   1,  10|  horodyszcze do lądu przypierało, las stary stał na straży.~Był
26   1,  10|      tętniało coraz silniej, cały las pełen się zdawał, ze wszech
27   1,  10|      pólku zerwał się na nogi i w las rzucił szybko.~
28   1,  11|  zamyślona, z oczyma wlepionymi w las dumała.~- Co ty tak słuchasz,
29   1,  11|       brzęczały tylko i pszczoły, las z dala zatętniał. Spojrzały
30   1,  11|           musiał po miodzie przez las wędrować, gałąź mu oko wybiła
31   1,  11|        wylegiwać, z dobrej woli w las nie idzie.~Dziewczęta, zaledwie
32   1,  11|          rzuciła Znoska, a sama w las dalej ciągnęła. Karzeł legł
33   2,  12|    rzadkie, a dalej gęstszy coraz las ciągnął się dwoma ramiony,
34   2,  12|        parze, nie idźcie daleko w las... Ja Domanowi nie wierzę...
35   2,  12|           nich szły jak "stada" w las, porywając gwałtownie dziewczęta.
36   2,  12|     drgały wspomnieniem młodości.~Las płonął światłami i huczał
37   2,  13|           powlókł się nad ranem w las, aby go nie schwytano znowu,
38   2,  16|         go łykami i uprowadzili w las, ino mi miał czas powiedzieć,
39   2,  18|       trzód, nie płoszono nigdy i las był umyślnie dla łowów strzeżony.
40   2,  18|            wrzawa je poprzedziła. Las się nią rozlegał, wtórował
41   2,  18|          z pośpiechem popędzili w las, a choć tu za nimi szła
42   2,  18|         uciekających przerzedzony las dozwalał im się prędzej
43   2,  18|           Smerda i kneź doskonale las swój znali, dobiegli tak
44   2,  18|      jeszcze starali się dostać w las. Wśród pogniłych i próchniejących
45   2,  21|   poruszały, sunęły, powiększały. Las z głębin swych wyrzucał
46   3,  23|     odpoczywali bezpieczni. Gęsty las z jednej strony dozwalał
47   3,  23|        lecąc to ku jezioru, to na las, gdzie im zastępowano drogę.~
48   3,  26|         wyprostować i szła znowu. Las podnosił się nieco ku górze
49   3,  28|        nagle na koń się zrywał, w las prowadził swych ludzi z