Tom,  Rozdzial

 1   1,  2  |           Tu stara Jaga na straży stała, drzwi sobą zapierając,
 2   1,  2  |        jedna, ta, która najbliżej stała, piękną była tak, że i między
 3   1,  3  |         tu już parobcy i synowie, stała we drzwiach stara Jaga z
 4   1,  4  |        Dalej sypana mogiła wysoka stała u brzegu, cała darnią porosła,
 5   1,  5  |           na którego końcu jednym stała wieża nie mająca wnijścia
 6   1,  6  |             Macierz moja!~W progu stała Dziwa patrząc, słuchając,
 7   1,  6  |        naciągnął na siebie. Dziwa stała długo w miejscu jak przykuta,
 8   1,  6  |         chmura, co ją przyniosła, stała jeszcze z dala nad lasami,
 9   1,  6  |     odpowiadał zwykle, lecz teraz stała zamyślona i smutna. Skinęła
10   1,  7  |         osada podobna, Bodniarze, stała jakby pusta... U drzwi tylko
11   1,  7  |       chałupie leżał chleb, nóż i stała woda. Stały otworem loszek,
12   1,  7  |        pod lipę, która na wzgórzu stała. Ledwie się tam ukazali,
13   1,  8  |           krajach odrynami zwano. Stała ona teraz otworem i chruściane
14   1,  8  |         ucichło wszystko... Dziwa stała na przedzie z Jagą.~- Wy
15   1,  10 |           środku opuszczona dawno stała z dachu prawie odarta szopa,
16   1,  10 |           w nim nie było. Dziupla stała próżna i czarnym swym otworem
17   1,  10 |         chcieli, ale wielka część stała oporem.~Liczono się oczyma.
18   1,  10 |     Opodal od horodyszcza czeladź stała z końmi czekając, pasiono
19   2,  12 |          każda pilnowała swoich i stała na czatach, aby do "stada"
20   2,  12 |         gromadą ku niej pobiegły.~Stała z twarzą płomienistą, niemal
21   2,  12 |      pełną była i we czci u ludzi stała... Chleb twój karmić mnie
22   2,  14 |           z gniewem.~Tuż u brzegu stała łódź wielka czekając na
23   2,  15 |           wskroś ziemi.~Brunhilda stała założywszy ręce, ruszając
24   2,  15 |            Czeladź zamiast bronić stała onieśmielona tym zuchwalstwem.~
25   2,  15 |        mostu dwornia jeszcze kupą stała, co z kmieciami przybyła;
26   2,  15 |         nożem zakrwawionym w ręku stała na podsieni i palcami tchórzów
27   2,  15 |        wysokich drzwi dostawiano. Stała ona właśnie w miejscu, bo
28   2,  16 |         było trudno. Na podsieniu stała Brunhilda blada, w sukni
29   2,  16 | spozierając ku drzwiom, w których stała żona.~- Ano mylicie się -
30   2,  20 |        pośpieszyła do płota, Mila stała na przełazie, fartuszek
31   2,  20 |          stary i patrzał na łuny, stała Mila z rękami załamanymi
32   2,  21 |          Na wieży, na wierzchołku stała pani biała, patrzała dokoła;
33   2,  21 |    przyszedłszy na miejsce, gdzie stała świetlica, na kupi wielką
34   3,  22 |      biegli; popłoch i wrzawa się stała niezmierna.~Tegośmy się
35   3,  23 |   przyrzucano, rozpłonęły jasno - stała się noc jako dzień. Lasy
36   3,  24 |     kołacze mąka sucha, wysiewana stała w bodni, pogotowiu.~Jednego
37   3,  24 |          chwilą brzmiąca weselem, stała otwarta i pusta. Z korowajem
38   3,  25 |   szczebiocze:~- Panna myszką się stała... w dziurkę małą schowała!
39   3,  26 |      czeladzi, która przy koniach stała, dowiedziawszy się, że Piastun
40   3,  27 |     wyszukano żony; stara macierz stała się piastunką dwojga dzieci,
41   3,  28 |     rozmowa spokojniejszą się nie stała, a panowie nie ostygli.~
42   3,  29 |         nadchodził nocy, w lasach stała jeszcze na liściach rosa,
43   3,  29 |         wymknął się zaraz za nią; stała u źródła zadumana, poprawując
44   3,  30 |      potem dłonie sobie podawać i stała się chwila wesela, gdy poszła
45   3,  30 |          przypominał. A na wiosnę stała się rzecz dziwna: bocian,
46   3,  30 |            które szybko uciekały. Stała więc słuchając i patrząc
47   3,  Dop|  wojskowych, skromność obyczaju i stałą pamięć swojego ubogiego
48   3,  Dop|         jak w Kanie galilejskiej, stała się cudowną pomnożeniem