Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |     czego nie zapomniał na nim, rękami popróbował sakiew na grzbiecie
 2   1,  1 |     legł na ciepłym piasku, obu rękami pot kroplisty ocierając
 3   1,  2 |    Dziwa w wianku, z założonymi rękami z dala się temu zachodowi
 4   1,  3 |     zawahał się nieco.~- Tak? z rękami gołymi? - spytał.~- Jam
 5   1,  3 |         z próżnymi nie odchodzi rękami. Smerdowie jego i posłańcy...
 6   1,  3 |      bronić obcego, gdy Hengo z rękami związanymi, za sobą sznur
 7   1,  3 |  stojącego przed sobą Sambora i rękami obiema śląc mu pożegnanie,
 8   1,  5 |   pochyloną głową i zwieszonymi rękami. ~Wisz! Wisz!... - ciągnął
 9   1,  6 |        miotając się wściekle, z rękami w górę podniesionymi, krzyk
10   1,  6 |         to kupa ludzi, związana rękami, nogami splątana, zębami
11   1,  7 |         porwawszy skoczył nań i rękami go poganiając z obu stron
12   1,  7 |      dużymi niebieskimi oczyma. Rękami z dala już witał przybywającego,
13   1,  7 |        nich życie?~Twarz zakrył rękami obiema i zamilkł. Wiszowi
14   1,  7 |         się podźwignął i siadł, rękami trzeć począł twarz i czoło.
15   1,  9 |      rozpuściwszy na ramiona, z rękami załamanymi, z zamkniętymi
16   1,  9 |       męża i objąwszy nogi jego rękami, nieruchomie przy nim została...~
17   1,  9 |    ramiona swych, obejmując się rękami... patrzały gdzieś na lasy
18   1,  10|         raz jeszcze, posłuchał, rękami objął dąb, nogami się go
19   1,  10|     stojących nie mówiąc słowa. Rękami tylko wskazał na nie. Oczy
20   1,  10|         się ze środka. Nogami i rękami objął pień, ześliznął się
21   1,  11|    dwoje odpoczywało przy nich, rękami się objąwszy... siedziały
22   2,  12|         wieńcami, podniesionymi rękami.~- Hej! Kupało! Kupało!~
23   2,  12|     własny... Chwycił za piersi rękami i spadł na ziemię... a jam
24   2,  12|      które strwożone oczy sobie rękami pozakrywały. Ludek patrzał
25   2,  15|       zbierze, gotowi by gołymi rękami na jeża, ale po dziurach
26   2,  16|    duchy. Przypadła Brunhilda z rękami załamanymi za swym pacholęciem -
27   2,  17|      chwycił świerzopę i oklep, rękami ją popędzając, pobiegł w
28   2,  17|       Zerwał się stary Miłosz i rękami uderzając o ziemię padł
29   2,  17|        starszyzna się potrącała rękami, poglądając na Myszków.
30   2,  20|    zgarbiony, z siwym włosem, z rękami zapracowanymi, wpatrzony
31   2,  20|        natychmiast, przerażona, rękami usiłując go odepchnąć od
32   2,  20|    chłopak pochwycił ją silnymi rękami i w twarz pocałował. Dziwa
33   2,  20|   patrzał na łuny, stała Mila z rękami załamanymi i płakała coraz
34   2,  21|      wołali smerdowie wskazując rękami.~Coraz wyraźniej o wieczornej
35   2,  21|      nie poruszając się prawie, rękami wodę rozgarniał z wolna
36   3,  22|        się im kłaniając głową i rękami, uśmiechała się.~- A ty
37   3,  23|  zrozpaczone chwytały za gardła rękami i dusiły, nim na nogi porwać
38   3,  23|   pieszo, otoczywszy konnymi, z rękami w tył powiązanymi, poczepionych
39   3,  24|       takt potem pieśni białymi rękami ciasto ugniatały niewiasty
40   3,  24|        wodą, nachylił je do ust rękami obiema i pić począł. Zamierzył
41   3,  24| przytrzymywał ją za koszulę, bo rękami skrępowanymi nie władnął,
42   3,  25|      pomywać, woli z założonymi rękami przy ogniu siedzieć - ciągnęła
43   3,  26|   sprzeciwił.~Stary cofnął się, rękami jakby odpychając od siebie
44   3,  26|         na znak władzy własnymi rękami go Piastunowi na biodrach
45   3,  27|        ziemię, twarz zakrywając rękami, i ryczała płaczem okropnym,
46   3,  28|          aby z gołymi nie szedł rękami. Ci, którym koni nie stawało,
47   3,  29|        ni za domem z założonymi rękami. Gdy czynić co nie miał,
48   3,  29|    obwieszanych Niemców, którzy rękami wskazywali coś, wywijając