Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |            obejrzał na noclegowisko, patrząc, czy czego nie zapomniał
 2   1,  1 |            się zsunął, rzucił go nie patrząc i legł na ciepłym piasku,
 3   1,  1 |           warczały i zęby szczerzyły patrząc na przybyszów i coraz to
 4   1,  1 |            nie było - ciągnął dalej, patrząc więcej na ziemię niż na
 5   1,  2 |       podwórze. Ludzie wszyscy stali patrząc na nich ciekawie i szemrząc
 6   1,  2 |             żałują.~Mówił to właśnie patrząc na psy swoje, które dobywszy
 7   1,  3 |           nie było, kierował się nie patrząc prawie. Hengo drapał się
 8   1,  3 |              i łąkami rzek wstęgach.~Patrząc nań z góry, rzekłbyś, że
 9   1,  3 |             prawie młodzieńczą i nie patrząc już prawie na Niemca posunął
10   1,  3 |                zawołał Wisz zadumany patrząc w ziemię. - Wziął się obyczaj
11   1,  3 |           poczęła mówić z wolna, nie patrząc na chłopca:~- Wrócicie,
12   1,  6 |           nich rzucali w jezioro nie patrząc, choć w nich były życia
13   1,  6 |           się nie śmiejąc, odrętwiał patrząc... trwoga ogarnęła go też
14   1,  6 |            moja!~W progu stała Dziwa patrząc, słuchając, śpiewając; jednej
15   1,  7 |     niepewnym, potem szybciej coraz, patrząc ino, kędy umykać ma do lasu.~
16   1,  9 |           uśmiechać kneziowski sługa patrząc na niego.~- A ja znowu do
17   1,  9 |            przylepił i gdzie indziej patrząc milczał; wzgardzić nie chciał,
18   1,  9 |              od siebie, ciągle sobie patrząc w oczy. Rąk już sobie nie
19   1,  10|            być musieli, trzymali się patrząc skinienia i rozkazu; tylko
20   1,  10|           czynić? - pytali po cichu, patrząc sobie w oczy mniej śmieli.~-
21   1,  11|         począł unosić się nad łączką patrząc pod siebie, szukając czegoś
22   2,  12|              zabity. Baba, w oczy mu patrząc, śmiała się.~- Dobrze tak!
23   2,  12|            poczęła iść ku chacie nie patrząc na nikogo, ledwie uścisnąwszy
24   2,  12|              łzy.~Sambor coś szeptał patrząc na konia. Był to koń Domana;
25   2,  12|             się nareszcie dziewczyna patrząc w ziemię - pożegnam ja się
26   2,  14|               sparty na kiju milczał patrząc w ziemię.~- Doman zabity! -
27   2,  14|              pytając już nikogo, nie patrząc zbliżyła się aż do dwóch
28   2,  14|              ognia i bałwana Nijoły, patrząc nie na świętości, ale na
29   2,  14|              u nóg dziewczyny, która patrząc nań uśmiechnęła się, jakby
30   2,  15|              miał i mieczyk. W niego patrząc jak na wodza, szli inni.~
31   2,  17|              gałęzi, ale nie zasnął. Patrząc w ognisko przeleżał noc
32   2,  17|           wysiadł Miłosz stary i nie patrząc na nikogo skierował się
33   2,  17|        cofając kroku.~Miłosz słuchał patrząc w ziemię.~- Co wy na mnie
34   2,  18|               nie mówiąc słowa i nie patrząc za siebie. Wrota się za
35   2,  20|             Tego też dnia na jezioro patrząc zdun stary, ręce złożywszy,
36   2,  20|             wprzódy spotkał - myślał patrząc na nią Doman - może bym
37   2,  20|          oczy i siedziała nieruchoma patrząc na ognisko. Doman stał a
38   2,  20|              sama go podała Domanowi patrząc mu w oczy. Przyjął go, począł
39   2,  21|              i zadarł głowę do góry, patrząc ku oknu. Z wieży rozległ
40   3,  22|              jechali i Leszki ponuro patrząc, ze strachem w sercach,
41   3,  25|              u brzegu stał mnogi lud patrząc i przysłuchując się w milczeniu.~
42   3,  25|           Potrząsała głową starucha, patrząc w ziemię i ocierając twarz
43   3,  26|       wtrącił:~- A wy, barci waszych patrząc, z nami nawet na radę iść
44   3,  27|      kneziowski, oczyma przerażonymi patrząc, co się z panem jego działo.
45   3,  29|               schylił się do rannego patrząc, gdzie go wróg skaleczył.
46   3,  29|         Zerwał się do czółna iść nie patrząc już przed siebie, gdy silną
47   3,  30|               Stała więc słuchając i patrząc na próżno - gdy i stary
48   3,  30| rozbójniczemu. Gdy nad ranem zza łez patrząc ujrzała Dziwa znaną okolicę,