Tom,  Rozdzial

 1   1,  3  |        tam robią, aż nam na szyję więzy spadną. Ty idź, patrzaj,
 2   1,  4  |          Siedli na koń, siostra z wieży prosi: nie jedźcie na łowy -
 3   1,  5  |         albo też towarzysze, bo z wieży nigdy nie zlatują. Zawsze
 4   1,  6  |   ciskaniem do jeziora... Kruki z wieży zerwawszy się poleciały
 5   2,  12 |          rzucał po ziemi usiłując więzy potargać. Łyka i powrozy
 6   2,  12 |         zębami na rękach i piersi więzy porozrywał, po długiej męce
 7   2,  15 |    świstać poczęły. Ludzie, co na wieży byli i w dziedzińcu, nie
 8   2,  15 |          sobą iść Musze. Wewnątrz wieży mrok już był. Wschodki z
 9   2,  16 |          psów odpowiadały kruki z wieży. Stado ich to zlatywało
10   2,  16 |        niespokojne, a Brunhilda z wieży patrzeć kazała, czy stryjów
11   2,  16 |         długo, szczebiocąc, około wieży i poddaszów, potem się w
12   2,  16 |         czyste było - poleciał po wieży, po komorach, po izbach,
13   2,  17 |          pluskania po wodzie... Z wieży tylko stojący na niej strzelać
14   2,  19 |          od chaty do chaty. Około wieży na grodzisku widać było
15   2,  19 |      ognistej kneź na wierzchołku wieży rozkazał nałożyć stos łuczywa
16   2,  19 |     przeszła!~Spojrzeli oboje, na wieży u Gopła płonął ogień, a
17   2,  21 |                    ROZDZIAŁ 21~Na wieży, na wierzchołku stała pani
18   2,  21 |     Chwostek się rozsierdził i do wieży go zamknąć kazał.~- Łże
19   2,  21 |     zapalić, a zapalą je... ja na wieży stos każę zażegnać, bo się
20   2,  21 |            Stali teraz wszyscy na wieży i czekali a patrzeli, ukażą
21   2,  21 |           i ciemności; patrzeli z wieży, tylko zorza po słońcu gasła
22   2,  21 |     chłopców i poczęła schodzić z wieży. Dzieci za nią szły posłuszne.~
23   2,  21 |         obejrzał ponuro, plunął z wieży na świat i poczuł też spuszczać
24   2,  21 |           nas i dworu, i grodu, i wieży nie stało... mścijcie ojca
25   2,  21 |          rano pytano strażnika na wieży: - A nie widać tam gromad
26   2,  21 |     spokojnie, rankiem strażnik z wieży nie zobaczył nic jeszcze.
27   2,  21 |          i patrzą w ciemności. Na wieży straż chodzi i rozgląda
28   2,  21 |        już na drugie stolowanie w wieży wlazł, stoi, liczy i policzyć
29   2,  21 |      płaczące... - Na drabinę! Do wieży!...~- Na stołb! Na stołb!~
30   2,  21 |        jeden dzień roboty dość, o wieży pomyśleć czas i jutro.~Suche
31   2,  21 |           wyprowadzały.~Z górnych wieży połaci patrzały oczy ciekawe,
32   2,  21 |          i spoczywały - daleko od wieży, gdyż z niej ciągle strzały,
33   2,  21 |      więcej chcecie?~- Puśćcież z wieży i tego, co go tu głodem
34   2,  21 |        ciągle z konia mówiąc i ku wieży oczy podnosząc.~Myszko się
35   2,  21 |     zaszumiało coś i zastukało od wieży. Chwostek zasuwę od okna
36   2,  21 | drewnianej zasuwie i rechotanie z wieży słyszeć się dało, a tuż
37   2,  21 |       Jęki i płacz słychać było z wieży. Z ran przy oblężeniu zadanych
38   2,  21 |     otworem górnym rzucić precz z wieży, a ciała te, padające na
39   2,  21 |        milczeniu przeszła, ale na wieży migały światła w otworach
40   2,  21 |     weselono się przy ogniach.~Na wieży nie było znaku życia żadnego,
41   2,  21 |          góry, patrząc ku oknu. Z wieży rozległ się śmiech i razem
42   2,  21 |        darń przyległszy niedaleko wieży zniknął. Znużeni ludzie
43   2,  21 |           gdy z jednego otworu na wieży ostrożnie gruby powróz spadać
44   2,  21 |         leżał na drugiej połaci w wieży i stękał, strzałę miał w
45   2,  21 |        konanie.~Gdy się wdarto do wieży, całe obozowisko ozwało
46   3,  28 |      grodu nad Gopło i zamknąć na wieży, bo tam go najłatwiej strzec
47   3,  Dop|     jeziora, potem do "drewnianej wieży", zewsząd wodą otoczonej,