Tom,  Rozdzial

 1   1,  2  |             zmoże; a doma też tym wiele zrobić potrafi, kto umie.~
 2   1,  2  |      ileśmy to wam dać musieli, a wiele od was bierzemy. We dwie
 3   1,  2  |            Taki człowiek, jak ja, wiele świata przejechać musi,
 4   1,  2  |        ilu rzek piłem wodę, przez wiele gór wierzchołki-m się przedzierał,
 5   1,  3  |     powrócisz... Nauczysz się tam wiele, napatrzysz, dowiesz, bo
 6   1,  5  |         od sakwy swojej, na którą wiele chciwych oczów skierowanych
 7   1,  5  |   rozpatrywać się po dworze, a że wiele świata i grodów widywał,
 8   1,  5  |         Mów, mów mi o nich długo, wiele...~ ~Siadła znów w krześle
 9   1,  6  |      zmilczał.~- Nie patrzałem ja wiele, nie słuchałem też dużo -
10   1,  8  |          w nim obcych często bywa wiele, a nam trzeba się naradzić
11   1,  9  |    żałobną.~Ludzi zgromadziło się wiele z okolicy, ugaszczano wszystkich,
12   1,  9  |         stary; nie mówił łatwo ni wiele, ale co rzekł, to strzymał,
13   1,  11 |  uroczysku w dolinie grzybów jest wiele... Chce nas odprowadzić
14   2,  13 |         jakby go to wyznanie zbyt wiele kosztowało. Namarszczył
15   2,  14 |      bliższe Niemców, już od nich wiele zapożyczyły; ci, co mieszkali
16   2,  15 |        nie zrobią nic nad wrzasku wiele. Ano plemię to zuchwałe
17   2,  15 |            i miej rozum, bo go tu wiele potrzeba. Jedź do panów
18   2,  16 |            po ziemi krwi się lało wiele; nie skarżyliśmy się i my,
19   2,  18 |           w gościnę, winienem wam wiele.~- Nie - rzekł Piastun -
20   2,  19 |         Gość młodszy westchnął.~- Wiele z Niemiec idzie - rzekł -
21   2,  19 |           Piastun - myśmy też już wiele słyszeli... są i u nas tacy,
22   2,  19 |     naśladują.~Prosty człek pojął wiele z tych rzeczy, drugich nie
23   2,  20 |       jest, ale takich po świecie wiele. Co mi po nich!~Gdy mówił
24   2,  20 |       tobym wam ich przysłał.~- A wiele żon masz? - zapytał stary. -
25   2,  21 |           gromad. Ludu odprawiono wiele, nie było go już tyle potrzeba,
26   2,  21 | obłąkanych, ślepych dziadów i bab wiele, a było obyczajem ich przyjmować
27   3,  22 |            gdy księżycowej twarzy wiele jeszcze brakowało, by pełna
28   3,  22 |      naszych też kmieci, witeziów wiele takich, którzy by radzi
29   3,  22 |      różne rzeczy w worku noszę i wiele wiem... Powiedziałabym gromadzie
30   3,  22 |        morza, i liczyłem w myśli, wiele nas jest, a jak my mało
31   3,  23 |           krzykami.~Ci mówili, że wiele już ludu poszło w pęta,
32   3,  23 |           kilka, złupiwszy dworów wiele, położyli się właśnie obozem
33   3,  23 |    obijanych blachami nabrano tak wiele, że jak drzewa stosy leżały.
34   3,  24 | niewolnice... U bogatych ich bywa wiele, a tobie to co szkodzi?...~
35   3,  24 |        bez szkody. Znała tajemnic wiele, odejmowała zimnicę, uspokajała
36   3,  24 |      dziwiła sobie, iż umiała tak wiele.~Po tym piwie chmielnym
37   3,  24 |           gdy podarki dali. Doman wiele ich wiózł z sobą, a gdy
38   3,  24 |      szczęśliwych i biednych jest wiele. Chmielu ty weselny, królu
39   3,  25 |          ja się z takimi znam, co wiele mogą... I jak zawołam, przychodzą
40   3,  25 |          odparł Doman.~- Może! ja wiele znam - śmiała się stara -
41   3,  25 |        jeśli ją chcesz mieć... ja wiele znam...~To mówiąc zaczęła
42   3,  26 |      macie... Przejechaliśmy ziem wiele, od Dunaju począwszy po
43   3,  26 |        oto giniemy! Mówiliśmy już wiele, mówcie wy, niech usłyszym,
44   3,  28 |          ręką nie miał, bo w domu wiele było niezdarnego łomu, z
45   3,  28 |  obsypywać, przyrzeczono mu ziemi wiele; władzę, namiestnictwo,
46   3,  28 |      musiał się tego nasłuchać za wiele i ledwie mogąc powstrzymać
47   3,  Dop|           panowanie jego trwa lat wiele, ale w końcu zbrodnia się