Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 | przetarł kułakami, ledwie miał czas resztę snu z powiek opędzić,
 2   1,  1 |   stary Wisz wzdychając. - Był czas, że się ludzie tym obchodzili
 3   1,  3 |      co posłyszycie.~Przyszedł czas... przyszedł czas... albo
 4   1,  3 |    Przyszedł czas... przyszedł czas... albo Leszka nas spętają,
 5   1,  5 |       do koni zraz ruszyła, bo czas było w dalszą drogę. Tuż
 6   1,  5 |   oddaleniu. - Przybędziemy na czas, nim się do snu zabiorą.~
 7   1,  5 |        smerda po cichu - macie czas spocząć i język nagotować.
 8   1,  5 |       domostwu.~Hengo miał też czas rozpatrywać się po dworze,
 9   1,  5 | przerwała siedząca - na to nie czas jest jeszcze. Nie chcę,
10   1,  5 |       gorzej - rzekł - jeśli w czas rozumu nie dostaną. Ze dworu
11   1,  5 |   zwijają się niespokojnie, bo czas, aby im rzucono strawę...
12   1,  6 |       nie wykryła, ledwie miał czas prześliznąć się pod chruścianymi
13   1,  6 |       rozbili chodząc samopas. Czas się ze swoimi naradzić,
14   1,  8 |        do Gór Czarnych. Był to czas szczęśliwy, gdyśmy na niezmiernej
15   1,  8 |      niego.~- Bracie - rzekł - czas nam myśleć o sobie... siądź
16   1,  8 |     się stary do swoich - jest czas przez noc myśleć, co z sobą
17   1,  10|   drgnął cały; uciekać już nie czas było, po ciężkim chodzie
18   2,  12|     przy ojcu i matce... Jakiś czas Sambor spod dębu, o który
19   2,  12|     nie mogę, bo mi do chałupy czas.~- Nie mędrkuj, daj ino
20   2,  15|     nadciągniecie z odsieczą w czas. Ja się ich na grodzie nie
21   2,  15|        to, że go nie bronili w czas i kmieciom żywym ujść dali
22   2,  15|       pomiarkowali też, iż nie czas było się srożyć, gdy lud
23   2,  16| uprowadzili w las, ino mi miał czas powiedzieć, abym na gród
24   2,  16|         Wojowaliśmy z nim, ano czas razem na wspólnego iść nieprzyjaciela.
25   2,  16|        im sprawiać tryzny. Nie czas mu też o tym myśleć było.
26   2,  17|     potrząsnął.~- Będzie na to czas - rzekł krótko i stanowczo -
27   2,  17|      się nam to nie powiedzie, czas będzie na gród iść...~Myszko
28   2,  18|      jaki los ich czeka.~Długi czas słowa do siebie rzec nie
29   2,  18|  gościnę was proszę, na krótki czas... Jesteśmy i my kmiecie
30   2,  18|      potrafił odciągnąć.~Dobry czas trwało pojenie koni i ludzi,
31   2,  19|   pobłogosławić, a któż w taki czas burzliwy mógł zjechać w
32   2,  19|     nie stać na zawadzie, gdyż czas był gorący i mimowolnie
33   2,  20|     dziękujemy za gościnę, nie czas odpoczywać, gdy ogniste
34   2,  21|        godzinę? - zawołał.~Nim czas odpowiedzieć mieli, otwarły
35   2,  21|  roboty dość, o wieży pomyśleć czas i jutro.~Suche dwory i budynki
36   3,  22|      abyście poczynali w dobry czas, a pośpieszali z wyborem
37   3,  22|    byli na grodzie, skąd ich w czas matka przez jezioro uprowadziła,
38   3,  22|      do oczów, później już nie czas będzie...~Dobek przerwał
39   3,  23|     nich pustynia i zgliszcza.~Czas było co najprędzej naprzeciw
40   3,  23|       spróbować.~Polanie mieli czas dobrze się rozpatrzyć i
41   3,  23|        gdy ich zaskoczyła, nie czas już ruszać się było - zmęczenie
42   3,  25|        ojciec mówić zaczął, że czas za mąż iść, wręcz mu powiedziała,
43   3,  26|    nowych na karki ściągają... Czas schodzi marnie.~Wtem Bolko
44   3,  28|      pana, żeby mnie do was na czas puścił pod przysięgą, ja
45   3,  28|  tłumaczył.~Tak około dzbanków czas przeszedł do wieczora niemal,
46   3,  28|    swoich powrócił.~Miał Dobek czas i zręczność przypatrzyć
47   3,  29|    pora powracać - rzekł - nie czas baśnie prawić. Odwrócił