Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |    Spod gęstych łóz zaświeciło oczów dwoje - wilk ciekawie rozglądał
 2   1,  1 |  długimi - zarosła rudo; dwoje oczów ciemnych skierowało się
 3   1,  1 |      gnały dalej znikając im z oczów. Naówczas łomot stad spłoszonych
 4   1,  1 |      Hengo po kryjomu błyskiem oczów bystrym zmierzył starego
 5   1,  2 |    niewiastom waszym ani nawet oczów nacieszyć nie dozwolicie?
 6   1,  4 |   wkrótce znikli w zaroślach z oczów staremu Wiszowi. Sambor,
 7   1,  4 |      rzucał. Lecz wprędce go z oczów stracili.~Dalej sypana mogiła
 8   1,  5 |        na którą wiele chciwych oczów skierowanych było.~- Miłościwy
 9   1,  5 |        Z niej teraz tylko para oczów czarnych, pałających została.
10   1,  6 |        jeszcze.~- Bratanek bez oczów... jeszcze dwu zostało,
11   1,  6 |      popatrzał nań, jakby mu z oczów chciał czytać.~- Co słychać
12   1,  6 |       piersi zakipiało i łzy z oczów pociekły. Zapomniał, że
13   1,  6 | dosiadłszy je, wprędce znikł z oczów gospodarza w las wjechawszy.~
14   1,  7 |  młodego gospodarza, który też oczów jego szukał. - Trzeba rozesłać
15   1,  8 |    życzą? - zapytał Piast.~- Z oczów im to patrzy! oho! - mówił
16   1,  10|   koniowi dając iść powoli - z oczów, które przed się wlepił,
17   1,  10|      kmiecia nadciągała. Dwoje oczów z dziupli patrzało i dwoje
18   1,  10|          wielu brakło. Innym z oczów patrzało dziwnie, jakby
19   1,  10|       Do dębu, z którego dwoje oczów patrzało, głosy dolatywały
20   1,  10|        Pod dziuplą, hen, dwoje oczów w dziurach świeci... jakby
21   1,  11|      Krucy mi w głowę pukali i oczów szukali... hej! hej!~Zamilkła
22   2,  12|      napiła się, westchnęła, z oczów puściły się łzy.~Sambor
23   2,  13|     się przebiłem... Nie śmiał oczów podnieść.~- Myślałem, że
24   2,  13|       Przed ludźmi nie pokazać oczów chyba, póki jej nie będę
25   2,  14|        głowie potwornej, dwoje oczów, dwa świecące, ogromne kamienie
26   2,  14|       tam było nic, tylko tych oczów płomienistych dwoje, od
27   2,  14|   chwilę, bo w niej czerwonych oczów dwoje zrodziły trwogę i
28   2,  16|      spod warg widać było, a z oczów białka mu świeciły. Śmiał
29   2,  17|   zarośla wniosło. Gdy znikł z oczów pogoni, już go w lesie próżno
30   2,  17|       się Miłosz nie podnosząc oczów.~- A wieża mocna, a dwór
31   2,  18|    który z niego nie spuszczał oczów. ~- Kmieciem jesteście? -
32   2,  18|         Spod włosów kneziowi z oczów błysnęło. Począł gniewnie
33   2,  19|    spoglądał dokoła i nie mógł oczów oderwać od szarego stołba
34   2,  21|      miecze pochować. Obu im z oczów ciekły łzy, ale matka kazała.~
35   2,  21|      patrzał nie spuszczając z oczów. - Słuchajcie rady Chwostka
36   3,  22|      szumieli. Na nich się też oczów najwięcej zwracało.~Każdy
37   3,  22|    drogę... Nie staniemy im do oczów, później już nie czas będzie...~
38   3,  24|        Mili płynęły znów łzy z oczów, gdy jej kosy rozplatano.
39   3,  24|        wróży na brzozie, łzy z oczów cisną się gorzkie... Ojcze
40   3,  24|    czoło młodej, łzy się z jej oczów rzuciły żałosne, śpiewy
41   3,  25|       śmiejąc jeszcze podnieść oczów głową tylko, milcząc, potrzęsło,
42   3,  25|       i podgląda jej w oczy... Oczów odmienić nie mogła, świeciły
43   3,  26|      kraju lasu, znikł w nim z oczów kmieci, którzy go pochwycić
44   3,  28|       się w nim działo, tego z oczów nie można było wyczytać.
45   3,  29|   zobaczyć dziewkę, która mu z oczów znikła. Ale tu jej już nie
46   3,  29|         ale sen przez całą noc oczów mu stulić nie chciał. Nade