Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |     podszywały, spłonęły do szczętu, daleko więc w głąb jego sięgnąć
 2   1,  1  |         Hengo. Cóżeście to znowu tak daleko w nasze lasy zawędrowali? -
 3   1,  1  |           nie dostawili... Do Winedy daleko...~- Albo to kości, rogu
 4   1,  3  |         grodu nad jeziorami nie było daleko, puściłbym się...~Wisz brwiami
 5   1,  3  |              Czasem ja widzę, widzę, daleko, widzę jasno, czasem ja
 6   1,  4  |              A do Wisza, do starego, daleko... daleko...~- Przecie wy
 7   1,  4  |         Wisza, do starego, daleko... daleko...~- Przecie wy tam zajdziecie -
 8   1,  7  |              a do Kupały też nie tak daleko, aby rzecz poszła w odwłokę.~
 9   1,  8  |            mowa ciągnęła się dawniej daleko za Łabę, nad Dunaj; za Dunajem,
10   1,  9  |         puszcza jękiem rozlegała się daleko.~Przodem szła stara Jaga
11   1,  10 |       słyszycie, jak się śmieje, hen daleko śmiech rozlega... aż puścieją
12   1,  11 |       polankę i słuchała, psy gdzieś daleko zwierza pogoniły i cicho.
13   1,  11 |          gdzie moje chłopcy przyjdą, daleko... daleko... w biały dzień
14   1,  11 |           chłopcy przyjdą, daleko... daleko... w biały dzień to nic,
15   2,  12 |            razem w parze, nie idźcie daleko w las... Ja Domanowi nie
16   2,  12 |             góry do Domanowego dworu daleko... Ujął mnie wpół i cisnął...
17   2,  12 |              u boku... Do dworu było daleko... Mówił, że mnie miłował
18   2,  12 |              w ręku. Do zagrody było daleko, gdym mu mieczyk w piersi
19   2,  13 |        miodzie, nieopatrznie; Doman, daleko przebieglejszy od niego,
20   2,  14 |              ciemną, smutną i pustą. Daleko przed nią stały kamienie,
21   2,  14 |             pachołków, ale ci gdzieś daleko zostali.~Stary spoglądał
22   2,  14 |              począł, rozległo się to daleko. Posłyszeli ludzie, jak
23   2,  14 |            rozlewała się po ostrowiu daleko.~Ziemia zdawała się trząść
24   2,  14 |             odsunęła się od ostrowia daleko.~Zza krzaków patrzył stary
25   2,  17 |         śmiać się począł.~- Do Sasów daleko! - krótko ozwał się Miłosz
26   2,  18 |            oba zaszyli.~Do nocy było daleko. W lesie tylko ptastwo polatujące
27   2,  20 |              jego chatę znano naokół daleko, bo ludzie się nigdzie nie
28   2,  20 |              przewoźnika~Ten jeszcze daleko był od lądu, podszedł więc
29   2,  21 |        grodową, na jezioro, w którym daleko łuna się niebieska odbijała.
30   2,  21 |              Dać im czółen, odprawić daleko... niech jadą do dziada
31   2,  21 |           pod stołbem i spoczywały - daleko od wieży, gdyż z niej ciągle
32   3,  22 |           rodu Jaksów, kmieć bogaty, daleko w lasach mieszkający, który
33   3,  22 |        odskakujące i rozchodzące się daleko, to nabiegające na siebie
34   3,  22 |         Wracam z niej właśnie. Byłem daleko, byłem po kontynach Światowida,
35   3,  23 |          wznosząc się na pobojowisku daleko łuną swą oznajmywały zwycięstwo.
36   3,  23 |         ponad puszczę, nad wzgórza - daleko i szeroko roznosiły postrach
37   3,  25 |         jeszcze...~Lecą ptacy, lecą,~Daleko, daleko,~Niech mój smutek
38   3,  25 |            Lecą ptacy, lecą,~Daleko, daleko,~Niech mój smutek wezmą~
39   3,  25 |              królewicz.~- Do siedmiu daleko! Będziesz mnie miał za siódmą
40   3,  26 |            Piastun już dosyć odbiegł daleko, a świerzopa, czując domową
41   3,  28 |            próbując, jak też zajdzie daleko. Hengo się po cichu przyznał,
42   3,  28 |              odjechali od obozowiska daleko, o znalezienie drogi już
43   3,  28 | posłuszeństwo, Piastun zebrał wojsko daleko liczniejsze, niż obrona
44   3,  30 |                Moja, choć na piersi, daleko się rychlej zamknęła! -
45   3,  Dop|      spowiniętą, widzimy ją tak samo daleko później zagarniętą Germanią
46   3,  Dop|          powieści. Godna uwagi, że w daleko późniejszej legendzie o