Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |      płynąc z biegiem, ponad nim białą chustę widać było... Gdy
 2   1,  1 |         z nich tkwiła zawieszona biała, od deszczów wypłukana,
 3   1,  2 |          niż po polu biegając... Biała i rumiana, z usty różowymi,
 4   1,  4 |       szarzejąc. Rosa kroplista, biała okrywała trawy i szkliła
 5   1,  4 |          Tu i owdzie leżała kość biała...~Około południa stanęli
 6   1,  4 |    połyskiwały straszno.~- Wisło biała, matko biała, czemu mętne
 7   1,  4 |   straszno.~- Wisło biała, matko biała, czemu mętne wody twoje?
 8   1,  5 |      Niewiasta zmarszczyła brwi, biała jej ręka podniosła się z
 9   1,  10|       już sędziwy z brodą długą, białą i włosami na ramionach powiewającymi.
10   1,  10|         pstro wyrobionym i jakby białą obwiedzionym wstęgą, obuszek
11   1,  11|         z nią zaczęła.~- Dłoń to biała, nienamulona... wielka bieda
12   2,  12|      zagrodzie i powiała chustką białą, płacz i jęk dał się słyszeć
13   2,  14|          nie było, tylko koszulę białą i białą jak ona twarz, a
14   2,  14|      było, tylko koszulę białą i białą jak ona twarz, a potem plamkę
15   2,  14|        ona twarz, a potem plamkę białą, a później ostrów i drzewa
16   2,  14|   ruciany. W ręku trzymała laskę białą, z korą pozostawioną tylko,
17   2,  15|       pana miłościwego nie było. Biała pani siedziała w swej świetlicy
18   2,  15|      słupy przemknęła się kneźna biała, wychodząc przeciw panu
19   2,  15|        Pierścień niech powiezie.~Biała pani, głaszcząc go po głowie,
20   2,  15|       knezia w domu nie było, on białą panią, siedząc w sypialni,
21   2,  15|   grodzie. Kneź na dzień zaspał, biała pani przędła i śpiewała
22   2,  15|        które się nagle otwarły i biała pani z rozpuszczonym włosem
23   2,  15|       poczęli prętami i biczami.~Biała pani z nożem zakrwawionym
24   2,  15|        posłać kazał. Tak radziła biała pani. Jęczący jeszcze powlekli
25   2,  15|    przeklinał. Nad nim siedziała biała pani i patrzała nań z pewnym
26   2,  15|          Tu po czole go uderzyła białą ręką. - U ciebie, miłościwy
27   2,  15|          poczynać.~Kneź stęknął. Biała pani podała mu kubek i pogłaskała
28   2,  17|     działo, za dobre przyjmować.~Biała pani przyjęła go wejrzeniem
29   2,  20|           obwinięta długą chustą białą, wśród tego mroku sama do
30   2,  20|           Córka moja pieszczona, biała, godna i żupana, na żonę
31   2,  21|        na wierzchołku stała pani biała, patrzała dokoła; wieczór
32   2,  21|       otwarły się drzwi i wpadła biała pani z krzykiem, ze łzami,
33   2,  21|        Coście widzieli? - pytała biała pani. Smerdy się po głowach
34   2,  21|        Pierwszy stos zapalono...~Biała pani zbladła i oczy zakryła.~-
35   2,  21|          Chwostek się uśmiechał. Biała pani nie mówiła nic, skinęła
36   2,  21|          gdy go ruszą z łożyska.~Biała pani wyszła i wróciła. Głowę
37   2,  21|       izby powrócił.~Późno w noc biała pani przybyła nazad, we
38   2,  21| wieczorny, cisza panowała wkoło. Biała pani chodziła trwożna, Chwostek
39   2,  21|       cisnął na trupa i odszedł. Biała pani płachtą go narzucić
40   3,  24|     ramienia na drugie. - Kneź i biała pani... oboje poszli do
41   3,  24|         czepcem osłoniono, a gdy biała namitka otoczyła czoło młodej,
42   3,  25|        Oj - chodzę ja chodzę~Jak biała lelija,~Gdzie się nie obrócę,~
43   3,  25|        gdy się do niej zbliżyli, biała lilija ze strachu jeszcze
44   3,  25|           doleńko!~A pająk ją za białą rączkę trzyma.~- O! ja nieszczęśliwa!
45   3,  26|   biodrach zawiesił. Drugi laskę białą dał w dłonie. Proszono znowu
46   3,  26|    przypasano miecz i dano laskę białą i że mu się wszyscy do nóg