Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |        wzgórza nagiego, na którym stali, widać było łąki i trzęsawiska,
 2   1,  2 |          podwórze. Ludzie wszyscy stali patrząc na nich ciekawie
 3   1,  3 |       skierował się ku zagrodzie.~Stali tu już parobcy i synowie,
 4   1,  5 |           na dworze, inni na haci stali, a gromadę całą zasadził
 5   1,  6 |       mężowie... Bracia i synowie stali tuż na koniach, zębami zgrzytając,
 6   1,  7 |           postaci. Wisz zatrąbił.~Stali jednak długo, nim zza tynu
 7   1,  7 |          do świetlicy wpuszczono, stali długo wprzód, nim oczy ich
 8   1,  7 |    ścisnęło na widok tej boleści, stali niemi. Starzec jęczał. Nierychło
 9   1,  7 |          w dłoniach i płakał. Oni stali, nie wiedząc, czy jeszcze
10   1,  9 |          targnął się i swoich, co stali opodal, zaczął bezcześcić.~-
11   1,  9 |         rzewne... W głębi synowie stali, na rękach podparci, łzy
12   1,  10|          setki... Wszyscy jeszcze stali poza horodyszczem, gdy Ludek,
13   2,  12|           jedyne! Kupało!~Chłopcy stali na uboczu, szeptali cicho,
14   2,  14|     wodach spokojnych. Towarzysze stali i patrzali, stara piastunka
15   2,  15|        było.~W pierwszym podwórcu stali też i czekali ludzie, drudzy
16   2,  15|       rzucił okiem i zobaczył, że stali niezlęknieni wcale.~- Źle
17   2,  17|          za którym i inni kmiecie stali i słuchali, i popędził ku
18   2,  18|       Kneź, smerda i cała drużyna stali w oczekiwaniu i w jakimś
19   2,  21|     Odłożono wyprawę do wieczora.~Stali teraz wszyscy na wieży i
20   2,  21|     wojenne godła święte.~Gdy tak stali a patrzeli Chwostek i żona
21   2,  21|      miała. Nad niesforną tą kupą stali smerdowie z kijami i nakazywali
22   2,  21|           połaci wybrani strzelcy stali i gotowali się do obrony;
23   2,  21|            nie odezwał, się nikt. Stali jeszcze dni cztery. Na wierzchołku
24   3,  22|         jeszcze przybywali. Jedni stali z końmi, czekając, rychło
25   3,  22|          zeszło się także dosyć i stali z kmieciami na równi w prawie,
26   3,  22|         pracą chlubili, Leszkowie stali przy jakimś prawie, inni
27   3,  23|       gnali za sobą. Na czele ich stali kneziowie Leszek i Pepełek,
28   3,  23|           brały. Za tarczami tymi stali jak za murem z żelaza.~Dobkowi
29   3,  23|           gotowało. Opodal trochę stali Kaszubowie i Niemcy, a tych
30   3,  23| obozowisko, do pagórka, na którym stali kneziowie i Niemcy, dobiec
31   3,  23|            które z pęt uwolniono, stali u ogni opowiadając, skarżąc
32   3,  24|           na trupa patrzał niemy. Stali tak nad nim, to popychając
33   3,  25|   rozścielał się jak chusty sine.~Stali na brzegu wszyscy, z chramu
34   3,  25|      którym jedna ledwie została. Stali milczący, patrzeli a słuchali -
35   3,  25|        już dostrzec nie dozwalał, stali tak jeszcze, patrzeli ciągle
36   3,  27|           zaraz postawy i twarze. Stali tam wprzód skurczeni i pokorni,
37   3,  27| zwycięstwu.~Dwaj synowie Chwostka stali pod dębami wśród trupów,
38   3,  28|      kneziowie z wujem Klodwigiem stali na granicy w lesie, który
39   3,  29|          szeregami. Polanie cicho stali jeszcze.~Obok Piastuna sześciu
40   3,  29|         tych odróżnić było łatwo, stali przy młodych kneziach w
41   3,  29|     tarczach zadźwięczały; ci, co stali w pierwszych szeregach,
42   3,  29|           Kneźno! - a wojewodowie stali, jeden przed drugim dobijając
43   3,  29|       leżał ranny Dobek, przy nim stali Ludek, Wiszów syn, i Doman.
44   3,  30|          bartnik u starego zduna.~Stali tak dzień i dwa, a na trzeci
45   3,  30|        wojewodowie już na koniach stali. Tu zatrzymawszy się zsiedli.~