Tom,  Rozdzial

 1   1,  2  |     Ćwierć kozłowa obracała się u ognia, w wielkim garncu warzyło
 2   1,  5  |         już padał i tylko światło ognia oświecało izbę, a Niemiec
 3   1,  6  |           się konie paść mogły, i ognia naniecili, aby nim odegnać
 4   1,  7  |           od snu nie puchniem i u ognia nie drzemiemy.~- Hej, Ścibor! -
 5   1,  8  |          Rzepica, która się około ognia kręciła, a jako niewiasta
 6   1,  9  |      kądzieli, do garnków, ale do ognia świętego, do zdroju, do
 7   2,  12 |            czego się chciało... u ognia w chramie, stać, by się
 8   2,  12 |         do chramu Nijoły, stanę u ognia świętego, stać będę, aż
 9   2,  13 |     Wiedźma pokręciwszy się około ognia wyszła mrucząc.~- Źle z
10   2,  13 |         już siedziała spokojnie u ognia i może nawet żałowała, że
11   2,  14 |           resztę życia pilnowaniu ognia świętego. Trzeciego dnia
12   2,  14 |        Dziwa powstając - będę Nii ognia pilnować święcie. Od młodu
13   2,  14 |           przelękłe. Przy świetle ognia mogła dojrzeć ich twarze.
14   2,  14 |    wlepiwszy oczy, odpoczywała.~U ognia zmieniały się potem stróżki;
15   2,  14 |    skupiały się koło niej stróżki ognia i ciekawie przyglądały się
16   2,  14 |       Niją. Dziwa siedziała już u ognia po kolei i bez kolei, a
17   2,  14 |      pamiętnego dnia, gdy Dziwa u ognia zasiadła i pierwszą go drzazgą
18   2,  14 |           Leniwe i śpiące stróżki ognia same zdały na nią pieczę,
19   2,  14 |      Dziesiątego dnia siedziała u ognia, gdy szmer powstał dokoła
20   2,  14 |          między słupami najbliżej ognia stojącymi ukazał się Wizun
21   2,  14 |         się pokłoniwszy naprzeciw ognia i bałwana Nijoły, patrząc
22   2,  14 |       ważcie się tykać chramu ani ognia, bo my się też ważyć możemy
23   2,  14 |        błyskawice wśród ciemności ognia świętego blask gasiły, dym
24   2,  18 |         robią? - zapytał.~- Co? U ognia siedzą, zwierzynę pieką
25   2,  18 |          Chwostek siadł i ręką od ognia twarz sobie zakrywał. Piastun
26   2,  18 |      Poszedł więc z nią smerda do ognia i ranę swą pokazał. Była
27   2,  20 |         garnków kłaść święty znak ognia i on też nigdy położyć nie
28   2,  20 | kamieniach siedziały trzy stróżki ognia świętego, dwie uśpione,
29   2,  20 |        nie było nikogo.~Światełko ognia odbijało się niekiedy na
30   2,  20 |      między typy i jak strzała do ognia pobiegła. Doman stał, zerwał
31   2,  21 |   Chwostek już spał. Ona siadła u ognia, wpatrzyła się w węgle żarzące
32   2,  21 |       cała okolica daleka; strugi ognia popłynęły po jeziorze. W
33   2,  21 |     żagiew do szopy rzucił, drugi ognia naniecił w malowanym dworze...
34   3,  22 |     święty, sprowadźmy dziewkę od ognia, połóżmy przed nią czapki
35   3,  25 |    pozostać i dać się pozabijać u ognia świętego?~Myśleli tak wszyscy,
36   3,  25 |        mało to ich poszło od tego ognia w chramie do tamtego, co
37   3,  27 |        zabierając łupy, nimby kto ognia podrzucił.~Ranek wstał nad
38   3,  28 |        synem i kilku starszyzny u ognia grzać się usiedli. Piekli
39   3,  29 |         wodzom.~- Z chramu idę od ognia i wyroczni! - zawołał. -
40   3,  29 |   upominając się o część swoją.~U ognia zasiadł Piastun otoczony
41   3,  29 |    widzieć tam siostrę rodzoną do ognia przykutą, gdy gdzie indziej
42   3,  29 |       obiatę do chramu poszedł, u ognia może spodziewając się zobaczyć
43   3,  29 |    kneziowie Leszkowie dziewki od ognia porywali?~Wizun głową rzucił.~-
44   3,  30 |      można, a na ognisku naniecić ognia, przywieziono znad Gopła
45   3,  Dop|           które nieco zapuszczono ognia. Smok pożera łakomie rzuconą