Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |          gdzie ludzie żyją - począł mówić - przy tym też jakaś zamiana
 2   1,  1 |       jesteście - odparł - wam tego mówić nie trzeba. A gdzież to
 3   1,  3 |             na drugą stronę.~Chciał mówić dalej, gdy ucho jego, do
 4   1,  3 |          uroczysty wyraz, i poczęła mówić z wolna, nie patrząc na
 5   1,  6 |             się po rękach. Stał nic mówić nie śmiejąc, gdy drzwi otwarło
 6   1,  6 |           Nie śmiejąc czy nie chcąc mówić Hengo skinieniem głowy potwierdził
 7   1,  6 |         ręku łza przylgnęła.~- Mnie mówić zakazano! - szepnął. - Ojciec
 8   1,  6 |             zimny jak kamień, córce mówić dozwolił nie wtrącając słowa.
 9   1,  7 |             niech niosą wici - ano, mówić mi dozwolicie. Kogo wołać
10   1,  7 |          Kneź milczał.~- Dozwolicie mówić z sobą?~- Mówić ze mną -
11   1,  7 |          Dozwolicie mówić z sobą?~- Mówić ze mną - począł ten sam
12   1,  8 |          tknęli. Wisz tedy pierwszy mówić począł:~- Siedzicie pod
13   1,  8 |          jeszcze; więc Wisz szeroko mówić począł, jak to dawniej w
14   1,  8 |            potrzeba.~Piastun mu dał mówić wcale nie przerywając; i
15   1,  9 |             albo to pora, albo nie, mówić o takiej sprawie... a ja
16   1,  10|           ci spojrzeć nie chcieli i mówić nie byli radzi.~Gwar i wrzawa
17   1,  11|       zamknąć chciała, męczy mnie i mówić każe... Coś się snuje przed
18   2,  13|         czoło pofałdowało.~- Co mam mówić? - nieśmiało począł chłopak. -
19   2,  13|            chwili gdy Bumir kończył mówić, jęczeć począł i chwycił
20   2,  14|         Wisz był mi ojcem - poczęła mówić. - Wisza kneziowscy ludzie
21   2,  14|         zdawał się jej dyktować, co mówić miała.~Chwila milczenia
22   2,  15|             się już poruszał, jakby mówić chciał, i buchnął teraz
23   2,  15|         izby, posadzić za stołem, a mówić do nich słodko. Tymczasem
24   2,  16|          uradzili między sobą i jak mówić mieli, z twarzy odgadnąć
25   2,  16|             uczynię.~Mściwój począł mówić powoli, że się dobrze namyślić
26   2,  16|           kolei kazano młodszym też mówić bratankom i odzywali się
27   2,  17|             nóg staremu i nie mogąc mówić zapłakał.~Stary go nie poznał
28   2,  17|        starego knezia, który z nimi mówić nie chciał, zbliżył się
29   2,  19|        Naówczas młodszy z gości tak mówić począł:~- Wiara to jest
30   2,  19|         młodszy znowu, jak wczoraj, mówić począł zachęcając Polanów,
31   2,  20|           miał obyczaj swój - kazał mówić, słuchał, milczał, długo
32   2,  20|            sześć! - poczęła w duchu mówić do siebie: - Co mi tam?
33   2,  21|             w końcu niewyraźnie, bo mówić trudno mu było. Strzała
34   3,  22|            ku sobie wszyscy, oczyma mówić się zdając:~- Tacyśmy dobrzy
35   3,  22|           wlazłszy na kupę kamieni, mówić począł:~- Knezia nam trzeba
36   3,  22|           ciągną?~- Nie ma co już i mówić o wyborze - dodał Myszko
37   3,  25|         Dyszał już ledwie topielec, mówić nie mógł, ale żył. Wizun,
38   3,  25|           smutnym weselu swym Doman mówić nie umiał. Wizun nie chciał
39   3,  25|            Aż gdy wyrosła, a ojciec mówić zaczął, że czas za mąż iść,
40   3,  26|   przejrzeli jasno, wszyscy poczęli mówić o nim, chociaż między kmieciami
41   3,  26|            ku niemu, ażeby pierwszy mówić poczynał.~- Azaż nie wiecie,
42   3,  26|          którzy na nią i patrzeć, i mówić z nią nie chcieli.~- A ja
43   3,  26| błogosławieństwo.~Krzyki znowu i im mówić nie dały, wesele stało się
44   3,  27|            z rozwścieczonym starcem mówić nie mógł. Przypomnienie
45   3,  28|           rozkoszne.~Dawał mu Dobek mówić, jeszcze go zachęcając. -