Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |             wyżej nad inne szopy - drzwi do niej wiodły z progiem
 2   1,  2 |       leżał i nóż przy nim mały. U drzwi na ławie stał ceber z wodą
 3   1,  2 |        stara Jaga na straży stała, drzwi sobą zapierając, ale nie
 4   1,  2 |            na jeziorze, to się ode drzwi na izbę posuwały, to cofały
 5   1,  2 |       kopiecie... ~Wisz patrzał na drzwi, skąd się powrotu synów
 6   1,  2 |       kręciły rozpalając je. Przez drzwi od komory otwarte dozorowała
 7   1,  3 |            ręką ukazał Niemcowi na drzwi i wrota - dając do zrozumienia,
 8   1,  3 |       fartuchem otarła.~Wtem przez drzwi wpółotwarte pokazała się
 9   1,  3 |           kosy, wbiegła do chaty i drzwi zatrzasnęła za sobą.~
10   1,  5 |        precz, odprawiła pacholę za drzwi i żywo przybliżyła się do
11   1,  6 |            wywołana ukazała się ze drzwi białogłowa w namitce i dwoje
12   1,  6 |             Zatrzasnęły się za nim drzwi.~Hengo, czując już miód
13   1,  6 |         nic mówić nie śmiejąc, gdy drzwi otwarło pacholę i wszedł
14   1,  6 |          na konie. Kneź patrzał ze drzwi, jak ruszali, ale nie rzekł
15   1,  7 |             stała jakby pusta... U drzwi tylko klepki i wióry, porozsypywane
16   1,  7 |           drzewa szukać na klepki. Drzwi jednak wszystkich chałup
17   1,  7 |    nakazałbyś do niego, toby się u drzwi twych stawił.~- Zachciało
18   1,  7 |           bocznej izby, uchyliwszy drzwi, wyszła niewiasta tak olbrzymiego
19   1,  7 |          niewieście. Spojrzała ode drzwi na obcych i zawahała się
20   1,  9 |   Mężczyźni wtórowali. Otwarły się drzwi i cały ten orszak niewieści
21   2,  13|           i umilkła. Duży nawet na drzwi jej wskazał. Wiedźma pokręciwszy
22   2,  13|          nie budząc przepełznął do drzwi, które zawsze stały otworem.~
23   2,  13|            Wyprowadzono go więc za drzwi, na psy świśnięto i uciekający
24   2,  15|   niespokojna, szła do okna, to do drzwi, a słała pytać, czy pan
25   2,  15|          go. Działo się to przeciw drzwi samych, które się nagle
26   2,  15|        poręczem, którą do wysokich drzwi dostawiano. Stała ona właśnie
27   2,  15|        Wkrótce potem otworzyły się drzwi i powiernik Brunhildy wprowadził
28   2,  16|           matka stara. Właśnie się drzwi otwierały i z rozwianymi
29   2,  18|           w milczeniu, ukazując na drzwi dworu. Wrócił tedy smerda
30   2,  18|          wskazał na komorę, której drzwi już na pół otwarła gospodyni.~-
31   2,  18|            spokojem i powtórnie na drzwi wskazywał. Chwostek sam
32   2,  18|           milcząc poszedł otworzyć drzwi, więźniów wypuścić.~- Idźcie -
33   2,  19|     Piastun - żyję swym obyczajem; drzwi moje nie zamykają się przed
34   2,  20|           komory uchyliwszy trochę drzwi, patrzała niby ukradkiem,
35   2,  20|        chodźcie. - Wskazał ręką na drzwi.~Mila z dala poznała czółno
36   2,  21|    odpowiedzieć mieli, otwarły się drzwi i wpadła biała pani z krzykiem,
37   2,  21|        góry ciągną ją do wnętrza i drzwi zapierają dylami.~Grodzisko
38   3,  24|      ładanem, posypana kosaćcem, u drzwi powieszano wianki, wszystkie
39   3,  25|          cofnęła się co żywo, a za drzwi wyszedłszy, jak strzała
40   3,  25|            oczy nieśmiałe, zaparło drzwi prędko i uciekło.~Jaruha
41   3,  25|      mieszkania starego.~Otworzyła drzwi, Doman siedział na pościeli,
42   3,  27|           ostawiona, ciemna, którą drzwi ciężkie zamykały jak studnię.
43   3,  27|       głębi i natychmiast zawalono drzwi, na które ciężki kamień
44   3,  29| spoczywajcie tylko...~Wizun też na drzwi wskazywał i wszyscy wychodzić
45   3,  30|         Gdy wreszcie dach stanął i drzwi zawrzeć było można, a na