Tom,  Rozdzial

 1   1,  8 |         wyniosła się do komory.~- Ludek - rzekł Wisz po cichu do
 2   1,  9 |           Starszy syn gospodarza, Ludek, zasłaniając ojca, ciął
 3   1,  9 |       zgliszczu, żalniku i lesie.~Ludek też zawodził pół śpiewając,
 4   1,  9 |       zatrzymał braci.~- Słuchaj, Ludek - rzekł - albo to pora,
 5   1,  9 |       mnie też.~- Zgoda! - odparł Ludek, który po ojcu odziedziczył
 6   1,  9 |        rzekli - odparł po namyśle Ludek - zaniesiemy na wiec krwawą
 7   1,  9 |   wątpliwości, że mówił o Dziwie. Ludek zwiesił głowę.~- Domanie,
 8   1,  9 |          mleka chyba zabraknie...~Ludek głową wciąż potrząsał.~-
 9   1,  9 |    przykazać jej nie mogę - rzekł Ludek spokojnie.~Domanowi twarz
10   1,  9 |             odezwał się stanowczo Ludek.~Doman wsiał z siedzenia,
11   1,  9 |       obejść się muszę... - rzekł Ludek zimno. Chłopak się rzucił
12   1,  9 |            Słowom rzekł - mruknął Ludek - nie mogę...~- Druhów wam
13   1,  9 |           Spojrzeli sobie w oczy; Ludek się hamując powtórzył raz
14   1,  9 |           zatętniało, odjechał...~Ludek stał jeszcze, czekając,
15   1,  9 |          lecąc ujadały.~Po drodze Ludek z bratem spotykali swoich,
16   1,  9 |        lasy i dumały, i nuciły... Ludek wyszedł od rzeki, ręce w
17   1,  9 | wypowiedział za ciebie... - mówił Ludek. - Chce cię mieć... odgraża
18   1,  9 |             Ej! Dziwa - ozwał się Ludek - lepiej by było z nim żyć,
19   1,  9 |           ściskając go za kolana.~Ludek głowę spuścił i odszedł
20   1,  10|      stali poza horodyszczem, gdy Ludek, syn Wiszów, nadjechał.~
21   1,  10|           z wolna ku horodyszczu. Ludek z ziemi podniósł odzież
22   1,  11|         Spojrzały po sobie.~- Czy Ludek pojechał na łowy... czy
23   1,  11|         Ludkowe psy słychać?... - Ludek w domu, koło stada...~Porwały
24   2,  12|       Około stosu Wiszów stał już Ludek i Sambor, który na gród
25   2,  12|         że tak była posępną. Wtem Ludek zbliżył się do niej.~- Siostro -
26   2,  12|           drugim końcu zebranych. Ludek miał głowę zakrwawioną.
27   2,  12|         że dziewki nie obroniono, Ludek chciał zgromadzić swoich
28   2,  12|         sobie rękami pozakrywały. Ludek patrzał na nią.~- Domanowe
29   3,  22|           uzdrowiony już Doman, i Ludek, Wiszów syn, i innych wielu,
30   3,  22|        tylko wyzywając i mrucząc.~Ludek, Wiszów, syn, choć młody,
31   3,  23|    przybiją.~Gdy tak szli, Dobek, Ludek, syn Wiszów, i Bolko Kania,
32   3,  23|      leżących, na boku spostrzegł Ludek człowieka rudego, związanego,
33   3,  23|          osmalona na jaw wyszła - Ludek zawołał:~- O! ten ci to
34   3,  23|              Na gałąź z nim!~Lecz Ludek wstrzymał.~- Nie - dajcie
35   3,  23|       szczętu.~O wieczornej porze Ludek, kazawszy przyprowadzić
36   3,  23|          przywiązywano. Henga sam Ludek na postronku prowadził,
37   3,  28|         tu drogi i osady poznali.~Ludek, Wiszów syn, wysłał też
38   3,  29|       ranny Dobek, przy nim stali Ludek, Wiszów syn, i Doman. Z
39   3,  29|         na ostrów prosili: Doman, Ludek, Sambor, a wszystkich ich
40   3,  29|           rad jechał - rzekł brat Ludek - ale mnie serce zaboli
41   3,  29|          ją ode mnie! - powtórzył Ludek. - Ode mnie, od braci, od
42   3,  29|       przyniosłem pozdrowienie... Ludek kazał rzec wam od siebie
43   3,  30|      Żywia i bratowe, we drzwiach Ludek sposobił się wyjść na łowy.
44   3,  30|      płacząc i śmiejąc się razem. Ludek z drugim bratem, który wybiegł