Tom,  Rozdzial

 1   1,  4  |      paszy i do boga Wisznu wota: Lud umiera, daj mu ziemi! Bóg
 2   1,  4  |           za nim; kędy przyjdzie, lud zabiera, iść mu każe. Dziewki
 3   1,  4  |         kiedy do nich łzy padają? Lud u brzega ręce łamie, ręce
 4   1,  4  |    spoczynku nie ma - pola puste, lud ucieka, zwierz do lasu goni
 5   1,  5  |            Niełatwe tu panowanie, lud niedobry... Z kmieciami
 6   1,  6  |           spokojny - dodał - choć lud dziki, do swobody nawykły,
 7   1,  7  | praszczurów naszych. To pewna, że lud, co go stawił, nie nasz
 8   1,  8  |         dłoni niewolniczy a karny lud... musieliśmy się bronić...
 9   1,  8  |         osad nad rzeką i z lasu - lud zdziczały i nędzny, nie
10   1,  9  |        tynów, ścian wszystek jego lud, synowie, czeladź wyrwała
11   1,  10 |              i swoich kneziów, co lud prowadzą jak parobek woły
12   1,  10 |           knieje... aż po dworach lud truchleje... dobry pan!
13   2,  15 |         czas było się srożyć, gdy lud co chwila potrzebnym być
14   2,  17 |        prowadzi ludzi, wici słać, lud zwołać i na gród idźmy z
15   2,  19 |    wszystko. Myszkowie obwoływali lud, tejże nocy miały błysnąć
16   2,  19 |          cierpieć go nie możemy i lud wszelkie ciągnie, aby go
17   2,  19 |            że owi rybacy, cieśle, lud prosty potrafił nawrócić
18   2,  19 |        rowy, zabijano częstokoły, lud chodził po wałach zbrojny,
19   2,  19 |        zwątpili, czy ten wszystek lud nakarmić potrafią. Starczyłoby
20   2,  20 |           świąteczne i powszednie lud, co na Lednicę do chramu
21   2,  21 |           z głębin swych wyrzucał lud na dolinę. Ziemia tętniła.
22   2,  21 |      drabiny. Tu smerdowie pijani lud rozstawiają, a serca dodają.~-
23   2,  21 |           wały.~Na okopach leżący lud wstał nagle, huknął okrzyk
24   2,  21 |         wołać i otrębywać na swój lud, do kupy... Kazano się położyć
25   2,  21 |     działo.~Na dole ściśnięty był lud, czeladź, pachołki, niewolnicy,
26   2,  21 |           i nakazywali ciszę, ale lud mruczał groźno. Ze studni
27   2,  21 |      wielkim okrzykiem. Kmiecie i lud tęsknił do domów, powitano
28   3,  22 |       sprzeciwił.~Ledwie ówczesny lud zbrojny mógł się nim nazywać.
29   3,  23 |       pustosząc ogniem i mieczem, lud tylko młodszy wiązali w
30   3,  23 |         się nie obciążyli lupami. Lud tam się do nich kupił z
31   3,  23 |          zajrzeć w oczy. Pomorcy, lud dziki, korzyć się i litości
32   3,  25 |      Lednicy, u brzegu stał mnogi lud patrząc i przysłuchując
33   3,  26 |     dzielnic, zwoływać i dobierać lud wszelki.~Nie upłynęło więcej
34   3,  28 |           nie znano. Wszystek ten lud, jak niewolników, starszyzna
35   3,  28 |      zebrał u Gopła. Tu mnogi ten lud tysiącznikom, setnikom,
36   3,  28 |          na pagórek, gdy wszystek lud już z wojewodami stał w
37   3,  29 |       pierwszym był Ścibor, który lud prowadził od Warty, dorodny,
38   3,  29 |     czekając rychłoli rzecze, aby lud szedł na spotkanie. Był
39   3,  29 |     tysiącznicy i co dorodniejszy lud na czoło wychodził, tarcze
40   3,  29 |          powietrza i ziemi, a gdy lud spocznie, wnet grodzisko
41   3,  29 | wojewodzie sami cudów dokazywali, lud prowadząc za sobą...~- Gdyśmy
42   3,  30 |      zmówią się jutro na nas, gdy lud rozpuścim, i wojnę nam wniosą...~-
43   3,  Dop|         szczęśliwości i pokoju, a lud, po zgonie, wdzięczny sypie
44   3,  Dop|        Zwłoki jej wydobyte z wody lud pogrzebał nad Dłubnią, o