Tom,  Rozdzial

 1   2,  15|          chłostać kazał!~Co chwila Brunhilda słała pacholę, a pacholę
 2   2,  15|            i szło na wskroś ziemi.~Brunhilda stała założywszy ręce, ruszając
 3   2,  15|      poczynać? Namyśliła się nieco Brunhilda.~- Ściągać trzeba, a przyjaciół
 4   2,  15|           tylko. Stanęła przed nim Brunhilda.~- Zostaw to mnie - odezwała
 5   2,  15|       radzą.~- A jeśli nie zechcą?~Brunhilda nie odpowiedziała nic, ręce
 6   2,  15| współzawodnika. Uśmiechnęła mu się Brunhilda. Stanął wnet na rozkazy.~-
 7   2,  15|       Leszka chleb i wodę zaniósł. Brunhilda zręcznie się wspięła na
 8   2,  15|      wybladłe: zmarszczyło mu się. Brunhilda obejrzawszy się trwożliwie
 9   2,  15|       głosem poczęła kobieta - ja, Brunhilda...~- Czy mam umrzeć? - odezwał
10   2,  15|       Wierzcie mi - ciągnęła dalej Brunhilda - kneź żałuje, że życie
11   2,  15|       mówiąc zbliżała się ku niemu Brunhilda powoli, a Leszek, słysząc
12   2,  15|            Nie lękaj się - poczęła Brunhilda - przysięgam ci, jutro będziesz
13   2,  15|         Nie lękaj się - powtarzała Brunhilda - przysięgam ci!~Milczał
14   2,  15|            go poniósł po drabinie, Brunhilda i Mucha szli za nim. Narzucono
15   2,  15|            najkosztowniejszą. Sama Brunhilda szła już przodem do swojego
16   2,  15|        zakrywały zsiniałe powieki.~Brunhilda kazała go posadzić u stołu,
17   2,  15|    ośmielił targnąć na was.~Mówiła Brunhilda, on słuchał i milczał, a
18   2,  15|        niego wydobyć nie potrafiła Brunhilda. Konie i ludzie gotowi byli;
19   2,  15|            go w drodze. Obdarowała Brunhilda synowca szatami, wyprawą
20   2,  15|  odprowadzała. Mucha stał u progu, Brunhilda podeszła ku niemu. Sami
21   2,  15|       natychmiast kazała mu jechać Brunhilda, a gdy ujrzała, że już był
22   2,  16|           śmieli - wołał Chwostek.~Brunhilda potakiwała, ale radziła
23   2,  16|          czarnymi duchy. Przypadła Brunhilda z rękami załamanymi za swym
24   2,  16|          straszny jak syk gadziny. Brunhilda mi przyszła oznajmić, że
25   2,  16|        kruki latały niespokojne, a Brunhilda z wieży patrzeć kazała,
26   2,  16|         trudno. Na podsieniu stała Brunhilda blada, w sukni szytej i
27   2,  16|         ręka w rękę - odezwała się Brunhilda.~- Nie mamy sił po temu -
28   2,  16|            się tak dalej biesiada. Brunhilda wyszła, bo się dzbany wypróżniły,
29   2,  16|            wpośród gości ustawiła. Brunhilda odezwała się, że ten miód,
30   2,  16|            rycząc okrutnie. Kneź i Brunhilda siedząc na ławie patrzali
31   2,  16|          na ławę zacisnął mrucząc.~Brunhilda ręce myła w wodzie na stole
32   2,  18|           na łowy jechać nie mógł. Brunhilda go nie puszczała. Zrazu
33   2,  18|         struję się snem i niewolą.~Brunhilda nie puszczała; lękała się
34   2,  21|           do dworu.~Tu w świetlicy Brunhilda chodziła krokami wielkimi. -
35   2,  21|            Widzicie - odezwała się Brunhilda - to zapowiedź wojny. Jutro
36   2,  21|          wiosłami w nim siedzieli. Brunhilda weszła pierwsza, chłopcy
37   2,  21|          radła.. motłoch...~Wyszła Brunhilda, spojrzała dokoła, ręce
38   2,  21|          obrony; tu chodził kneź i Brunhilda. W kącie posłanie ze skór
39   2,  21|          okna chodził i patrzał, a Brunhilda długo leżała jak martwa,
40   2,  21|      synowie odsiecz przyprowadzą. Brunhilda, po długiej odrętwiałości,
41   2,  21|         zbrojna u dołu, gdy na nią Brunhilda przez szpary patrzała, wydała
42   2,  21|         mógł im nakazać milczenie.~Brunhilda wzięła Muchę, powiernika,
43   2,  21|        mówiąc do siebie, i mijali.~Brunhilda naradzała się z Muchą, kneź,
44   2,  21|  niepotrzebni, których się pozbyła Brunhilda. Z góry ściągnięto kilku