Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 | zaszeleściał łoś rogaty - wyjrzał, podniósł głowę, powietrza pociągnął
 2   1,  2 |        chrzęszczące naramienniki i podniósł je do góry. ~- Staremu Wiszowi
 3   1,  2 |       słuchał ciekawie. Wtem stary podniósł się z ławy i sięgnął ręką
 4   1,  2 |         nim wszyscy z ław ruszyli. Podniósł się i Hengo; miejsce opróżniając
 5   1,  3 |   zachmurzony; księżyc już się był podniósł w górę i świecił w rzece
 6   1,  4 |           zatrzymał, z wolna głowę podniósł i oczy białe, krwawymi obwiedzione
 7   1,  6 |            gryźli i pozagryzali... Podniósł pięści.~- Dobrze im tak!
 8   1,  6 |     toczyła się ropa. Wstał i rękę podniósł, i jak omackiem na głos
 9   1,  6 |         zdawał.~Aż nierychło głowę podniósł i tchnął ciężko piersiami
10   1,  7 |          Starzec jęczał. Nierychło podniósł oczy i począł łagodniejszym
11   1,  8 |            się łasił do kogo. Wisz podniósł się z ziemi, spojrzał i
12   1,  10|       milczało dokoła, z ziemi się podniósł człowiek mały, w szarej
13   1,  10|       ciało drgało jeszcze.~Znosek podniósł się z ziemi ocierając krew,
14   1,  10|            dziewa?~Doman obie ręce podniósł ku górze i pokazał na obłoki.~-
15   1,  10|         krótko trwało przerażenie, podniósł wejrzenie, w którym gniew
16   1,  10|         horodyszczu. Ludek z ziemi podniósł odzież ojca, zarzucił ją
17   1,  10|            miał w ziemię wlepione, podniósł i potoczył nimi, jakby w
18   1,  11|        głowę. Jedyne pozostałe oko podniósł ku niej, a w nim jeszcze
19   1,  11|           rany wściekłym uczyniło. Podniósł obie pięści.~- Nie daruję,
20   2,  12|        Sambor przystąpił i oburącz podniósł starowinę. Trzęsła się stojąc,
21   2,  13|        pies, który leżał na ziemi, podniósł głowę z wolna i wlepił w
22   2,  13|          był, na łokciu spierając, podniósł blady, ale przytomny, i
23   2,  14|           było mnóstwo, a gdy kneź podniósł głos groźny i wykrzykiwać
24   2,  14|       możemy na wasz gród i stołb!~Podniósł rękę do góry, a tłum za
25   2,  15|     wargach mu piana ciekła, pięść podniósł do góry.~- Wy mnie rozumu
26   2,  15|            wiemy, my wiemy!~I rękę podniósł groźnie.~W tłumie gwar się
27   2,  15|      Myszko skrwawiony pięść tylko podniósł i krzyknął:~- Zabraliście
28   2,  15|            niezwykły, Leszek głowę podniósł nieco; czoło wybladłe: zmarszczyło
29   2,  16|      uratujemy siebie!~Miłosz rękę podniósł do góry.~- Mnie już nikt
30   2,  17|           koni. Gęślarz zapomniany podniósł się spod drzewa i dziecku
31   2,  17|          ujrzawszy się opuszczonym podniósł się i na Myszkę skinął.~-
32   2,  19|          się brew gospodarza; rękę podniósł i rzekł ponurym głosem: -
33   2,  19|           nóg rzucił ściskając je, podniósł go i wodą ze źródła pokropił.
34   2,  20|            rozprostował się, głowę podniósł, czoło wypełzłe, wysokie
35   2,  21|      Zamilkli trochę, Krwawa Szyja podniósł się.~- E... Bumir i wy wszyscy
36   2,  21|           sprawa - wasza...~Myszko podniósł oczy ku miejscu, skąd głos
37   2,  21|           garść pochwycił w dłoń i podniósł ją do góry.~- Pod klątwą
38   3,  24|       młodszy.~Doman dopiero głowę podniósł i popatrzał obłąkanym wzrokiem.~-
39   3,  27|           Miłosza, który się nieco podniósł, gdy ich zobaczył, ale nie
40   3,  27|        ziemi, róg miał za pazuchą, podniósł go do ust i zatrąbił.~Ze
41   3,  29|         jakby się stało?~Gdy Doman podniósł oczy odpowiedzi czekając,
42   3,  30|       przyskoczył, porwał ją wpół, podniósł od ziemi, a choć krzyknęła,
43   3,  30|        odgadł, co się stało, i kij podniósł, grożąc, do góry. Ale czółna