Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |    drzewce ze strzały utkwiło na piersi, w grubej sukmanie starszego.
 2   1,  1 |      czasu od strzały tkwiącej w piersi się uwolnić. Przebiła ona
 3   1,  1 |          z czoła. Zmęczony był - piersi mu się podnosiły, a że krwawymi
 4   1,  1 |     Ogromna, długa do pasa broda piersi mu osłaniała. Biały wysoki
 5   1,  4 |          ona nie wylewając się z piersi nabrzmiewała w nich, jakby
 6   1,  4 |          rośnie mu siwa i już mu piersi zakrywa, już i do kolan
 7   1,  6 |        poruszyło mu się serce, w piersi zakipiało i łzy z oczów
 8   1,  9 |          ręku trzymał, utkwiła w piersi starego Wisza... koszula
 9   1,  9 |       drzewce, które tkwiło mu w piersi zastygłą krwią czarną oblanej.
10   1,  9 |         dłonie, drapiąc twarze i piersi, śpiewały pieśni rzewne...
11   1,  9 |         dala... Słowan dobywał z piersi głosu.~- Pusty w lesie dwór
12   1,  9 |   założone trzymając, z głową na piersi spuszczoną. Zobaczywszy
13   1,  10|         kół złożony spadał mu na piersi i okrywał je jak zbroja.
14   1,  10|        co szli za i przeciw. A z piersi buchało jedno "nie" - przeciw
15   2,  12|          do boju uderzył głową w piersi napastnika tak silnie, że
16   2,  12|      uwolnić, zębami na rękach i piersi więzy porozrywał, po długiej
17   2,  12|        Dziwa!~Krzyk wyrwał się z piersi niewiast, które gromadą
18   2,  12|        daleko, gdym mu mieczyk w piersi wbiła... jego własny...
19   2,  12|        jego własny... Chwycił za piersi rękami i spadł na ziemię...
20   2,  13|     gorączce, półsenny Doman. Na piersi widać było pokrwawioną koszulę
21   2,  13|        tak! dzik kłem rozdarł mu piersi...~Gość oczy ciekawie zwrócił
22   2,  13|         miecz od pasa wzięła i w piersi wbiła..~Spuścił głowę Duży,
23   2,  13|       spuścił oczy. Ręką uciskał piersi, jakby mu co zawadzało.
24   2,  13|        trochą gorączki. Odsłonił piersi, odrzucił płachtę i śmiejąc
25   2,  13|        mokre zioła i bieliznę na piersi przyłożyła. Znużony, choć
26   2,  14|          krzyżyka, który miał na piersi. Stary zabobon i nowa wiara
27   2,  16|          zerwał się zbladły i za piersi pochwycił.~- Zdrada! - zawołał. -
28   2,  16|          po ziemi. W męczarniach piersi cisnęli i ręce łamali, jęcząc
29   2,  18|         zbrojną.~Choć krzyżyk na piersi nosił Chwostek, zabobonnym
30   2,  19|         już utajone na niejednej piersi, kładziono je poganom do
31   2,  20|   kołpaczek czarny, łańcuszki na piersi, łańcuszki na ręku, krzno
32   2,  21|      poszedł milczący i synów do piersi przycisnął. - Niech choć
33   3,  22|   czterech obliczach z piątym na piersi, Światowida, który czterema
34   3,  24|       trup młodej żony, w której piersi tkwił oszczep krew z niej
35   3,  25|      oczepiona!... Oszczep jej w piersi wbili. Zginął młody, poginęli
36   3,  27|    podwórzu, koszulę szarpiąc na piersi, dysząc i jęcząc straszliwie,
37   3,  28| chwyciwszy oszczep, rzucił nim w piersi i dobił nieszczęśliwego.~
38   3,  29|       milczenie radość by była z piersi wyrwała im okrzyk wielki.~
39   3,  29|    trysła, a Luty swym obuchem w piersi zmierzywszy Klodwigowi z
40   3,  29|      trzaskały młoty, a oszczepy piersi.~Cała dolina i dwie wzgórzów
41   3,  29|        Bez niej mi żyć trudno.~W piersi się dłonią bił.~- Stanie
42   3,  30|         ziemi na oczy, oszczep w piersi się tłoczy, to wasza zapłata...
43   3,  30|         chciała.~- Moja, choć na piersi, daleko się rychlej zamknęła! -