Tom,  Rozdzial

 1   1,  4  |        przyniosła, nie zobaczył już nikogo. Parobcy tylko na szyi mu
 2   1,  4  |           posłyszał.~Nie widać było nikogo, uszu jednak dolatywało
 3   1,  5  |           Nie boim się ani ich, ani nikogo, grad mocny, ludzi dużo...
 4   1,  6  |          brzeg rzeki. Nie spotykali nikogo. Z dala tylko kozy pierzchały
 5   1,  7  |             nie dopuszcza do siebie nikogo. Musiano uporu zażyć i po
 6   1,  7  |             Wisz nigdy nie zdradził nikogo. My kmiecie jesteśmy, nie
 7   1,  8  |          chociaż okrutnik był i dla nikogo serca nie miał.~Rozmowa
 8   1,  8  |                czarów nie rzucam na nikogo... służę każdemu... słucham
 9   1,  8  |           się. Nie powstawszy nawet nikogo zawrócił się od progu, odszedł
10   1,  8  |          znajomego czuło w pobliżu. Nikogo jednak widać jeszcze nie
11   1,  10 |           nim pusto jeszcze było.~- Nikogo! - przebąknął.~- Nikogo! -
12   1,  10 |             Nikogo! - przebąknął.~- Nikogo! - powtórzył, pochylając
13   1,  10 |            kilkunastu, kilku, potem nikogo. Uroczysko znów było puste
14   2,  12 |             na wzgórzu nie było już nikogo.~Miotając się ciągle i targając,
15   2,  12 |            ku chacie nie patrząc na nikogo, ledwie uścisnąwszy siostrę,
16   2,  13 |            u wrót.~Gościnność stara nikogo, miłego czy nie, odpychać
17   2,  14 |             moje.~I nie pytając już nikogo, nie patrząc zbliżyła się
18   2,  15 |             gdym wściekły, nie znam nikogo!~Ani żony? ~ ~Zamruczał
19   2,  15 |           mojej nie wypuszczać stąd nikogo. Niechże przychodzą - zobaczymy,
20   2,  15 |            nas napadają - to mus, a nikogo nie napastujemy, ale swobodę
21   2,  17 |            przewóz, ale tu nie było nikogo, wszystkie czółna poszły
22   2,  17 |       Miłosz stary i nie patrząc na nikogo skierował się tam, gdzie
23   2,  17 |           władykami i kmieciami.~Do nikogo nie przemówiwszy słowa kneź
24   2,  18 |           bronią i oszczepem prawie nikogo.~Kneź się począł nudzić
25   2,  18 |               ubogi człek gościnny, nikogo o imię nie pyta... wnijdźmy
26   2,  18 |          smerda; we dworku nie było nikogo. Piastun też przypatrywał
27   2,  19 |        zabijać, ani wrogiem nazywać nikogo, bo miłować jest prawem,
28   2,  20 |         podobną. W chramie nie było nikogo.~Światełko ognia odbijało
29   2,  20 |       stanął przed nią. Nie było tu nikogo oprócz ich dwojga; chłopak
30   2,  20 |             do świetlicy - nie było nikogo, wróciła do komory, wianuszek
31   2,  21 |             żalniku nocą, nie widać nikogo, zgniliznę czuć było i trupy.~
32   3,  22 |         dzień na grodzisku nie było nikogo. Stado wróbli po nim latało,
33   3,  25 |            ślubowała?3 Nie chce ona nikogo...~Rozśmiała się Jaruha.~-
34   3,  25 |      powiedziała, że nie pójdzie za nikogo, tylko za takiego, który
35   3,  27 |             do niego nie wpuszczają nikogo. Na próżno napierali się
36   3,  27 |     pozabijani zostali, nie żywiono nikogo.~Dzicz pijana śpiewała i
37   3,  27 |            trup na trupie... żywego nikogo...~Gęślarzowi zadrżały nogi,
38   3,  28 |           nie widząc i nie żegnając nikogo, Hengo i Dobek ruszyli przez
39   3,  30 |        gromadach z Leszków nie było nikogo, ani Bumir, ani żaden spowinowacony
40   3,  30 |      spuszczonymi, nie pozdrawiając nikogo. Nikt też ich słowem ni
41   3,  30 |           Dzień jeden i dwa, i trzy nikogo nie było; zwiększało się
42   3,  30 | przetrząsając, a nie śmiejąc jednak nikogo zapytać o nią.~Już mrok
43   3,  Dop|            stronnictwa. Nie chciano nikogo z zohydzonej wybrać rodziny.