Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |            Wahał się jeszcze, jak dać znać o sobie, gdy u brzegu
 2   1,  2  |    dziewka, żeby jej do wiana nie dać kolców i szpilek.~Skinął
 3   1,  2  |       chcieć i brać łatwo, ale co dać za to? Nie bardzośmy zapaśni.~-
 4   1,  2  |         gospodarz - ileśmy to wam dać musieli, a wiele od was
 5   1,  3  |         rzekł - jednego ze swoich dać musicie do kneziowskiej
 6   1,  3  |          nie dwu, jednego musicie dać - zakończył smerda. - A
 7   1,  4  |           smerdzie ją trzeba było dać, aby złej woli nie miał
 8   1,  4  |      królestwo na dwoje. Siostrze dać królewskie wiano i żyjcie
 9   1,  5  |       goście, czasu nie ma... nie dać mu zażyć głodu, nakarmić
10   1,  5  |          stary wąż, ale musiał go dać... ~- Sykają oni wszyscy -
11   1,  7  |           nie znalazł, drugim też dać nie potrafię, gdzie indziej
12   1,  9  |       będziem. Krew za krew muszą dać, życie muszą dać za życie!
13   1,  9  |       krew muszą dać, życie muszą dać za życie! Krew za krew!...~
14   1,  9  |        takie to braterstwo wasze? Dać mi jej nie chcecie, bo może
15   1,  9  |          już iść.~- Nie zechcecie dać po dobrej woli, to ją kiedyś
16   2,  12 |          Jeszcze ci mogę lubczyku dać, aby cię dziewczęta kochały...
17   2,  12 |        rzekł - krew trzeba będzie dać za krew... Dziwa i wszyscy
18   2,  15 |      komory, gdzie mu nową odzież dać miano. Kazano wybrać jak
19   2,  16 |   przysłali do mnie, aby mu konia dać. Zaledwie się do stada przywlókł,
20   2,  18 |              Owszem, na łowy może dać szczęście, bo ona się na
21   2,  19 |        potrzeba postrzyżyny, imię dać, pobłogosławić, a któż w
22   2,  19 |         się:~- Jeżeli imię mu mam dać, dozwólcie, abym to uczynił,
23   2,  19 |       obejrzano za obcymi, aby im dać w pochodzie miejsce poczestne
24   2,  20 |         srebrnych i chciał z nich dać jedną staremu, ale ten ręką
25   2,  20 |          się nie będę. Porwać się dać i żyć z wami nie mogłam.
26   2,  21 |      nazad odprawcie, niech jadą. Dać im czółen, odprawić daleko...
27   2,  21 |            Kneź sobie miodu kazał dać, wypił i kubek precz rzucił
28   2,  21 |        dość będzie nas, by im nie dać wyleźć z jamy.~Stało się,
29   2,  21 |       ulitować chyba i jeść ci co dać, abyś nie wściekał się.~
30   3,  22 |     chciałby był ze swoich knezia dać. Najmożniejsi, równymi się
31   3,  22 |      drużyna, nie chcieli się też dać wyprzedzić, naładowali,
32   3,  23 |          zgoda łatwo by się mogła dać zrobić, gdyby się o nią
33   3,  25 |          i uciekać czy pozostać i dać się pozabijać u ognia świętego?~
34   3,  25 |         na koń wszyscy i Pomorcom dać naukę!~My dziś pszczoły
35   3,  25 |      zabroni, byle do chramu okup dać! Wizun ich ma dosyć na posługę...~
36   3,  25 |            co za baba stoi?~Kazał dać jej miłosierdzie, pojechał.
37   3,  28 |          potrzeba, aby się im nie dać wyścignąć. Z tego, co Dobek
38   3,  28 |            i jak na brzask kazano dać znać do ciągnięcia w cichości
39   3,  29 |        kneziowi, że godziłoby się dać znak do boju, lecz Piastun
40   3,  29 |   niespokojnie unoszącym się górą dać się napaść do syta.~Wyszedł
41   3,  30 |        odparł Bumir. - Cóż więcej dać możemy nad słowo, głowy
42   3,  30 | niemieckich stało już w pogotowiu dać głowy pod podwaliny, gdy
43   3,  Dop|           aby o powieści Długosza dać wyobrażenie. Stryjowie szaleją