Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |       rozwiewał wiater po lazurach. Słońce strzeliło promieniami ku
 2   1,  1  |          zawołał:~- Gerda, do koni! Słońce weszło...~Usłyszawszy ten
 3   1,  1  |      uchodzić trzeba...~Spojrzał na słońce.~- Trzymaj się konia, a
 4   1,  1  |             dalej bez spoczynku - a słońce też podnosiło się coraz
 5   1,  1  |              Jechali dalej a dalej. Słońce już się z wolna spuszczać
 6   1,  2  |           gryząc, które im rzucano. Słońce się miało ku zachodowi,
 7   1,  3  |           Wstał stary z kamienia.~- Słońce nie zaszło jeszcze, macie
 8   1,  3  |           lasami okrytą. Zachodzące słońce jaskrawym blaskiem ją oblewało,
 9   1,  4  |    podróżnych wyjaśniło się i blade słońce wyjrzało zza przejrzystych
10   1,  4  |               był to kołacz domowy!~Słońce jak wczoraj dopiekało, najmniejszy
11   1,  5  |       jezioro wielkie, w którym się słońce zachodzące przeglądało.
12   1,  6  |           niebo lazurowe i świeciło słońce. Ptaki otrząsały skrzydła
13   1,  9  |         tryznę przygotowane. Piękne słońce majowe i niebo jasne dodawały
14   1,  9  |            święty sam przygaśnie...~Słońce już zapadało, gdy nareszcie
15   1,  10 |             zostałoby jednej głowy.~Słońce się podniosło wysoko, minęło
16   1,  10 |        poczęto, gwarzyć i naradzać.~Słońce się zniżało, gdy starszyzna
17   1,  10 |            biła o brzegi skaliste i słońce świeciło gorące. Wszyscy
18   1,  11 |         drzew, gdzie zajrzało tylko słońce, kwiatek się ku niemu uśmiechał.
19   1,  11 |        więcej.~Wróciły na trawę, na słońce.~Z dala jakby śpiewanie
20   1,  11 |             takie białe i różowe... słońce lilije popaliło, deszcze
21   2,  12 |      śpiewał za nich pieśń kupalną.~Słońce zapadać miało, wszystkich
22   2,  12 |          powinien był zapłonąć, gdy słońce zagaśnie.~Wtem z dali pokazało
23   2,  12 |          dala słychać było śpiew.~- Słońce w morzu się kąpało, bo na
24   2,  12 |        Dziwa patrzała na zachodzące słońce, którego promienie ozłacały
25   2,  12 |       śpiewami odciągające gromady. Słońce zajrzało w głąb lasu, na
26   2,  14 |      jezioro się gotować przestało, słońce zza chmur pogląda, fale
27   2,  14 |        które mówiły przez nią. Wtem słońce wyszło zza chmur i promień
28   2,  15 |           trzaskiem i poszła. Potem słońce zza chmur obejrzało się
29   2,  16 |          nie brakło na te gody.~Już słońce było wysoko, gdy na polu
30   2,  16 |             im nowe kubki nalewała.~Słońce już nad zachodem przez otwarte
31   2,  20 | popatrzawszy nań, szli sobie dalej. Słońce dopiekało, pszczoły i muchy
32   2,  20 |             Zbierało się na pluchę, słońce piekło, choć go widać nie
33   2,  21 |       ogniste. Jeszcze na zachodzie słońce po sobie zosta-wiło czerwoną
34   2,  21 |          łuki i proce się sposobią.~Słońce weszło, jasny dzień na niebie.
35   3,  22 |             oparty i uśmiechał się. Słońce zapadało.~Wtem na zdyszanym
36   3,  23 |            ziemi leżąc się pospała.~Słońce już było wysoko, gdy czujniejsi
37   3,  24 |              bo było niby z lodu, a słońce na wskroś przez nie patrzało.~
38   3,  24 |            a gęślarze śpiewali.~Już słońce wstawać miało, gdy ujrzano
39   3,  29 |              w polu wesoło świeciło słońce. Ze trzech stron ściągały
40   3,  29 |       padały przebijane oszczepami.~Słońce się już dawno ku zachodowi
41   3,  30 |            dzień zakładzin grodu, a słońce wstało jasne i wesołe, aby
42   3,  Dop|            nie skąpiąc szczegółów - słońce poczęło blask swój usuwać