Tom,  Rozdzial

 501   2,  13 |           mokre jakieś niosąc ziele do chorego. Położyła mu je
 502   2,  13 |               a dziewczyna z koniem do domu uszła.~Słuchając opowiadania
 503   2,  13 |           mnie zapominali, jeśli co do roboty macie. Nie ja, to
 504   2,  13 |      puściła, a jakby mnie nie było do zamówienia...~Nikt baby
 505   2,  13 |              co Wiszowi... Jechałem do was na radę, a wy...~- E!
 506   2,  13 |             stare kmiecie jesteśmy, do swobody nawykłe. Do ostatniej
 507   2,  13 |       jesteśmy, do swobody nawykłe. Do ostatniej kropli krwi miru
 508   2,  13 |            kubku, gość z pośpiechem do ust go zbliżył i napił się
 509   2,  13 |             umrę ja, z wami bracia, do ostatniego.~I legł na pościel.
 510   2,  13 |         weszła Jaruha zbliżając się do łoża chorego; spojrzała
 511   2,  13 |           konia zlazł i nie pytając do izby ciągnął.~- Sadło, którym
 512   2,  13 |                Zalejemy mu sadłem i do kilku dni znaku nie będzie.~
 513   2,  13 |         znaku nie będzie.~Wchodzili do izby, Doman, jakby poczuł
 514   2,  13 |           Bumir nie zważając na nic do chorego poszedł.~Gdy na
 515   2,  13 |             Niedźwiedź jucha raz mi do połowy skórę ze łba zdarł;
 516   2,  13 |          sobie życzył, bo się zaraz do gospodarza przysunął.~-
 517   2,  13 |            dziwne formy przybiera i do różnych fortelów się ucieka.
 518   2,  13 |          chory zasnął i spać będzie do jutra, do rana, a snu mu
 519   2,  13 |             i spać będzie do jutra, do rana, a snu mu przerywać
 520   2,  13 |           na resztę musiałby czekać do rana. Na to nie było sposobu.
 521   2,  13 |            więc na bok Dużego.~- Ja do jutra rana tu stać nie mogę -
 522   2,  13 |           Miała priy tym jeść i pić do syta, czyniła się też potrzebną,
 523   2,  13 |            wysiłkach, gdy nowy gość do chaty się wcisnął.~Jak on
 524   2,  13 |          ciekącym karzeł wsunął się do izby tak cicho, iż Jaruha
 525   2,  13 |         Pomimo to Znosek się dostał do zagrody. Jak? - to było
 526   2,  13 |      Wśliznąwszy się tu, podpełznął do starej pokazując na swą
 527   2,  13 |         znajdzie, musiał się dostać do dworu, bo go rany niezmiernie
 528   2,  13 |         psów nie budząc przepełznął do drzwi, które zawsze stały
 529   2,  13 |       głowie.~Czeladź już się brała do postronków, aby z ochotą
 530   2,  14 |        leżała wyspa, ostrów święty, do którego z dala, od Wisły,
 531   2,  14 |           czczono Prowego. Ciągnęły do nich na wielkie świątki
 532   2,  14 |        Lednicy stał taki chram Nii, do którego szła właśnie Dziwa
 533   2,  14 |           rybaków nędzne. Przy nich do palów poprzywiązywane czółna
 534   2,  14 |       drużki. Rzucił się jej Sambor do nóg, bo ją od dziecka szanował
 535   2,  14 |    trzymając. Nie mówiąc nic zszedł do czółna, zstąpił w nie, odwiązał
 536   2,  14 |     odmienny, a wszystkie czuły się do wspólnej prastarej matki.~
 537   2,  14 |             siwych. Skłoniła mu się do kolan:~Tyś tu panem i ojcem? -
 538   2,  14 |               Doman zabity! - mówił do siebie - zabity przez dziewkę... -
 539   2,  14 |          już nie mówiąc wskazał jej do chramu drogę.~Biegła raczej
 540   2,  14 |           wyglądał drugi staruszek, do Wizuna podobny, który się
 541   2,  14 |              szukając wrót drugich. Do tych spinać się musiała
 542   2,  14 |             żywiej i szły ku górze, do otworu w dachu lub wiatrem
 543   2,  14 |              otworami dostawszy się do środka jego, niespokojnie
 544   2,  14 |             patrząc zbliżyła się aż do dwóch siedzących niewiast,
 545   2,  14 |        zamiatać i myć chram, biegać do źródła, służyć wszystkim.
 546   2,  14 |              Odprawiono ją wreszcie do tego, od czego w domu była
 547   2,  14 |           czego w domu była wolną - do gotowania strawy dla innych.
 548   2,  14 |           tak miała pańską postać i do rozkazywania była stworzona~
 549   2,  14 |           oczyma człowiek, podobien do zwierza, który wyszedł z
 550   2,  14 |             że jakaś siła zmusza ją do mówienia - będę ci wróżyła.~
 551   2,  14 |             Dziwę wniesiono omdlałą do chramu. Chwostek stał milczący,
 552   2,  14 |            dziewkę związać i osiec! Do lochu! Do jamy! - krzyknął
 553   2,  14 |          związać i osiec! Do lochu! Do jamy! - krzyknął Chwostek -
 554   2,  14 |             Kneź się chciał zwrócić do swoich pachołków, ale ci
 555   2,  14 |          rozśmiał dziko, przystąpił do starego i drżącą od gniewu
 556   2,  14 |           ścianę częstokołu. Wracał do swych ludzi. Wizun pozostał
 557   2,  14 |          uchodząc zdążył się dostać do swoich smerdów i służby,
 558   2,  14 |             Gdy Chwostek dostał się do kamiennego koła opasującego
 559   2,  14 |           skinął na nie, czy posłał do nich, aby popłoch rzucić
 560   2,  14 |          nich, aby popłoch rzucić i do obrony obudzić - nie wiadomo,
 561   2,  14 |    nieulękły. Tłum warczał - ani on do niego, ani on do tłumu przystąpić
 562   2,  14 |             ani on do niego, ani on do tłumu przystąpić się nie
 563   2,  14 |           kneziu - rzekł mu - ja tu do chramu przyszedłem, nie
 564   2,  14 |         chramowi i ogniowi, a prawa do nich nie macie. Kontyna
 565   2,  14 |         Kontyna i ostrów nie należą do was, ale do nas wszystkich,
 566   2,  14 |       ostrów nie należą do was, ale do nas wszystkich, Wilków,
 567   2,  14 |         gród i stołb!~Podniósł rękę do góry, a tłum za nim zahuczał
 568   2,  14 |         jezioro, wicher giął drzewa do ziemi, wyrywał je z korzeniami
 569   2,  14 |             nie dała kneziowi siąść do czółna, kto stał, przyległ
 570   2,  14 |          czółna, kto stał, przyległ do ziemi okrywając głowę i
 571   2,  14 |    usłyszałby na przemiany modlitwę do Peruna i do krzyżyka, który
 572   2,  14 |      przemiany modlitwę do Peruna i do krzyżyka, który miał na
 573   2,  14 |          burzy strasznej przystąpił do leżącego knezia, o mało
 574   2,  14 |             ziemi, tchnął i poszedł do łodzi zasępiony, usiadł
 575   2,  14 |            przez rozsuniętą zasłonę~do wnętrza chramu, złotym pasem
 576   2,  14 |             stado, to wzbijając się do góry, to opadając na dół,
 577   2,  15 |           15~Na kneziowskim grodzie do późna czuwali ludzie, pana
 578   2,  15 |       świetlicy i dumała, powołując do siebie to sługi, to podskarbiego,
 579   2,  15 |       zrywała się niespokojna, szła do okna, to do drzwi, a słała
 580   2,  15 |       niespokojna, szła do okna, to do drzwi, a słała pytać, czy
 581   2,  15 |          zagniewana, lecz wszedłszy do świetlicy, zastała pana,
 582   2,  15 |             palcami. ~- Hadon jutro do Sasów, do waszych niech
 583   2,  15 |               Hadon jutro do Sasów, do waszych niech jedzie...
 584   2,  15 |           rozpędził, zamiast czekać do jutra kazał wnet przywieść
 585   2,  15 |          dworze mowy ludzi, nałamał do ich obyczaju, a choć w nim
 586   2,  15 |         zbliż się tu, jutro ruszysz do dnia w drogę, tam...~Wskazał
 587   2,  15 |      Wskazał na zachód ręką.~- Jedź do starego - powiedz, niech
 588   2,  15 |      konnych gromada, domagając się do knezia przystępu. Kmiecie
 589   2,  15 |          oczyma, którzy byli. Tych, do których miał ząb, nie znalazł,
 590   2,  15 |          się razem. Od mostu i wrót do przedsienia, gdzie kneź
 591   2,  15 |            urągliwie wpatrywał.~Nim do siebie przemówili, nim ci
 592   2,  15 |            się wreszcie przybliżyli do przedsienia, Myszko trochę
 593   2,  15 |          gniewu drżała. ~- Myśmy tu do was przyszli - odezwał się
 594   2,  15 |             będzie. Jeszcze my dziś do was ze słowem przychodzimy,
 595   2,  15 |        piana ciekła, pięść podniósł do góry.~- Wy mnie rozumu uczyć
 596   2,  15 |   pozarzynali, i trupy ich jak psów do jeziora kazał rzucać? A
 597   2,  15 |             zdradną dziewkę wziął - do nich ślesz, z nimi się wąchasz.
 598   2,  15 |          niewolę? Myśmy tu przyszli do ciebie od wiecu, z woli
 599   2,  15 |             pytanie Chwost krzyknął do smerdy:~- Wiązać ich! Dyby
 600   2,  15 |           nich, już Myszko wpadłszy do przedsienia~chwycił knezia
 601   2,  15 |             nie śmiejąc zbliżyć się do zrozpaczonych kmieci, strzelali
 602   2,  15 |           Jednakże dopadła gromadka do wrót zapartych, nacisnęli
 603   2,  15 |         wodzów niezdarny. Nie gotów do waśni, bo się jej nikt nie
 604   2,  15 |        zamętu dopadli, broniąc się, do haci, do mostu i do koni -
 605   2,  15 |      dopadli, broniąc się, do haci, do mostu i do koni - a tu,
 606   2,  15 |            się, do haci, do mostu i do koni - a tu, gdy raz się
 607   2,  15 |              Zabraliście się z nami do wojny, to ją będziecie mieli!~
 608   2,  15 |            Chwostek też przypadając do niektórych własną ich siekł
 609   2,  15 |           się uspokoiło; zamek cały do późna jęczał i płaczem się
 610   2,  15 |           rozlegał. Dopiero gdy sił do bicia i znęcania się nie
 611   2,  15 |        Jęczący jeszcze powlekli się do kadzi, czerpać z nich poczęli
 612   2,  15 |         Poprosić ich było uprzejmie do izby, posadzić za stołem,
 613   2,  15 |         posadzić za stołem, a mówić do nich słodko. Tymczasem by
 614   2,  15 |          swój ród, gotowi i oni się do kmieciów przyłączyć, tych
 615   2,  15 |         swojej stronie, jak oni się do kmieciów przyłączą, źle
 616   2,  15 |          bez naszego rozkazu. Pójdę do niego na wilię. Odziać,
 617   2,  15 |      nakarmić trzeba go i ze służbą do ojca odprawić. Stary Miłosz
 618   2,  15 |             i reszta rodu?~- Trzeba do nich siać rozumnych ludzi,
 619   2,  15 |           idę, Leszka uwolnię i ślę do Miłosza, Smerdów do stryjów
 620   2,  15 |             ślę do Miłosza, Smerdów do stryjów wyprawię. Odpoczywaj
 621   2,  15 |      krwawili się czasami, od słowa do słowa i do pięści przychodząc.
 622   2,  15 |        czasami, od słowa do słowa i do pięści przychodząc. Teraz
 623   2,  15 |                Na stołb mi trzeba i do lochu - rzekła - gdzie oślepły
 624   2,  15 |             bogatą i piękną. Leszka do ojca trzeba wyprawić, dziś
 625   2,  15 |          drabinie z poręczem, którą do wysokich drzwi dostawiano.
 626   2,  15 |            Drabina znowu prowadziła do głębi ciemnego więzienia,
 627   2,  15 |           pod ręką czegoś, co by mu do obrony, a przynajmniej do
 628   2,  15 |           do obrony, a przynajmniej do pomszczenia życia służyć
 629   2,  15 |             był z posłania zerwał i do ściany przypadł, jakby w
 630   2,  15 |          zaprowadził naprzód z sobą do komory, gdzie mu nową odzież
 631   2,  15 |          Brunhilda szła już przodem do swojego dworu, gdzie jeszcze
 632   2,  15 |        zjednać sobie. Mucha miał go do tego przygotować.~Wkrótce
 633   2,  15 |       wprowadził z sobą zmienionego do niepoznania Leszka, którego
 634   2,  15 |             litość nawet w ludziach do podobnych nawykłych widoków.
 635   2,  15 |           jakby na szyderstwo miecz do boku. Jasne jego włosy,
 636   2,  15 |              kazał, prawda, zamknąć do ciemnicy, ale nie ociemniać
 637   2,  15 |             go karmiąc i zachęcając do picia.~- Wrócisz natychmiast
 638   2,  15 |        picia.~- Wrócisz natychmiast do ojca - rzekła. - Wyprosiłam
 639   2,  15 |            i ja zgody chcemy. Niech do nas przyjadą, niech sobie
 640   2,  15 |             tu wiele potrzeba. Jedź do panów stryjów, powiedz im,
 641   2,  15 |          nimi chcemy, niech na gród do nas zjadą. Kmiecie nam grożą,
 642   2,  15 |          naprędzej niech przybywają do nas.~Zagniewają się pewnie;
 643   2,  16 |          kazał czynić przygotowania do obrony. Dziewkom kazano
 644   2,  16 |             ostrożności gotować się do obrony, policzyć z siłami.
 645   2,  16 |        skarbami pańskimi i zapasami do życia, w zasiekach i bodniach.
 646   2,  16 |          siedzieli inni, i studnia, do której spuszczano na głodową
 647   2,  16 |          miał na sobie kamieni siła do staczania i pocisku różnego
 648   2,  16 |         staczania i pocisku różnego do obrony. Tu stały beczki
 649   2,  16 |           wody dostarczała, i piece do chleba, tak aby zamknięci
 650   2,  16 |            ich nie potrafiło zmusić do milczenia. Spędzone z jednej
 651   2,  16 |             mostu. Dobijał się ktoś do wrót; wzięto go i przyprowadzono
 652   2,  16 |          wzięto go i przyprowadzono do dworu. Był to pastuch od
 653   2,  16 |       budzić i czekać z nim musiano do rana. Chwost po dziennym
 654   2,  16 |         otrzeźwieć nie było podobna do jutra. Dopóki napoju nie
 655   2,  16 |        czekał z pastuchem, który mu do nóg padł.~- Miłościwy panie -
 656   2,  16 | nieszczęście. Hadona-ście przysłali do mnie, aby mu konia dać.
 657   2,  16 |             konia dać. Zaledwie się do stada przywlókł, gdy jacyś
 658   2,  16 |             ludzi spędzić na zamek.~Do pół dnia cicho było na grodzisku,
 659   2,  16 |             zaprosić, ale tego dnia do nocy wyglądano ich na próżno.~
 660   2,  16 |         próżno.~Ślepy Leszek jechał do ojca tak milczący w drodze,
 661   2,  16 |        płacząc razem i radując się, do ojca.~Miłosz nie wiedział
 662   2,  16 |           się stało, ręce podnosząc do góry i jęcząc.~Gdy rodzice
 663   2,  16 |            i jęcząc.~- Rzucono mnie do wilgotnego lochu, na słomę
 664   2,  16 |          dzień upłynął i drugi, gdy do wrót stukać i z rogów hasło
 665   2,  16 |         stary - po radę przybyliśmy do ciebie, radź i mów. Pepełek
 666   2,  16 |            i mów. Pepełek nas wzywa do siebie, chce zgody, grożą
 667   2,  16 |    radzieśmy i uradzili, aby jechać do niego. Ratując jego, uratujemy
 668   2,  16 |        siebie!~Miłosz rękę podniósł do góry.~- Mnie już nikt nie
 669   2,  16 |        ozwał się Mściwój - pojechać do niego musimy, pojedziemy.
 670   2,  16 |             stryjeczni zbliżyli się do Leszka z ubolewaniem i miłością -
 671   2,  16 |            i cicha rozmowa a szepty do późnej nocy trwały pod dębami.
 672   2,  16 |           Zbliżali się nie śpiesząc do grodu, a ujrzawszy, że Chwostek
 673   2,  16 |  spodziewali przyjęcia. Szli prosto do świetlicy, gdzie ich na
 674   2,  16 |            wietnice i zwoływali się do rady, stawili się hardo.
 675   2,  16 |          głowę nad kubek.~- Jeszcze do tego nie przyszło - rzekł -
 676   2,  16 |        wszystkich iść trudno, a gdy do boju przyjdzie na rękę -
 677   2,  16 |           łowach, gdy Mściwój znowu do swojego powrócił.~- Prawdę
 678   2,  16 |         mówił nic, gębę sobie gryzł do krwi i włosy targał.~- Co
 679   2,  16 |            jedno pytam: Przyjdzieli do wojny i walki, staniecie
 680   2,  16 |         zamknięci siedzieć - co nam do waszych waśni!~- Pewnie,
 681   2,  16 |       Starzy sądzili, że go przecie do rozumu i pomiarkowania przywiedli.
 682   2,  16 |          ławy, mimowolnie porywając do nożów, stary Mściwój chciał
 683   2,  16 |             miodu zatrutego zlewała do garnka i szepcąc oddawała
 684   2,  16 |             ich chwytano, wiązano i do szopy pędzono jak bydło.~
 685   2,  16 |           znowu powrozy przywiązali do nóg i ciągnęli na pagórek,
 686   2,  17 |      przeskoczywszy go wpław począł do brzegu się dobijać. Drużyna,
 687   2,  17 |            na niej strzelać zaczęli do płynącego i nawoływać, ale
 688   2,  17 |             było. Żuła wprost biegł do grodu Miłosza, chciał choć
 689   2,  17 |         wypuścił tylko, aby stryjów do siebie ściągnąć, nie daruje
 690   2,  17 |           aby go zmienić. Podjechał do koni, pochwycił za grzywę
 691   2,  17 |         oburącz i milczący. Zaczęto do bramy bić i krzyczeć. Żuła
 692   2,  17 |             drżały, przybiegł, padł do nóg staremu i nie mogąc
 693   2,  17 |      grodzie słodko, wyszedł Chwost do wrót, zapraszając... Siedli
 694   2,  17 |         wrót, zapraszając... Siedli do stołu wszyscy, jedli i pili
 695   2,  17 |             Leszek z matką i służbą do lasu na pasiekę się schroni,
 696   2,  17 |           gdy zaświtało, dał znak - do koni. Jechali dzień drugi
 697   2,  17 |           starszych, przybliżył się do niego i zastąpił mu drogę.~-
 698   2,  17 |             nami! kneziu! - zawołał do niego.~- Ja... z zemstą,
 699   2,  17 |         zsiedli ze swoich i poczęli do chałup na palach wołać o
 700   2,  17 |           przewodził między swoimi.~Do starego Wizuna po radę jechali
 701   2,  17 |          nie chciał, zbliżył się on do niego.~- Wy, kneziu - rzekł
 702   2,  17 |      kmieciami się łączyć... Co wam do nich! Ja trzymam z moim
 703   2,  17 |           Wtem czółen pusty przybił do brzegu, stary na Żułę skinął
 704   2,  17 |              władykami i kmieciami.~Do nikogo nie przemówiwszy
 705   2,  17 |               I śmiać się począł.~- Do Sasów daleko! - krótko ozwał
 706   2,  17 |         poczekamy.~- Ale bez wodzów do wojny się nie obejdziecie -
 707   2,  17 |            przed wojskami, gdy szły do boju, a czasu pokoju stawiano
 708   2,  17 |         obwołamy, sposobić się będą do obrony i posiłki zwoływać.
 709   2,  17 |             się stąd nigdzie, chyba do domu... Nie przystało mi
 710   2,  17 |        stroniąc. Myszko wnet zebrał do siebie drużynę.~- Do domów! -
 711   2,  17 |         zebrał do siebie drużynę.~- Do domów! - zawołał. - Naokoło
 712   2,  17 |             powinno biec ku Gopłu i do grodu, ale póki ja nie dam
 713   2,  17 |           chramu, Bumir w końcu też do łodzi poszedł, przeprawił
 714   2,  17 |    skoczywszy, na całą noc pojechał do Chwostka.~Na grodzie sposobiono
 715   2,  17 |           Na grodzie sposobiono się do obrony i straż czujna była.
 716   2,  17 |     kmieciowi pozostać, a sama szła do łożnicy męża zbudzić, który
 717   2,  17 |            wyszedł w jednej koszuli do niego, oczy sobie kułakami
 718   2,  17 |         Znam ich, że krzykuny są, a do roboty nieskorzy... Będziesz
 719   2,  17 |       zachować. Bumir musiał mu tak do nocy u stołu dotrzymać.~
 720   2,  18 |             i poprzebieraną czeladź do bliższych dworów i chat,
 721   2,  18 |             przeciągał się, ziewał, do białej pani chodził czasem,
 722   2,  18 |            od kraju, aby się dostać do gęstwiny i kniei.~Chwostek,
 723   2,  18 |         gnał szybko, aby się dostać do kniei, gdy po półgodzinnej
 724   2,  18 |        cofnął i gniewny zwrócił się do smerdy, który ku niemu poskoczył.
 725   2,  18 |           przychodziła ziele nosząc do pani. Posądzano ją o wielką
 726   2,  18 |          konia zsiadłszy, pójść sam do niej.~Zadumaną była i tak
 727   2,  18 |            baba, że dopiero gdy się do niej przybliżył, z krzykiem
 728   2,  18 |      straszną wiedźmę.~- A co tobie do ziela? - poczęła baba -
 729   2,  18 |           znacie...~Smerda powrócił do stojącego Chwostka~- To
 730   2,  18 |           Powoli zaczął się zbliżać do baby, niedowierzającymi
 731   2,  18 |            wstała i chciała zbliżyć do knezia, ale ten jej zagroził,
 732   2,  18 |       ostępu. Uszy ludzi, nawykłych do rozeznawania najmniejszego
 733   2,  18 |             nic; smerda się zbliżył do niej.~- Cóż tam Myszki robią? -
 734   2,  18 |      Chwostek się nie śmiał zbliżyć do wiedźmy.~- Pytaj jej, niech
 735   2,  18 |     usłyszała.~Smerda przysunął się do niej.~- Mów, co wiesz! -
 736   2,  18 |            swój znali, dobiegli tak do łąki. Wierny sługa do Chwostka
 737   2,  18 |           tak do łąki. Wierny sługa do Chwostka się zbliżył i począł
 738   2,  18 |          począł mu coś szeptać żywo do ucha, wpadł potem w gromadę
 739   2,  18 |             czeka.~Długi czas słowa do siebie rzec nie śmieli.
 740   2,  18 |            zdradziło, smerda wrócił do zdychającej szkapy i zarzuciwszy
 741   2,  18 |            stąd wyrwać bezpiecznie, do nocy czekać musieli. Chwostek
 742   2,  18 |             w niej się oba zaszyli.~Do nocy było daleko. W lesie
 743   2,  18 |   rozbiegłszy się nie odkryją, lecz do wieczora panowała nieprzerwana
 744   2,  18 |       siedzi, a Piastunem go zowią. Do niego zajść i spocząć można,
 745   2,  18 |             potrzebnym.~- Zachodzić do chaty! Paść kmieciowi w
 746   2,  18 |         cały drżący wszedł Chwostek do dworu. Piastun go na ławie
 747   2,  18 |      Gospodyni zaś wnet się zabrała do podania piwa i strawy, na
 748   2,  18 |           badał więcej.~Należało to do praw gościnności, aby z
 749   2,  18 |           Poszedł więc z nią smerda do ognia i ranę swą pokazał.
 750   2,  18 |            słowa.~Chwostek, nawykły do mocnego napoju, co mu podano,
 751   2,  18 |            odpowiedzią.~- Jeżeli wy do kmieciów należycie - odezwał
 752   2,  18 |        trwoga go wreszcie zapędziła do komory, którą staruszka
 753   2,  18 |             przed dwór podnosząc je do góry.~Kilku jezdnych stało
 754   2,  18 |           Konie napoimy i pilno nam do dworów.~Wnet czeladź Piastunowa
 755   2,  18 |        Piastunowa poszła z wiadrami do studni, konie pojono i Chwostek
 756   2,  18 |             ich i krzyki dolatywały do uszu zamkniętych, aż ustały;
 757   2,  18 |       zawołał Chwostek - proszę was do mnie na gród w gościnę,
 758   2,  19 |        konie, owieczki bure wracały do szop i u wrót domowych dopominały
 759   2,  19 |           Posłańcy biegali od chaty do chaty. Około wieży na grodzisku
 760   2,  19 |            węzełki przywiązane były do ich koni.~Zmęczone całodziennym
 761   2,  19 |            konie. Piastun ich wiódł do przedsieni i świetlicy,
 762   2,  19 |          się po okolicy, którzy nam do grodu waszego knezia iść
 763   2,  19 |          przed nikim, ale dostatku, do jakiegoście może nawykli,
 764   2,  19 |           zażywać nas chce, a myśmy do swobody nawykli i obcego
 765   2,  19 |           siadać.~A gdy ich starzec do jedzenia zapraszał, obaj
 766   2,  19 |         sobą. Piastun uprzejmie ich do jedzenia zapraszał. Widać
 767   2,  19 |             go ciekawość i niepokój do pytań pobudzały, gdyż coraz
 768   2,  19 |        piersi, kładziono je poganom do mogiły. Byli ludzie ochrzczeni,
 769   2,  19 |             jednak przywiązane były do wiary ojców, do podań starych,
 770   2,  19 |    przywiązane były do wiary ojców, do podań starych, do związanego
 771   2,  19 |            ojców, do podań starych, do związanego z nimi porządku
 772   2,  19 |              Piastun znowu powrócił do tego, iż wszystko zło szło
 773   2,  19 |           działo i że Polanie także do tego związku z czasem przystąpić
 774   2,  19 |          czynił. Nauka jego trafiła do serc wszystkich. Opowiadał,
 775   2,  19 |           zmartwychwstał i powrócił do nieba.~- Tak się stało? -
 776   2,  19 |            się rozmowa przeciągnęła do późna.~Siedzieli na ławie
 777   2,  19 |             i ogień strzelił słupem do góry. Jeszcze nie pośpieszyli
 778   2,  19 |          czy kto z moich przybędzie do mnie, wszystkich teraz wojna
 779   2,  19 |            po woli waszej...~I szli do świronka, w którym pościel
 780   2,  19 |         leżących na polu i ciągnęła do dworu Koszyczkowego syna.
 781   2,  19 |          składał ofiary i prowadził do miejsc świętych, Doszedłszy
 782   2,  19 |             zaczynając się sposobić do przyszłego zawodu wojaków,
 783   2,  19 |          słabszym dla dziecka bywa, do powolności skłonniejszym,
 784   2,  19 |         niej, a gdy dzieciak mu się do nóg rzucił ściskając je,
 785   2,  19 |         dwaj synowie, których matka do dziada na Niemce postała...
 786   2,  19 |         siedzące ciała składano, aż do obecnych, gdy spaliwszy,
 787   2,  19 |           odbył uroczyście, trwając do nocy samej; coraz nowi goście
 788   2,  19 |            coraz nowi goście witali do dworu, coraz dla nich zapasy
 789   2,  19 |          serce twe - zawołał ojciec do niej - iż los dał synaczkowi
 790   2,  20 |             przeprawiali pielgrzymi do chramu idący, na wzgórzu,
 791   2,  20 |            miał Mirsz szopę wielką. Do tej kto wszedł, wydziwić
 792   2,  20 |             w chacie ubity mocno, a do siupów deski były wszędzie
 793   2,  20 |           to, począwszy od czarnych do malowanych żółto i biało,
 794   2,  20 |            kogo, i pokrywy ich były do wyboru, a na niektórych
 795   2,  20 |         świat widział.~Przychodzili do niego po radę, naówczas
 796   2,  20 |            zdawało się, że mówi nie do rzeczy lub od rzeczy - dopiero
 797   2,  20 |       powszednie lud, co na Lednicę do chramu ciągnął, zatrzymywał
 798   2,  20 |         ludzi ledwie udźwignęło, aż do takich drobnych, których
 799   2,  20 |             osobno - a potem je nie do szopy stawił, ale w chacie
 800   2,  20 |           czasem bawił jak dziecko, do ręki je brał, obracał, okurzał,
 801   2,  20 |             patrzał i uśmiechał się do nich. Ledwie że nie gadał
 802   2,  20 |      spoglądając ku piecowi. Ludzie do czółen ciągnęli mimo i jedni
 803   2,  20 |           lądu, podszedł więc kmieć do starego i pozdrowili się. -
 804   2,  20 |     odpowiedź.~- Ja na Lednicę jadę do chramu.~- Ja i bez chramu
 805   2,  20 |      jezioro.~Wtem i czółen przybił do brzegu, a przewoźnik pot
 806   2,  20 |         odpoczywać. Doman już szedł do łodzi.~- Tak to idziecie
 807   2,  20 |            łodzi.~- Tak to idziecie do chramu bez obiaty? - spytał
 808   2,  20 |            w pniu swoim. Szedł tedy do łodzi Doman, a przewoźnik,
 809   2,  20 |          łodzi Doman, a przewoźnik, do pasa nagi, włosem cały obrosły,
 810   2,  20 |        białą, wśród tego mroku sama do jakiegoś nieziemskiego zjawiska
 811   2,  20 |        służyć nie można. Wianek mój do nich należy.~Chciał się
 812   2,  20 |          się kmieć przybliżyć nieco do niej, ona się cofnęła, ale
 813   2,  20 |              i obawę.~- Nie miejcie do mnie talu - mówiła - ja
 814   2,  20 |            cię - ciągnął Doman - ja do żadnej innej nie mam serca.
 815   2,  20 |     podkradłem się pod zagrodę, gdy do trzody wychodziła, hoża
 816   2,  20 |           nie było. Coś ją ciągnęło do tego człowieka, może to,
 817   2,  20 |        mogła. Coś ją trzymało wkutą do ziemi - on wciąż oczyma
 818   2,  20 |            faruszek biały podniosła do twarzy, zasłoniła się nim,
 819   2,  20 |           między typy i jak strzała do ognia pobiegła. Doman stał,
 820   2,  20 |             i karmił gołębie, które do niego zlatywały. Postrzegłszy
 821   2,  20 |           nie łaj mnie, inne mi nie do smaku. Wizun ręką gwałtownie
 822   2,  20 |        starym rozmowa, który ciągle do swojego wracał ściskając
 823   2,  20 |          się wreszcie, Doman usiadł do łodzi i na ląd powrócił.
 824   2,  20 |           był. Przybliżył się znowu do starego.~- Hej! stary zdunie -
 825   2,  20 |         posłużyła?~Weszli ze starym do chaty, gdzie ich stół biało
 826   2,  20 |            gęsty, gdy Doman poszedł do szopy na posłanie. Mirsz
 827   2,  20 |            tych, co je tłuką, tobie do niego nic. ~Nie patrzałam!~-
 828   2,  20 |            ty, doma pewnie ze sześć do wyboru, czy chcesz siódmą
 829   2,  20 |        rzekł chmurno.~- Poczekajcie do jesieni, przyjdą chłody -
 830   2,  20 |           na ostrów wieźć, pojechał do chramu.~Mila widząc go wychodzącego
 831   2,  20 |      Gniewna bardzo powróciła nazad do chramu. Obmyła się wodą
 832   2,  20 |       bliski - dodał - wracaj nazad do Mirsza, tak lepiej.~Doman
 833   2,  20 |              wstał, posłuchał, padł do czółna i popłynął, a po
 834   2,  20 |           truć.~Gdy czółno przybiło do brzega, stary Mirsz siedział
 835   2,  20 |            lepsze - rzekł stary - a do chaty chodźcie. - Wskazał
 836   2,  20 |               poczęła w duchu mówić do siebie: - Co mi tam? Będzie
 837   2,  20 |            się swej pani!!~Wybiegła do świetlicy - nie było nikogo,
 838   2,  20 |            nie było nikogo, wróciła do komory, wianuszek się obsunął,
 839   2,  20 |            potrzebna!~I pośpieszyła do płota, Mila stała na przełazie,
 840   2,  20 |         zaczerwieniła pochylając aż do ucha Jaruhy. - Daj mi lubczyku!
 841   2,  20 |           ziółko Jaruha wsunęła jej do ręki...~- Zetrzyj na proszek,
 842   2,  20 |         Mili już nie było, pobiegła do chaty, w niecierpliwych
 843   2,  20 |             proch ziele, rzuciła je do kubka dla gościa.~Ojciec
 844   2,  20 |          Kraśna jak wiśnia pobiegła do komory.~- Teraz on mój!
 845   2,  20 |    strumieniami. Doman poszedł spać do szopy. Szalało na niebie
 846   2,  20 |            szopy. Szalało na niebie do północy, a ludzie, jak to
 847   2,  20 |              szeptali długo, prawie do dnia - kto może wiedzieć,
 848   2,  20 |          strumienie wezbrane biegły do jeziora, po niebie wałęsały
 849   2,  20 |              Ojcze Mirszu - ja dziś do domu nie pojadę; drogi grząskie,
 850   2,  20 |             się ślizga. - Czekajcie do zimy - odparł stary - jak
 851   2,  20 |        starym.~Doman się skłonił.~- Do domu jadę, drużby uproszę.
 852   2,  20 |            Na koń! - krzyczał Doman do czeladzi - na koń! Bądź
 853   2,  21 |        gunie, na nędznych koniach i do zamku się prosili. Tu ich
 854   2,  21 |             odwalać a prowadzić ich do wnętrza, zdyszany, radując
 855   2,  21 |       łamiąc ręce.~Wwiódł chłopaków do świetlicy. Kneź leżał na
 856   2,  21 |           podnosili...~Ręką pokazał do góry. - Na dęby!~Stało się
 857   2,  21 |        mruczą. Myszkowie od zagrody do zagrody biegają.~Powrócił
 858   2,  21 |          Chwostek się rozsierdził i do wieży go zamknąć kazał.~-
 859   2,  21 |           nie boję.~Kneźna padła mu do nóg.~- Panie miłościwy!
 860   2,  21 |       odprawić daleko... niech jadą do dziada i burzę przesiedzą,
 861   2,  21 |           gniewał. Odłożono wyprawę do wieczora.~Stali teraz wszyscy
 862   2,  21 |            też spuszczać się na dół do dworu.~Tu w świetlicy Brunhilda
 863   2,  21 |            Dzieci rzuciły się matce do nóg, aby im zostać dozwoliła.
 864   2,  21 |           chce!~Kneźna chłopcom się do drogi kazała gotować. Muchę
 865   2,  21 |            poszedł milczący i synów do piersi przycisnął. - Niech
 866   2,  21 |    przycisnął. - Niech choć zostaną do jutra...~- Nie, nie... ani
 867   2,  21 |             Ja z wami - rzekła - aż do brzegu popłynę... Póki nie
 868   2,  21 |           biły łun blaski i wpadały do świetlicy.~- Widzicie -
 869   2,  21 |             wyżyć możemy... jedźcie do dziada i przybywajcie z
 870   2,  21 |             się synowie jeszcze raz do nóg ojcu, do nóg matce,
 871   2,  21 |            jeszcze raz do nóg ojcu, do nóg matce, a potem szli
 872   2,  21 |        okolicy długo, pogardliwie i do izby powrócił.~Późno w noc
 873   2,  21 |          się...~Czekali dzień cały, do wieczora, nie było nic.
 874   2,  21 |           się wnet ludzie za wrota, do mostu, niosąc smołę i łuczywo.
 875   2,  21 |             z mostu uciekać zaczęli do grodu, za zaborole.~Mrok
 876   2,  21 |            podniosło się i buchnęło do góry. W czerwonych blaskach
 877   2,  21 |            Z trzaskiem zaczął padać do wody, kłody dymiące, na
 878   2,  21 |          czółna od brzegów ściągano do grodu i chowano w okopie.
 879   2,  21 |            potoczyło przez podwórce do brzegu, mały człeczek odwiązał
 880   2,  21 |     Człeczek o jednym oku dobił się do brzegu, łupinkę schował
 881   2,  21 |             ziemi rosły, ludzie się do nich cisną, tratwy spuścili
 882   2,  21 |         belki, ludzi ciągnąc z sobą do jeziora, a co pluśnie w
 883   2,  21 |         załogę dusi ją w podwórze i do wrót... Ludzie się wpół
 884   2,  21 |         Chwostek spojrzał i zbiegł.~Do izby wpadł i żonę wyniósł
 885   2,  21 |           płaczące... - Na drabinę! Do wieży!...~- Na stołb! Na
 886   2,  21 |             tu już z góry ciągną ją do wnętrza i drzwi zapierają
 887   2,  21 |           ale Myszko pierwszy wpadł do świetlicy, postrzegł go
 888   2,  21 |             ludu. Czapki podrzucają do góry i wołają:~- Łado1...
 889   2,  21 |         wszyscy. Ani się przybliżyć do niej. Kto przystąpi, ginie.
 890   2,  21 |            ludzie.~Wtem ktoś żagiew do szopy rzucił, drugi ognia
 891   2,  21 |            i otrębywać na swój lud, do kupy... Kazano się położyć
 892   2,  21 |              niech dwory i szopy, i do ostatniego wszystko płonie
 893   2,  21 |     zgorzały, a duchy ich ze skargą do ojców pójść mogły.~- Nieszczęśliwi -
 894   2,  21 |        noszach wzięła na barki idąc do stosu. Szli przodem ci,
 895   2,  21 |             a płomię od szop, które do stołba przytykały, lizało
 896   2,  21 |             pięto się wysoko, jakby do wnętrza dostać chciało.
 897   2,  21 |        zalecieć; myszą się i kretem do niego nie podkopać, bo głęboko
 898   2,  21 |               póki ich nie wymorzym do szczętu... Im więcej ludzi
 899   2,  21 |       rzekli, część kmieci ciągnęła do domu, druga się położyła
 900   2,  21 |             Myszkowie zabierali się do jadła, gdy gromada ludzi
 901   2,  21 |        którzy z Leszkami trzymali i do ich krwi należeli. Nie poszli
 902   2,  21 |            odparł - zostanie nas tu do rodu należących po trosze!
 903   2,  21 |     Pomorców albo i dwieście, a tym do nas iść niedaleko...~- To
 904   2,  21 |       pokoju, siedźcież w pokoju, a do naszych spraw nie leźcie.
 905   2,  21 |             Myszko Biały, który był do słowa prędki - to jego mienie,
 906   2,  21 |             głosem schrypłym - jedź do domu, zwołaj swoich... ginąć
 907   2,  21 |               rzekł - czyja lepsza, do woli. My wam jedno powiemy
 908   2,  21 |      pochwycił w dłoń i podniósł ją do góry.~- Pod klątwą mówię
 909   2,  21 |           wieżę naówczas był wszedł do ciasnego jej wnętrza, przestraszyć
 910   2,  21 |       strzelcy stali i gotowali się do obrony; tu chodził kneź
 911   2,  21 |            też połać dla niewiast i do obrony była zajęta, a u
 912   2,  21 |        innych.~Chwost klnąć od okna do okna chodził i patrzał,
 913   2,  21 |            mówiąc słowa. Nie mówili do siebie, a widać było, że
 914   2,  21 |            padał w kąt na skórę, to do okna szedł i patrzał na
 915   2,  21 |           żoną milczący, nie mówiąc do siebie, i mijali.~Brunhilda
 916   2,  21 |            drabinie i gdyby się kto do stołba przybliżył, puszczać
 917   2,  21 |       kazano. Oprawcy, nawykli znać do podobnego zajęcia, ani się
 918   2,  21 |           sine twarze i zabrali się do roboty.~Myszkowie ze swymi
 919   2,  21 |            padający trup przygniótł do ziemi. Na wszystkie tak
 920   2,  21 |           uspokoić się nie mogąc ni do gniazd trafić zajętych.
 921   2,  21 |             Podbiegł i zadarł głowę do góry, patrząc ku oknu. Z
 922   2,  21 |         Wśród tego palenia, o mroku do obozu przywlókł się mały
 923   2,  21 |      dostrzeżono. Po piasku pełznął do niego Znosek i wkoło pasa
 924   2,  21 |         duch.~Cień ten podnosił się do góry ciągle, na ostatek
 925   2,  21 |              na ostatek zbliżył się do otworu, cicho odsunęła się
 926   2,  21 |      zdychający pies na pana swego, do nóg jej przypełznął, chwycił
 927   2,  21 |             mury i ucho przykładała do ścian, zdało się, że tam
 928   2,  21 |           milczała wieża, krucy się do okien cisnęli, obsiadali
 929   2,  21 |    Sprzykrzyło się patrzeć na mur i do ptastwa puszczać strzały,
 930   2,  21 |      znalazłszy, trzy drabiny razem do górnego wnijścia przystawiła
 931   2,  21 |          nie pokazywał, dostali się do zapartego wchodu, nikt im
 932   2,  21 |             konanie.~Gdy się wdarto do wieży, całe obozowisko ozwało
 933   2,  21 |    okrzykiem. Kmiecie i lud tęsknił do domów, powitano zwycięstwo
 934   2,  21 |          Myszkowie czapki podnieśli do góry, zaczęto grzebać się
 935   3,  22 |    spokojnie nie przejdzie.~Ścibor, do swoich jadąc, stanął po
 936   3,  22 |           powołać.~- Ja się tam wam do niej nie przydam - odpowiedział
 937   3,  22 |           nie czuję... Nie nawykłem do tego, a rozkazywać nie umiem,
 938   3,  22 |         przy swoim stał, aby raczej do pszczół iść niż do ludzi.
 939   3,  22 |           raczej do pszczół iść niż do ludzi. Żegnali się więc
 940   3,  22 |             plecy kobiałkę wziąwszy do lasu co prędzej uszedł i
 941   3,  22 |           innych nie zgodzą ludzie, do nich powrócą. Spotykano
 942   3,  22 |             której trupy pozrzucano do jeziora, pozakopywano i
 943   3,  22 |       ziemię, inni chodzili od kupy do kupy, rozwiadując się i
 944   3,  22 |            o niego. Ścibor rzekł: - Do pszczół poszedł...~Już się
 945   3,  22 |  mieszkający, który spokój lubił, a do obrad i wieców nie był nawykły.
 946   3,  22 |           Precz z nimi!...~Od słowa do słowa, rody się z sobą w
 947   3,  22 |           pięści nastawiali.~Aż gdy do tego przyszło, Ścibor wołać
 948   3,  22 |             z odsieczą naśpieszali. Do Kaszubów i Pomorców posyłać
 949   3,  22 |           na razie ostry bywał, ale do bitwy, napaści i utrzymania
 950   3,  22 |           niewolnika, zwykł był ich do sochy zaprzęgać i orać nimi.
 951   3,  22 |          pokoju wesół był, ochoczy, do słowa łatwy, gdy miłował,
 952   3,  22 |             przychodziło, Leszki aż do słupa biegały, inaczej zgody
 953   3,  22 |             Piastun od swoich barci do zagrody powrócił, właśnie
 954   3,  22 |               rzekł - woleliście wy do pszczół iść niż do ludzi,
 955   3,  22 |    woleliście wy do pszczół iść niż do ludzi, a gdybyście się byli
 956   3,  22 |         ludzi, a gdybyście się byli do nas pokwapili, może byście
 957   3,  22 |      wybierać nie umiemy, jedni nam do wyboru konia radzą, drudzy
 958   3,  22 |            drewienka, wreszcie choć do słupa biegać, jak za dziadów
 959   3,  22 |      Piastun spokojnie - żem dobrze do pszczół szedł, bo tam w
 960   3,  22 |            z rana i Doman podjechał do wrót z pokłonem, bo starego
 961   3,  22 |           wymknęła mi się i uciekła do chramu na Lednicę, a jam
 962   3,  22 |             ujrzeli staruchę, która do nóg się im kłaniając głową
 963   3,  22 |       dzióbało tymczasem i wyjadało do szczętu... wszystkich równo...
 964   3,  22 |        panowie. Ale starej babie co do tego?...~Rozśmieli się słuchający,
 965   3,  22 |       Jaruha pokłoniwszy się poszła do Rzepicy piwa się napić.~
 966   3,  22 |            gromady, to przypadające do siebie, to odskakujące i
 967   3,  22 |           znowu. Ręce się podnosiły do góry... i głosy, rzucano
 968   3,  22 |          szli precz i za chwilę się do kupy cisnęli.~Zgody nie
 969   3,  22 |       prawem siedział.~- Cóż, jeśli do zgody nie przyjdzie - przerwał
 970   3,  22 |          przewodzić - krzyknął rękę do góry podnosząc Myszko.~I
 971   3,  22 |        ubogi był, a nie potrzebował do sporów należeć i stać mógł
 972   3,  22 |           bo danin, osypów i służby do grodu nie było, a gdy o
 973   3,  22 |    spodziewali się, iż przemówiwszy do zgody nakłoni.~Więc gdy
 974   3,  22 |         Leszki witać go szli, a nim do mówienia o sprawie przystąpili,
 975   3,  22 |            nim nie stanie. Więc nim do koła szli, prosili go, aby
 976   3,  22 |         Umyślniem odbył pielgrzymkę do miejsc świętych pytając,
 977   3,  22 |             świata strony...~Tam ja do nich chodziłem po wróżbę
 978   3,  22 |             spytał: - Jakżeście się do Retry dostali?~- Któż co
 979   3,  22 |           raz, ale puścili wolno... Do Radegasta też niełatwo się
 980   3,  22 |          długa hać i mosty prowadzą do niej, a gdyś już na ląd
 981   3,  22 |            bram przebywać musisz, a do każdej z nich pukać i prosić
 982   3,  22 |             więcej jak trzech naraz do chramu. Kontyna stoi na
 983   3,  22 |          otwiera, a trzecie tajemne do wody prowadzą... Bóstwo
 984   3,  22 |            Czarny Staw, na Jasmund, do Rekony... pytałem u Trygłowa
 985   3,  22 |          ziemiach siedzą od Dniepru do Łaby, od jednego do drugiego,
 986   3,  22 |         Dniepru do Łaby, od jednego do drugiego, od sinego do białego
 987   3,  22 |      jednego do drugiego, od sinego do białego morza, i liczyłem
 988   3,  22 |             Każdy żyje jako woli, a do kupy się zebrać i w kupie
 989   3,  22 |             ja, nieraz Polanie nasi do Ranów, do świątyni, spotykali
 990   3,  22 |       nieraz Polanie nasi do Ranów, do świątyni, spotykali się
 991   3,  22 |     niecierpliwie gromady wołać: -- Do rady! Do koła!~Wszystkie
 992   3,  22 |          gromady wołać: -- Do rady! Do koła!~Wszystkie rody poczęły
 993   3,  22 |             to usłyszawszy, wszyscy do koni swych biegli; popłoch
 994   3,  22 |           głowy szło... zwołali się do kupy osobno.~- Na koń, kto
 995   3,  22 |            drogę... Nie staniemy im do oczów, później już nie czas
 996   3,  22 |        Dobek przerwał gwałtownie.~- Do domów, po ludzi! - zakrzyknął
 997   3,  22 |           jakie kogo stało, wiązano do pasa i do konia.~Czeladź
 998   3,  22 |            stało, wiązano do pasa i do konia.~Czeladź i parobkowie
 999   3,  22 |             jadł, ani spoczął, póki do potyczki nie doprowadził.
1000   3,  23 |         jęcząc, zawodząc, tuląc się do siebie za każdym szmerem