Tom,  Rozdzial

1001   3,  23 |             Dobkowej gromadzie, ale do zemsty budziły.~Zbiegi mówiły
1002   3,  23 |      Niemcom pokazać. Przeleżeli tu do zmierzchu; jak mrok, po
1003   3,  23 |        dozwalał się podkraść niemal do samego obozowiska w dolinie.~
1004   3,  23 |       obciążyli lupami. Lud tam się do nich kupił z całego wendyjskiego
1005   3,  23 |            wendyjskiego wybrzeża aż do ujścia Łaby, zbóje i łotry
1006   3,  23 |             Czasem wstał który, aby do jeńców pójść i łuku na nich
1007   3,  23 |       ostępie, drogę im zapierający do ucieczki.~Stało się tak;
1008   3,  23 |           Dobek, by się natychmiast do jeńców podkradła i pęta
1009   3,  23 |          wroga paść i swoim dopomóc do rzezi.~Gdy wszystko było
1010   3,  23 |           napadnięto na obozowisko, do pagórka, na którym stali
1011   3,  23 |         porzucane na ziemi, służyły do mordowania, łyka ich przygotowane -
1012   3,  23 |             łyka ich przygotowane - do wiązania tych, co o miłosierdzie
1013   3,  23 |       pozabijanych na ogień, innych do jeziora spychać kazano i
1014   3,  23 |           darowano i jeńców przecie do dwóch kóp się zebrało. Tych
1015   3,  23 |            to samo miejsce spędzono do kupy, gdzie niedawno swoi
1016   3,  23 |              Ale ci leżeli twarzami do ziemi i musiano im łby podnosić
1017   3,  23 |           nawet, choć ich powrozami do krwi pokrępowano, a z ran
1018   3,  23 |           gdy upartym głowy gwałtem do góry unoszono, niejednemu
1019   3,  23 |           że go tam zaraz oszczepem do ziemi przybiją.~Gdy tak
1020   3,  23 |           go mnie, dyby mu nałożę i do sochy zaprzegnę, za wołu
1021   3,  23 |        zwycięstwo.~Stosy z trupami, do których drew przyrzucano,
1022   3,  23 |             i Pomorców ani Kaszubów do posiłkowania nie znajdą
1023   3,  23 |           obozie teraz znalazło się do zbytku wszystkiego, najeźdźcy,
1024   3,  23 |             dla nakarmienia ludzi i do rana przeciągnęło się ucztowanie
1025   3,  23 |             co kto poznał za swoje, do zagród popalonych odciągać
1026   3,  23 |           się dawał; powrócono więc do mięsa, piwa i miodu, a biesiadowano
1027   3,  23 |          miodu, a biesiadowano znów do nocy.~Ta gdy ich zaskoczyła,
1028   3,  23 |            aby się ciała podopalały do szczętu.~O wieczornej porze
1029   3,  23 |             odważni, zatem, jeśliby do swoich dzielnic nie mogli
1030   3,  23 |           niepokoić będą. Dawał też do zrozumienia, iż zgoda łatwo
1031   3,  23 |     Pomorcach napady nieustanne lub do domów powracać. Wszyscy
1032   3,  23 |      rozdali po kmiecych zagrodach. Do dnia poczęło wojsko ruszać
1033   3,  23 |        wyprawę, stanice podniesiono do góry, jazda na koń siadła,
1034   3,  23 |        smagając poczęła ich zmuszać do wstawania z ziemi. Straszny
1035   3,  23 |         trzoda nie została zmuszona do pochodu. Pędzono ich pieszo,
1036   3,  23 |             wyli. Upartszych koniom do ogonów przywiązywano. Henga
1037   3,  23 |      wieścią - niewolników po kilku do zagród rozdając, co we żniwa
1038   3,  23 |         jedni drugich nie dopuszczą do władzy. Wyrocznia też chodziła
1039   3,  24 |             z uspokojenia Doman się do wesela sposobił. Chciał
1040   3,  24 |      postroiwszy, wędrował od dworu do dworu drużbów sobie na wesele
1041   3,  24 |           sobie biorę - odezwał się do niego Doman - za drużbę
1042   3,  24 |           więc konia a gotujcie się do drogi, będziecie mi bratem,
1043   3,  24 |             myślała, że się odezwie do niej i ją weźmie. Teraz,
1044   3,  24 |       zaczęto, a chmielu dosypywano do niego dostatkiem; tego chmielu,
1045   3,  24 |         placka kawałek i z rozkoszą do ust poniosła napój ulubiony.~-
1046   3,  24 |          biała pani... oboje poszli do ojców bez stosu i pogrzebu!
1047   3,  24 |         parobczakom, że tu coś było do wywiezienia.~Mila dobrała
1048   3,  24 |           urzędowe naprzód od dworu do dworu, z wieńcami i śpiewami,
1049   3,  24 |           ustrojony, z nową pieśnią do pieca go niesiono uroczyście,
1050   3,  24 |            pracy ciężkiej, modlitwy do bogów i wróżby. Wtoczyli
1051   3,  24 |             się też zaraz za młodym do świetlicy dwaj gęślarze
1052   3,  24 |             i pieśniami kierować, i do skoku przygrywać umieli.~
1053   3,  24 |            i tobie, ojcze mój siwy, do nóg upadam, spłakana...
1054   3,  24 |        Brzęczy coś, huczy coś, ktoś do chaty pędzi... Księżycowe
1055   3,  24 |        błogosławieństwo, padli ojcu do nóg, przybranej matce, wszystkim
1056   3,  24 |        wszystkim stojącym dokoła aż do małych dzieci. Potem za
1057   3,  24 |        orszak cały nazad się puścił do chaty.~Tu zabrzmiały pieśni
1058   3,  24 |            płaczu słychać nie było.~Do skoków stawać musieli weselni
1059   3,  24 |            co po tyczce zwijasz się do góry, chciałoby się z tobą
1060   3,  24 |          nasz i panie, niechaj choć do jutra trwa twe panowanie.~
1061   3,  24 |             przypadł, ten sam sobie do woli czerpał z kadzi, bo
1062   3,  24 |            idą!~Podniosła ręce obie do góry krzycząc i upadła zmęczona.
1063   3,  24 |     popatrzał w dal muczący i wpadł do chaty.~- Kto żyw, na konie! -
1064   3,  24 |            a dziewczęta i niewiasty do komory - krzyki zastąpiły
1065   3,  24 |          odbijali na głębinę.~Doman do szopy biegł po siwego, Mila
1066   3,  24 |            jamę w ziemi wygrzebaną, do której wnijście było skryte,
1067   3,  24 |        zbiegła w trzciny i sitowia. Do tych Pomorcy strzelać zaczęli,
1068   3,  24 |          pozsiadali, szli z dwornią do pustej chaty.~Oba z jasnymi
1069   3,  24 |            czarnymi oczyma, podobni do siebie jak rodzeni, rodzonymi
1070   3,  24 |          ale go za sznur wciągnięto do izby. Brodaty, obwieszony
1071   3,  24 |        oczyma zbielałymi przystąpił do starca i kopnął go nogą.
1072   3,  24 |             Lednicy broni przystępu do kontyny, jak się najbezpieczniej
1073   3,  24 |          się najbezpieczniej dostać do niej.~-Ptakiem dolecieć,
1074   3,  24 |      smagania stary przyczołgał się do wiadra z wodą, nachylił
1075   3,  24 |          wiadra z wodą, nachylił je do ust rękami obiema i pić
1076   3,  24 |     oszczepem i strzymał.~Ciągniono do chaty połapanych u brzegów,
1077   3,  24 |          wraz z innymi poprowadzono do brzegu, gdzie już gromada
1078   3,  24 |             u brzegu. Doman pełznął do wody, gdy straż się pospała,
1079   3,  25 |             trupy, które podpływały do ostrowu, jakby o pogrzeb
1080   3,  25 |      przypłynął trup, wiatrem gnany do brzegu, to się nachylał
1081   3,  25 |             ostrowiu ludu było dość do brania w niewolę, a na obronę
1082   3,  25 |              Jeszcze chwila, a miał do lądu przypłynąć - lecz zdało
1083   3,  25 |           własnymi.~Ruszyli wszyscy do ratunku, stara Nania pobiegła
1084   3,  25 |           nosze z gałęzi i niesiono do Wizuna chaty. Stary odstąpił
1085   3,  25 |       napojony, usnął mocnym snem - do rana.~Opatrzywszy go Wizun
1086   3,  25 |         Nikt też spać się nie kładł do rana - siedzieli czatując
1087   3,  25 |          wątłym czółenkiem podobnym do niecki zgarbioną, jakby
1088   3,  25 |            dniem jasnym skorupka ta do lądu przybiwszy zaczęła
1089   3,  25 |             za gardło chcąc ciągnąć do Jamy, a Żywże, dobra macierz,
1090   3,  25 |         poginęli drużbowie, drużki, do psa wybili wszystkich do
1091   3,  25 |            do psa wybili wszystkich do nogi.~Potrząsała głową starucha,
1092   3,  25 |            po szyję w wodzie stojąc do rana, dopiero o brzasku
1093   3,  25 |             łódkę jakąś, by na niej do ostrowu dopłynąć.~Ten opowiadał,
1094   3,  25 |         nocy im przyniesioną, nazad do swoich lasów pierzchnęli.
1095   3,  25 |           Uspokojony, poszedł Wizun do chramu i do swojego chorego,
1096   3,  25 |           poszedł Wizun do chramu i do swojego chorego, ale ten
1097   3,  25 |             zwyciężyć, dostając się do ostrowu. Przypomniał sobie,
1098   3,  25 |           Dwa razy, gdy spał Doman, do chaty podkradła się Dziwa,
1099   3,  25 |           musiała i razem ze starym do chaty weszła, zapłoniona
1100   3,  25 |              posłuszna, przystąpiła do ręki i prędko świeże liście
1101   3,  25 |    wyszedłszy, jak strzała pobiegła do chramu.~Wizun w twarz patrzał
1102   3,  25 |          sił nabierze i będzie mógł do domu powrócić.~Tymczasem
1103   3,  25 |       Tymczasem zapadł znów gorzej, do późnej nocy przesiedziawszy
1104   3,  25 |           wietrze i rosie, stary go do łóżka położył z gorączką.
1105   3,  25 |             Dziwę tego dnia wezwano do dwu chorych, aby im posługiwała.
1106   3,  25 |              Gdy nie było co innego do roboty, związawszy miotłę
1107   3,  25 |        pobłąkać, choć ciasno, mogła do woli na ostrowiu, a sypiała
1108   3,  25 |          drzewem, okryta płachtami, do czego z dawna była przywykłą.~
1109   3,  25 |     zachciało jej się także zajrzeć do mieszkania starego.~Otworzyła
1110   3,  25 |            wnijść nie broni, powoli do izby się wsunęła.~- A! a! -
1111   3,  25 |     przyznaj się! Gdybyście jeszcze do niej lgnęli... hm... to
1112   3,  25 |           to moja sprawa dziewuchom do chłopców, a chłopcom do
1113   3,  25 |             do chłopców, a chłopcom do dziewcząt pomagać... Stara
1114   3,  25 |             jak zawołam, przychodzą do mnie, a jak każę, robią,
1115   3,  25 |             od tego ognia w chramie do tamtego, co się w chacie
1116   3,  25 |          nikt jej nie zabroni, byle do chramu okup dać! Wizun ich
1117   3,  25 |       popróbuję... - Miałabyś chleb do żywota na stare zęby - rzekł
1118   3,  25 |          ławki wstała, zbliżyła się do łóżka, ręką pomarszczoną
1119   3,  25 |         wysunęła się z chaty wprost do kontyny. Nie weszła jednak
1120   3,  25 |          kontyny. Nie weszła jednak do środka, podniosła róg sukiennej
1121   3,  25 |         starannie i w pęczki wiążąc do torby wsuwała.~Długo tu
1122   3,  25 | dowiedziawszy się o tym, pociągnęła do sadu za chramem.~Był to
1123   3,  25 |             nie proszona wzięła się do kupek leżących na ziemi
1124   3,  25 |             koło przybito i zaczęli do niej jechać w swaty, i jechali
1125   3,  25 |           połknął, a dzbanuszek sam do dworu przypłynął.~Drugiego
1126   3,  25 |          gwiazd na sznurek nanizał, do noszenia na szyi; ten poleciał
1127   3,  25 |       dworem.~Aż się wybrał w swaty do niej królewicz Siła; czarownik
1128   3,  25 |         ziela, co umarłych odżywia, do którego dostąpić nie można,
1129   3,  25 |        wielki był, przyłożyli ziele do serca, aż chłopak wstał,
1130   3,  25 |    szczęśliwy uściskał go i zawołał do córki:~- Inaczej już nie
1131   3,  25 |           nie swoją im była, co się do gromady zbliżyła, stado
1132   3,  25 |      myślała nockę całą, nade dniem do ogródka się wsunęła, usiadła
1133   3,  25 |               Królewicz z ojcem idą do ogrodu... bieduje bardzo,
1134   3,  25 |       grzędzie, przy lilii; gdy się do niej zbliżyli, biała lilija
1135   3,  25 |            rumieńcu, rękę przyłożył do łodygi - aż tu panna stoi
1136   3,  25 |            odgadniesz raz trzeci.~I do komory leci, zasuwa się,
1137   3,  25 |           siatkę mu wpadła... pająk do niej... królewna stoi i
1138   3,  25 |           się ukryję...~Znowu idzie do komory, siadła na łóżeczku,
1139   3,  25 |             moja, doleczko!~Siostry do niej pukają, przyszły i
1140   3,  25 |           te słowa usłyszała, panna do brzegu płynęła i biegła
1141   3,  25 |             brzegu płynęła i biegła do malowanego dworu, zamyka
1142   3,  25 |       położę?... Poleciała na brzeg do świtu, w kamyczek się obróciła
1143   3,  25 |        oczko śliczne!... Schyli się do kamyka, a tu panna wykrzyka
1144   3,  25 |            moją - woła królewicz.~- Do siedmiu daleko! Będziesz
1145   3,  25 |             za siódmą rzeką! ~Panna do dworu gniewna bieży, aż
1146   3,  25 |         podłodze, jak się zwinęła i do dziurki schowała, i myśli:~-
1147   3,  25 |              jak szeptała, poleciał do królewicza, usiadł mu na
1148   3,  25 |     zdradziła. Patrzy panicz i wnet do niej przyskoczy i podgląda
1149   3,  26 |      odpierać.~Ludzie się zabrali i do domów prędko rozbiegli.~
1150   3,  26 |     żałowali. Myszkowie dobrzy byli do obalenia, ale się do budowania
1151   3,  26 |           byli do obalenia, ale się do budowania nie zdali.~Ledwie
1152   3,  26 |             czasów bywało.~- Starzy do niczego - mówiono - młodszych
1153   3,  26 |      Myszków ku nim i w gościnę ich do wspólnego ogniska zaprosił.~
1154   3,  26 |      Zsiedli więc z koni i przyszli do gromady, pozdrawiając ją
1155   3,  26 |           niektórzy na koń siadłszy do chaty Piastuna jechali.~
1156   3,  26 |        widok pana. Patrzał, jak się do matek cisnęły źrębięta,
1157   3,  26 |             z koni zsiedli i weszli do zagrody pozdrawiając starego
1158   3,  26 |               Radem gościom - rzekł do nich wesoło - chodźcie odpocząć
1159   3,  26 |        sznurów, jakimi go krępowano do kości, począł się burzyć
1160   3,  26 |          ludzi, jakich mam, ściągnę do jednego, niech pola jałowieją,
1161   3,  26 |             na tych, co nas nękają, do ich gniazda, i wydusić tam
1162   3,  26 |             sobie kobiałkę szykował do lasu, gdy Bolko i Ścibor,
1163   3,  26 |        jeszcze stary opierać.~- Jam do pszczół, nie do wieców zdatny -
1164   3,  26 |      opierać.~- Jam do pszczół, nie do wieców zdatny - mówił.~Ale
1165   3,  26 |        wszyscy na koń siedli jechać do grodu. A że czeladź Piastuna
1166   3,  26 |          Piastuna już się o brzasku do roboty rozeszła, na koniu
1167   3,  26 |          ubogim łatwiej z dobytkiem do lasów schronić się było.~
1168   3,  26 |        powstali.~Wnet go zaproszono do koła, miejsce mu czyniąc
1169   3,  26 |      powstał z ziemi, czapkę uniósł do góry i wykrzyknął piersią
1170   3,  26 |     poleciał. Rzucili się, kto żył, do koni, lecz nim je połapano,
1171   3,  26 |      zwrócony nie będzie i zmuszony do przyjęcia wyboru.~Biegli
1172   3,  26 |         Piastun, pierwszy dopadłszy do kraju lasu, znikł w nim
1173   3,  26 |             ojca znajdą.~Przybywszy do dworu na próżno pytali,
1174   3,  26 |      zatrzymując się w domu, wprost do lasu uciekł i skrył się
1175   3,  26 |         siwą, która swoim obyczajem do wrót przyszła i głowę na
1176   3,  26 |            położywszy rżała, aby ją do zagrody wpuszczono.~Wielki
1177   3,  26 |        sposobem ojca starego, który do jedynaka przywiązanym był,
1178   3,  26 |          jedynaka przywiązanym był, do powrotu zmuszą.~Lecz ani
1179   3,  26 |          niczym wróciło.~Szła zatem do Ścibora i starszyzny, którzy
1180   3,  26 |           stworzenia, z trawy nagle do góry podnosiły głowy węże
1181   3,  26 |         rzucił się na Jaruhę, która do nich jakimiś dziwnymi przemawiała
1182   3,  26 |   podszytych leszczyną, która także do niezwykłej wysokości się
1183   3,  26 |            szałasie, przygotowywała do noclegu.~Piastun sam poprowadził
1184   3,  26 |             i jechali. Na pół drogi do grodu starszyzna była wyszła
1185   3,  26 |      pomnijcie, żeście mnie zmusili do tego.~- Rozkazuj i rządź! -
1186   3,  26 |       Ścibor mu rzekł kłaniając się do kolan:~- Czuwaj nad nami,
1187   3,  26 |           milczał. Szepnął wreszcie do otaczających: - Wola bogów
1188   3,  26 |             pomoc mi winniście.~Jak do ojca cisnęli się doń wszyscy
1189   3,  26 |           Piastunów przybiegł, ojcu do nóg przypadając i ręce jego
1190   3,  26 |     oswobodzonym chwycił konia, aby do matki z wieścią dobrą pośpieszyć.~
1191   3,  26 |           stanęła, gdy Ziemek wpadł do zagrody wesoły zwiastując
1192   3,  26 |           białą i że mu się wszyscy do nóg kłaniali.~Rozpłakała
1193   3,  26 |        pociekły, dziecię przytuliła do siebie, nie mówiła nic,
1194   3,  26 |          Ziemka w czoło i na powrót do dzieży swej szła, boć w
1195   3,  26 |         poczynać.~- Dziś jedno jest do czynienia - odparł Piastun -
1196   3,  26 |         obranego pana. Wnet powołał do siebie osobno starszyznę,
1197   3,  26 |        starszyznę, naznaczając radę do boku swego, postanowił wojewodów
1198   3,  26 |              ażeby grodzisko, teraz do zgliszcza tylko podobne,
1199   3,  26 |           chciała, powrócił Piastun do chaty swej, żegnany znowu
1200   3,  26 |          pokoju i zgody... Całą noc do białego dnia młodzież z
1201   3,  26 |       parobczaki z wiciami od dworu do dworu, od chaty do chaty.~
1202   3,  26 |            dworu do dworu, od chaty do chaty.~Cicha zagroda starego
1203   3,  26 | dziesiętnicy, starszyzna wyznaczona do dzielnic, zwoływać i dobierać
1204   3,  26 |      ustawiał, opatrywał i zachęcał do boju.~Pomorcy z Kaszubami
1205   3,  26 |            go oskoczyć i wymordować do nogi.~Synowie Chwostka mogli
1206   3,  27 |         sobie wieść o nim z zagrody do zagrody. Dziwili się wszyscy,
1207   3,  27 |  uciekającego pochwycono i zmuszono do panowania.~Leszkowie tylko
1208   3,  27 |           bardzo. Lękali się ci, co do ich rodu należeli, aby ich
1209   3,  27 |       pokazując się i nie mieszając do rozmowy, aby słowem jakim
1210   3,  27 |         jedne za drugimi, wszystkie do siebie podobne; rzadko głos
1211   3,  27 |             jeszcze wpuszczono kogo do grodziska. Starszyzna z
1212   3,  27 |           ich kazał, powiedział, że do niczego mieszać się nie
1213   3,  27 |        zaczęli o siebie - zastukano do wrót gwałtownie; było z
1214   3,  27 |            stara matka była z nimi. Do Biełki z dębów stadem zlatywały
1215   3,  27 |            się, aby ich dla rozmowy do Miłosza wpuszczono. Odźwierny
1216   3,  27 |             odmówił.~- Kneź chory - do niego nie wpuszczają nikogo.
1217   3,  27 |           jeden z nacierających tak do bramy zdjął z palca pierścień
1218   3,  27 |          natychmiast niósł ten znak do pana.~Przez otwór zasuwany
1219   3,  27 |          stróż powlókł się pod dęby do pana i bijąc mu czołem oddał
1220   3,  27 |             i bijąc mu czołem oddał do ręki.~Miłosz popatrzał,
1221   3,  27 |           na żonę, aby dzieci precz do dworu odwiodła, i kazał
1222   3,  27 |         dokoła, zbliżać się poczęli do Miłosza, który się nieco
1223   3,  27 |       Natenczas starszy się odezwał do niego:~- Dostaliśmy i my
1224   3,  27 |        niego:~- Dostaliśmy i my się do was kneziu, z niebezpieczeństwem
1225   3,  27 |            i czoło dumnie podnosząc do góry. - Wołam was na wojnę
1226   3,  27 |             za pazuchą, podniósł go do ust i zatrąbił.~Ze wszystkich
1227   3,  27 |           cisnęli miecze, ramieniem do ramienia się przyparli,
1228   3,  27 |      Związać tych ludzi... i rzucić do lochu! Do lochu!~- Nas!
1229   3,  27 |         ludzi... i rzucić do lochu! Do lochu!~- Nas! wiązać? -
1230   3,  27 |        wskazując: - Związać ich!... Do ciemnicy!~W mgnieniu oka
1231   3,  27 |            dobyli mieczów i stawali do obrony. Wtem jeden z pachołków
1232   3,  27 |         łapy. Dwu kneziów wiedziono do ciemnicy.~Była to nie izba,
1233   3,  27 |            wnijścia schodziła w dół do wilgotnej pieczary.~Chwostka
1234   3,  27 |        rzucania się i oporu rzucono do głębi i natychmiast zawalono
1235   3,  27 |     niewolniczo też przywiązany był do panów. Szemrano dziwnie,
1236   3,  27 |             chodził, sam coś mówiąc do siebie.~Hula, którego też
1237   3,  27 |             nad nimi, niewiasty ich do wozów sobie wprzęgając,
1238   3,  27 |          starego Miłosza wylegiwał. Do żadnej izby wnijść nie mógł,
1239   3,  27 |           na ustach zamierało. Wtem do wrót gwałtownie się dobijać
1240   3,  27 |             zamkiem dzieje, pobiegł do Miłosza, aby mu oznajmić,
1241   3,  27 |            przyszedł oślepły Leszek do ojca, nikt z rozwścieczonym
1242   3,  27 |      niewolników porodzeni, nawykli do nich, patrzali na to, co
1243   3,  27 |             z łajań szepty i namowy do zdrady.~Gdy Miłosz jeszcze,
1244   3,  27 |            zamordowała. Inni wpadli do dworu, gdzie ani niewiastom,
1245   3,  27 |   spustoszone dwory. Dawano rozkazy do pochodu, tłum powoli wylewał
1246   3,  28 |   potyczkach, Piastun kazał spędzić do grodu nad Gopło i zamknąć
1247   3,  28 |            w lasy i przekradali się do swoich, prowadząc ich potem
1248   3,  28 |             pozwoliła iść wprzódy i do niego przemówić. Strasznie
1249   3,  28 |              gdzie było najludniej, do wszelkich posług ofiarowywał,
1250   3,  28 |    czystości trzymać.~Zgłaszali się do niego ludzie różni, służył
1251   3,  28 |         miłościwego pana, żeby mnie do was na czas puścił pod przysięgą,
1252   3,  28 |            swymi nie zajmował.~Miał do tego włodarzów, bartników,
1253   3,  28 |        szalony i niespracowany, gdy do domu przybył, zwykł był
1254   3,  28 |         chłodzie i głodzie polując, do dworu ani zajrzał. Z kałuży
1255   3,  28 |          wyprawę ciągnął, dobry był do napaści gwałtownej, ale
1256   3,  28 |            bardzo; zataić się umiał do czasu, z człowieka wyciągnąć,
1257   3,  28 |             postrzegał pilno, a gdy do dworu przybyli, zdało się
1258   3,  28 |          tego, iż gorąco się zabrał do czyszczenia, naprawiania
1259   3,  28 |             w komorze przyprowadził do dobrego stanu. W kilka dni,
1260   3,  28 |      swojego kraju, a Dobek ciekaw, do czego idzie; puszczał go,
1261   3,  28 | rozpierzchłe, po lasach nie siedzą, do kupy się pod grody z domami
1262   3,  28 |             teraz zrozumiał dobrze, do czego mowa zmierzała i że
1263   3,  28 |                A jakże się to dobić do nich? - spytał chytry bobek.~-
1264   3,  28 |             z Niemca, przekraść się do obozu nieprzyjaciela i -
1265   3,  28 |          nimi trzymał i drugich też do tego po cichu nakłaniał,
1266   3,  28 |              dni kilka, aż wjechali do puszczy na granicy pomorskiej
1267   3,  28 |          szukać ludzi, a przez nich do obozu Pepełków trafić już
1268   3,  28 |             gromady ludzi nawykłych do napaści i wojny czekano,
1269   3,  28 |            na wąskiej haci wiodącej do obozu opowiedzieli - wziął
1270   3,  28 |           wziął ich jakiś starszy i do młodych panów prowadził.
1271   3,  28 |             suknie mieli niebieskie do kolan, blaszkami złocistymi
1272   3,  28 |            kruszcu świetnego, pasów do nich sadzonych i stojących
1273   3,  28 |            dokoła prętami z kruszcu do nich poprzybijanymi. Na
1274   3,  28 |            weszli, a Hengo przypadł do ziemi, czego Dobek wcale
1275   3,  28 |          niezupełnie zabył jeszcze, do Dobka się zaczął odzywać,
1276   3,  28 |          zakupywać je, aby powrócić do dziedzictwa swojego.~Zatem
1277   3,  28 |  chybabyście nam drogę ukazywali, a do tego mamy ludzi. Z dwojga
1278   3,  28 |      powinniście.~Powracajcie nazad do domu, weźmijcie dowództwo,
1279   3,  28 |              stańcie na tyłach. Gdy do bitwy przyjdzie, rzucicie
1280   3,  28 |           kruszcowy, przepiwszy nim do niego, podarował.~Dopiero
1281   3,  28 |             dzbanków czas przeszedł do wieczora niemal, a w umowie
1282   3,  28 |              iż Dobek miał powracać do domu, o dowództwo się zgłosić
1283   3,  28 |     spoczynek złożywszy sam jeszcze do swoich powrócił.~Miał Dobek
1284   3,  28 |        prowadzić łatwiej było, gdyż do czasu ze strachu był posłuszny.~
1285   3,  28 |       różnych darów dosyć, aby nimi do pozyskania więcej ludzi
1286   3,  28 |       pomorskiej granicy, nimby się do niej Polanie zbliżyli.~Ruch
1287   3,  28 |             Hengo skorym był wielce do rozmowy, Dobek milczał posępnie.
1288   3,  28 |           pomścić doznaną zniewagę. Do nocy odjechali od obozowiska
1289   3,  28 |            Dobek milcząc przystąpił do Niemca i nim się ten postrzegł,
1290   3,  28 |      spocząwszy ruszył śpiesząc nie do domu, ale na prost ku jezioru
1291   3,  28 |            co najprędzej dostać się do Piastuna i swojej gromady.~
1292   3,  28 |      wszystkich polańskich mirów co do oszczepu i procy zdatnym
1293   3,  28 |            którego mimo lat młodych do wojny zaprawiał, szedł w
1294   3,  28 |             miłościwy panie, Niemca do naprawy mieczów takiego,
1295   3,  28 |          chciała mnie dla Leszków i do zdrady namówić. Wtedym za
1296   3,  28 |          nim aż na granicę pomorską do obozowiska Leszków. Dobrze
1297   3,  28 |            tak, że mnie przypuścili do siebie, a do zdrady namawiać
1298   3,  28 |            przypuścili do siebie, a do zdrady namawiać jęli: udawać
1299   3,  28 |       nabrała starszyzna i wielkiej do boju ochoty, i jak na brzask
1300   3,  28 |           na brzask kazano dać znać do ciągnięcia w cichości ku
1301   3,  29 |          postanowiono zatrzymać się do jutra, czekać na nieprzyjaciela,
1302   3,  29 |            więc dolinie nad Lednicą do stanowczej rozprawy przyjść
1303   3,  29 |         którą ufni~byli, dali hasło do okrzyków, które bitwę poprzedzając
1304   3,  29 |            bitwę poprzedzając służą do strwożenia przeciwnika.
1305   3,  29 |        dorodny, mężny i silny - mąż do rady i do boju, milczący,
1306   3,  29 |             i silny - mąż do rady i do boju, milczący, wytrwały,
1307   3,  29 |             czuł jedno, podskakiwał do góry i ledwie go naprężona
1308   3,  29 |           łupiąc nielitościwie. Ten do dzidy nie bardzo był nawykły,
1309   3,  29 |      wojskom, ale sami przodować im do walki musieli.~Czwarty był
1310   3,  29 |        krótko a nakazująco. Mąż był do pracy, nie do słowa i słuchać
1311   3,  29 |   nakazująco. Mąż był do pracy, nie do słowa i słuchać też próżnych
1312   3,  29 |        wyrosły bujno, zdrów, gorący do boju i do rozprawy na języki,
1313   3,  29 |             zdrów, gorący do boju i do rozprawy na języki, uparty
1314   3,  29 |          strzymał je we wszystkim i do końca. Nigdzie mu weselej
1315   3,  29 |          też usta mu się śmiały jak do najmilszej słodyczy, bo
1316   3,  29 |           że godziłoby się dać znak do boju, lecz Piastun nie śpieszył,
1317   3,  29 |      sznurów u pasa, przeznaczanymi do wiązania niewolnika i łupu.~
1318   3,  29 |           co najzajadlejsi, nawykli do wypraw Pomorcy. Wywijając
1319   3,  29 |           stron rozjuszenie wzrosło do szału, pierwsze młoty głucho
1320   3,  29 |            wodza. Obuch podniósłszy do góry, zwijając nim rzucił
1321   3,  29 |             się górą dać się napaść do syta.~Wyszedł później księżyc
1322   3,  29 |           coś miał za sobą i o mało do sporu nie przyszło, gdy
1323   3,  29 |          zmaczawszy, zawieziemy cię do niego, na ostrów. On ci
1324   3,  29 |         widzieć tam siostrę rodzoną do ognia przykutą, gdy gdzie
1325   3,  29 |            nic, wzięto go na ręce i do czółna niesiono. Doman sam
1326   3,  29 |              Gdy czółen się zbliżać do brzegu, czekała nań ciekawa
1327   3,  29 |             przeczuwała.~Gdy Sambor do nóg jej przypadł rąbek sukni
1328   3,  29 |         przed bitwy końcem powrócił do chramu, w ofierze niosąc
1329   3,  29 |         słuchał prawie, schylił się do rannego patrząc, gdzie go
1330   3,  29 |             obdarzyli.~- Nieście go do źródła świętego - rzekł
1331   3,  29 |        pobiegła zaczerpnąć wody, bo do źródła przystęp był trudny.~
1332   3,  29 |          śpiesząc, biegnąc, wracała do Wizuna chaty, gdzie około
1333   3,  29 |           po cichu, uśmiechając się do niego. - A teraz spoczywajcie
1334   3,  29 |            w ręce, jak szli warcząc do boju, a młoty o tarcze uderzały
1335   3,  29 |           wkładali pęta, kładli się do nóg, bijąc głowami o ziemię...
1336   3,  29 |           deszczu potoki... płynęła do strumienia, a ze strumienia
1337   3,  29 |         strumienia, a ze strumienia do jeziora, które się zarumieniło
1338   3,  29 |         chcąc jeszcze złożyć obiatę do chramu poszedł, u ognia
1339   3,  29 |    kneziowie, brali je i kmiecie, a do chramu się okupywali.~Ledwie
1340   3,  29 |          Domen zadumany powlókł się do czółna, legł w nim, ale
1341   3,  29 |            się mi ze świata, choćby do mnie w goście.~Coraz ciszej
1342   3,  29 |        smutna. Fartuszek przyłożyła do ust, wzrok się jej niby
1343   3,  29 |              a was z Lednicy zabrał do mojej świetlicy? Noża bym
1344   3,  29 |           było u tynu, wcisnęła się do chramu, siadła na kamieniu,
1345   3,  29 |          słupem, przyległszy blisko do ściany, patrzył na nią długo,
1346   3,  29 |           moją zapłacił!~Zerwał się do czółna iść nie patrząc już
1347   3,  30 |       kneziowską przyjęto ochotnie, do oszczepów jęli się wszyscy.
1348   3,  30 |   opowiedzieć, iż łodzie i oszczepy do pochodu gotowi. Czwartego
1349   3,  30 |    Obejrzawszy się wokoło dojechali do chaty, przy której wojewodowie
1350   3,  30 |       kołpaków nie zdejmując weszli do chaty, w której Piastun
1351   3,  30 |             się Bumir porywczo - my do was idziem dziś nie z waśnią,
1352   3,  30 |       Leszków ród wytępić i wygubić do szczętu? Mówcie!~- Leszki
1353   3,  30 |             i nam też wszystkim, co do ich rodu należym, mir dajcie..~
1354   3,  30 |   odpowiadał. Domagano się rozkazów do wystąpienia w pole, rzekł
1355   3,  30 |             za nimi Bumir i co było do krwi i rodu należącego.
1356   3,  30 |            miecz tylko przypasawszy do boku.~A że do rady kołem
1357   3,  30 |          przypasawszy do boku.~A że do rady kołem zasiadać było
1358   3,  30 |         stanęli, a Bumir przed nich do rozmowy wystąpił. - Oto
1359   3,  30 |       zbliżając się z poszanowaniem do Piastuna.~Ten ujrzawszy
1360   3,  30 |            Szli tedy pobratymcy owi do koła, których gdy poznano
1361   3,  30 |          cieszyli się z mężów onych do swej rady.~Odezwali się
1362   3,  30 |       wszystkim nam matka przemawia do wnętrzności każdego z nas.
1363   3,  30 |             miał taki dar trafiania do duszy, iż się ludzie z wolna
1364   3,  30 |        widać było, że się skłaniali do przejednania.~I rzekł Bolko
1365   3,  30 |          kneź i rzekł:~- Idźmy więc do jeziora świętego, niech
1366   3,  30 |          czeka na pana, przewrócony do góry.~Przyszedł tedy doń
1367   3,  30 |         gród i stolicę; niech każdy do pługa ręki przyłoży, aby
1368   3,  30 |            kneziu, po nim drudzy aż do ostatniego, dalej, kto chciał
1369   3,  30 |         prostym szałasie przebywał, do starej swej chaty leśnej
1370   3,  30 |    rozjechali, a Doman też powrócił do siebie - chodził długo a
1371   3,  30 |         Lednicy ze swą raną, powoli do zdrowia i sił przychodząc;
1372   3,  30 |           przychodząc; zajrzeć więc do niego miał powód druh i
1373   3,  30 |             pieszo naprzód udał się do chaty Wizuna.~Ten, skoro
1374   3,  30 |        odbiją od brzegu. Złożę okup do chramu za nią, jakiego zażądają,
1375   3,  30 |             miało, szedł więc Domen do chramu, gdzie się Dziwę
1376   3,  30 |       brzegiem jeziora i pośpieszył do niej Doman. Poznawszy go
1377   3,  30 |           go lękała: Doman podszedł do niej nie witając nawet,
1378   3,  30 |          pogoni mógł ją schwyciwszy do łodzi zanieść, nimby ludzie
1379   3,  30 |         ratunku, biegł z nią wprost do czółna swego.~Ludzie już
1380   3,  30 |     ramionach łamiącą ręce, skoczył do czółna, które przymocowane
1381   3,  30 |             które przymocowane było do dwóch mających je ciągnąć
1382   3,  30 |             i kij podniósł, grożąc, do góry. Ale czółna pędziły,
1383   3,  30 |            Doman dowiózł narzeczoną do lądu. Płakała ciągle, milczała,
1384   3,  30 |          więc z sobą na koniu - nie do własnego dworu, ale do chaty
1385   3,  30 |          nie do własnego dworu, ale do chaty Wiszów, choć nic nie
1386   3,  Dop|      DZIEJOWE LEGENDY~Jak trudne są do opowiedzenia dzieje dziecięcego
1387   3,  Dop|             sposobem kształtuje się do przyszłych swych losów.~
1388   3,  Dop|     nieznane i ukryte, to fałszywie do innych zaliczane.~W Herodotowej
1389   3,  Dop|             Chagan (chan Awarów) aż do owych to stron wyprawił
1390   3,  Dop|             właśnie teraz pojmanych do Chagana, żeby się przed
1391   3,  Dop|          przeszkodzić ich pochodowi do kraju. Oni zaś, nasłuchawszy
1392   3,  Dop|             dogodnej chwili i uszli do Tracji. Mówili dalej, że
1393   3,  Dop|        dorodność ciała, odesłał ich do Heraklei".~W tak idealnym
1394   3,  Dop|           idące przez świat i życie do chana Awarów, na dwór cesarza
1395   3,  Dop|      miłującej pokój i nie wprawnej do wojny, potwierdza Jornandes
1396   3,  Dop|    poszanowanie własności posunięte do tego stopnia, iż domy nie
1397   3,  Dop|   nieprzyjaciela, przypasanie oręża do boku, wciskanie się obcych
1398   3,  Dop|        czegoś, co musi się stosować do bytu, do temperatury, jaka
1399   3,  Dop|          musi się stosować do bytu, do temperatury, jaka Słowiańszczyznę
1400   3,  Dop|         postradawszy siłę samoistną do dalszego wyrabiania się,
1401   3,  Dop|            w formie mało pojętnej i do ich natury nie zastosowanej
1402   3,  Dop|            bardzo trudno.~Prawie aż do tej chwili, gdy się Lechia
1403   3,  Dop|           Krakusie itp. odnoszą się do pewnych zwrotów i stanowczych
1404   3,  Dop|  spokrewnione z Lechitami, a raczej do nich należące, różnymi się
1405   3,  Dop|         budowie podaniowych dziejów do związania Lechii ze Słowiańszczyzną
1406   3,  Dop|             z wysiłkiem niedołężnym do historycznego odcechowania
1407   3,  Dop|              konie, woły zaprzężone do wozu lub do płużyny, dusił
1408   3,  Dop|         woły zaprzężone do wozu lub do płużyny, dusił je i dławił,
1409   3,  Dop|           mogąc jej skłonić inaczej do poślubienia, wkracza z ogromnym
1410   3,  Dop|        Rytogar stara się ją skłonić do zamęścia, a Długosz wie
1411   3,  Dop|              Potem trąby dają hasło do boju, ale Niemcy, przypatrzywszy
1412   3,  Dop|      Rytogar, nie mogąc ich skłonić do bitwy, z rozpaczy, po pięknym
1413   3,  Dop|         bogom poświęca rzucając się do Wisły. Zwłoki jej wydobyte
1414   3,  Dop|           posłużyć się nimi chcieli do związania dziejów tych bajecznych
1415   3,  Dop|         gminowładne rządy wojewodów do rzeczywistości nas zbliżają.
1416   3,  Dop|           Morawian zmuszają Polanów do szukania sobie wodza "Był
1417   3,  Dop|     wielkiej ilości błyszczadła (?) do szyszaków podobne, na które
1418   3,  Dop|          jakąś fabrykację potrzebną do połączenia znowu legendy
1419   3,  Dop|             natchnienie). Kandydaci do korony zjawiają się w wielkiej
1420   3,  Dop|            aby obrano słup za metę, do której by wszyscy ubiegający
1421   3,  Dop|        chcieli się zabawić biegając do mety - ale o tym nikomu
1422   3,  Dop|       śmiechów powszechnych doszedł do słupa. (Leszek miał jabłkowitego
1423   3,  Dop|  niezręcznie ściąga się to wszystko do Leszków. Przemysław przezwany
1424   3,  Dop|           ten, który zdradą dobiega do słupa, Leszkiem się zowie
1425   3,  Dop|             je książętom wysadzonym do rządów jakoby miano godności".~
1426   3,  Dop|     przenieść już stolicę z Krakowa do Gniezna i kronikarz przechodzi
1427   3,  Dop|      Gniezno także, skąd wynosi się do Kruszwicy. Po tym Popiele,
1428   3,  Dop|             Oprócz tego gnuśnym był do boju i zniewieściałym. za
1429   3,  Dop|        miejsce jej synów nie doszli do rządów, namawiać męża zaczęła
1430   3,  Dop|            powodu całą jej przemowę do męża wielce przekonywającą
1431   3,  Dop|            ciężką chorobę i stryjów do siebie zaprasza, a niby
1432   3,  Dop|        naczynia występując z szumem do góry, po zdmuchnieniu piany
1433   3,  Dop|           opadał i wracał stopniami do równowagi, jak to widzimy
1434   3,  Dop|           Napój śmiertelny wsączony do tego pucharu podano najpierw
1435   3,  Dop|              Król udaje, jakoby pił do obecnych panów, a zdmuchnąwszy
1436   3,  Dop|         statku wśród jeziora, potem do "drewnianej wieży", zewsząd
1437   3,  Dop|           stryjów i zwołanie zjazdu do Kruszwicy dla obioru nowego
1438   3,  Dop|             im odmówiono, udali się do chaty Piasta. Tu ich gościnnie
1439   3,  Dop|          późniejsze) skłania umysły do wyboru ubogiego Piasta...
1440   3,  Dop|             dziś oznaczyć, co kiedy do opowiadań ludu służących
1441   3,  Dop|              który Krakowi dopomógł do zatrucia smoka, Jaksa, stryj
1442   3,  Dop|        scena przenosi się z Krakowa do Gniezna i z Gniezna do Krakowa
1443   3,  Dop|      Krakowa do Gniezna i z Gniezna do Krakowa bez widocznej przyczyny.