Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |  strumieniu, chleb w rękach.~Hengo słuchał milczący.~- Tak ci jest -
 2   1,  2 |            u wnuków naszych.~Hengo słuchał ciekawie. Wtem stary podniósł
 3   1,  3 |     Zatrzymał się, głowę spuścił i słuchał.~I Hengo też w dolinie pochwycił
 4   1,  3 |       łasić do ręki, pogłaskał je. Słuchał śpiewu słowików i klekotania
 5   1,  4 |          mowa.~Zamilkł. Smerda pół słuchał, pół drzemał. Gdy ustał,
 6   1,  4 |          suchą nogą. Król dunajski słuchał rady. Wojsko zebrał, stoi
 7   1,  4 |           wydały, puszczy nikt nie słuchał głosu.~Jedzie na gród Lech
 8   1,  5 |           Parobczak, który wczoraj słuchał nad rzeką słowika, dziś
 9   1,  6 | opowiadanie. Wisz, sparty na kiju, słuchał ze spuszczoną głową. Nie
10   1,  8 |          pochlebstwem, którego nie słuchał nawet. Nazywano go też hardym,
11   1,  8 |       Strzymał się Wisz, gospodarz słuchał milcząc, Doman gorętszy
12   1,  8 |          starszyznę...~Stary wciąż słuchał jeszcze; więc Wisz szeroko
13   1,  10|           Zapalczywy myśliwiec nie słuchał, poskoczył ku dębowi chwyciwszy
14   2,  12|    strachem jakimś, stojąc za nią, słuchał i nie rozumiał. To, co mówiła,
15   2,  12|        głowę a oczy w ręce utulił. Słuchał śpiewów i nie dyszał, marzyły
16   2,  13|        zamówienia...~Nikt baby nie słuchał i umilkła. Duży nawet na
17   2,  13|         Doman, już nic nie mówiąc, słuchał.~- Zginiemy wszyscy - rzekł
18   2,  14|     łagodnie i spokojnie patrzył i słuchał. Dziewczę wymówiło te wyrazy
19   2,  15|     spokojne.~Kneź stał, jakby nie słuchał, oczyma ich liczył. - Co
20   2,  15|           pierwsza rzecz.~Chwostek słuchał.~- Mów, jak to uczynić;
21   2,  15|          was.~Mówiła Brunhilda, on słuchał i milczał, a milczenie to
22   2,  15|  pragnieniem zajęty, iż prawie nie słuchał tych zapewnień. Kneźna siadła
23   2,  16|        powtórzył za bratem.~Chwost słuchał zachmurzony, zwiesiwszy
24   2,  16|          nie było jej długo - kneź słuchał, nie mówił nic, gębę sobie
25   2,  17|       Stary Wizun, na kiju oparty, słuchał; z otaczających go jedni
26   2,  17|          nie cofając kroku.~Miłosz słuchał patrząc w ziemię.~- Co wy
27   2,  17|    weźmiecie stokroć za łby!~Wizun słuchał i milczał, oczyma rzucając
28   2,  17|           zaczął zdawać, której on słuchał ziewając. Uderzył potem
29   2,  18|            go nie puszczała. Zrazu słuchał jej milczący, teraz już
30   2,  18|            rzec nie śmieli. Smerda słuchał, czy nie dojdzie go odgłos
31   2,  19|             Piast, zdumiony nieco, słuchał.~- Takiego Boga i myśmy
32   2,  20|        obyczaj swój - kazał mówić, słuchał, milczał, długo trzeba było
33   3,  25|         posługę...~Doman patrzał i słuchał z coraz większą uwagą. -
34   3,  27|   przeciwko sobie podnosić.~Miłosz słuchał, niekiedy mu oczy błysły -
35   3,  28|            leżąc, gadek lub pieśni słuchał.~Gdy inni się, zabawiając
36   3,  28|            w nim wrzało i kipiało, słuchał cierpliwie. Poczęli go obietnicami
37   3,  28|            nie zabrał.~Dobek tylko słuchał, kłaniał się, na Niemca
38   3,  29|       długo, wedle obyczaju swego, słuchał, co mówili inni, nie śpiesząc
39   3,  29|        uciekli w lasy...~Wizun nie słuchał prawie, schylił się do rannego
40   3,  30|         się głosy rożne, a Piastun słuchał w milczeniu i goście obcy
41   3,  30|         się z sitowia, podglądał i słuchał - kto się zbliżał.~Dokoła