Tom,  Rozdzial

 1   1,  2  |     sobie.~- Ale, cóż to?... Wy sami tylko - odezwał się - a
 2   1,  3  |         na znacznej przestrzeni sami ze swoimi siedzicie i panami
 3   1,  3  |         Po co? Wiedzą chyba oni sami. Dokąd? Nigdzie, jak do
 4   1,  3  |   nocować.~Gospodarz z Samborem sami pozostali w podwórku. Chłopak
 5   1,  6  |    gardło wzięło i wyrznęło.... Sami, sami... moich tam ludzi
 6   1,  6  |     wzięło i wyrznęło.... Sami, sami... moich tam ludzi nie było...
 7   1,  6  |      głowy obnażonymi, płacząc, sami coś mówiąc do siebie, pogrążeni
 8   1,  6  |    głowy pospadały... Po co się sami powaśnili i zajedli? Zakrwawili
 9   1,  6  |  zamącili spokój... Jak psy się sami gryźli i pozagryzali...
10   1,  6  |        gospodarzem. Gdy zostali sami, kmieć popatrzał nań, jakby
11   1,  7  |    gospodarz przepił do gościa.~Sami jedni w izbie byli.~- Jużeście
12   1,  7  |        statkach - ale osądzicie sami, czy się to bez jaja wylęgło.~
13   1,  7  |        jest ich siła, że my nie sami... trzeba więc ostrożnie
14   1,  8  |    niezmiernej przestrzeni byli sami jedni, a sąsiedzi w domu
15   1,  10 |         nam, cośmy tam jego ród sami dla obrony posadzili. Wisza
16   1,  10 |       Chwosta. Zasłyszą, że się sami między sobą drzemy, że głowy
17   1,  10 |         cierpieliśmy, obraliśmy sami, słuchali i karmili, aż
18   2,  12 |   Sambora popchnęli w krzaki, a sami pobiegli nazad do koni.~
19   2,  13 |      począł opatrywać - zostali sami. Bumir znać tego sobie życzył,
20   2,  14 |  Dziewczyna jej nie winna.~Byli sami i Wizun zbliżył się wcale
21   2,  15 |    Brunhilda podeszła ku niemu. Sami byli w izbie, pogładziła
22   2,  17 |        Wizuna po radę jechali i sami też tu spokojniej na ostrowiu
23   2,  17 |    Owszem - rzekł Bumir - kiedy sami rozumu nie macie, trzeba,
24   2,  17 |          Nim wy je dobędziecie, sami się weźmiecie stokroć za
25   2,  19 |        i niszczą a tępią, ażeby sami się rozsiedli szerzej i
26   3,  22 |          Wiec się zrywa A że my sami wybierać nie umiemy, jedni
27   3,  23 |      straż przy nich odbywając. Sami kneziowie na pagórku, pod
28   3,  23 |     nich drudzy czekali.~Niemcy sami jedni, zostawszy garstką
29   3,  26 | panowało zamieszanie, a oni też sami tak byli utrapieni.~- Jakże
30   3,  26 |   prędkiego wyboru. Litujmy się sami siebie a dzieci naszych.
31   3,  26 |           rzekł:~- Widzieliście sami, że władzy nie pragnąłem
32   3,  27 |      odstąpili od nich. Zostali sami z garścią Niemców i z najemnikami,
33   3,  28 |       mówił Hengo - ale wy tego sami nie chcecie. Mieliście kneziów
34   3,  28 |   wojewodowie i ich tysiącznicy sami każdego opatrywali, aby
35   3,  29 |        rozkazywali wojskom, ale sami przodować im do walki musieli.~
36   3,  29 |        Czarny ruszyli nazajutrz sami. Umilkła reszta, choć zazdrosnym
37   3,  29 |       miedziane, jak wojewodzie sami cudów dokazywali, lud prowadząc
38   3,  30 |        się dwaj goście obcy, ci sami, co już po trzykroć w stanowczych
39   3,  30 |         krzywd, żyjcie zgodnie. Sami mówicie, że szeroka ziemia
40   3,  Dop|         to, co wyrobili w sobie sami, a nie mogą od razu przyswoić
41   3,  Dop|    apostołów Jana i Pawła, gdyż sami, zapytani, mieli się tymi