Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |       starszy z konia się zsunął, rzucił go nie patrząc i legł na
 2   1,  2 |           się, aby im jakiego nie rzucił czaru.~Stara Wiszyna, a
 3   1,  4 |          ułamawszy wić po drodze, rzucił ją wymijając. Hengo tylko,
 4   1,  4 |        Jam może śpiewak ostatni - rzucił Słowan - mnie oczy wybrano
 5   1,  6 |       smerda skinąwszy na czeladź rzucił się z nią razem w podwórze.~-
 6   1,  6 |          uśmiechając się do nich. Rzucił okiem i na towar, ale ze
 7   1,  6 |           wielkiej nie miał. Wisz rzucił parę pytań ostrożnych i,
 8   1,  7 |   krnąbrnych powiodą w niewolę.~I rzucił się znowu na łoże.~- Kneziu -
 9   1,  9 |          Ludek zimno. Chłopak się rzucił w tył, cały drżąc z gniewu.~-
10   1,  10|         szczękami i zwierz wprost rzucił się na głowę człowieka.~
11   1,  10|        czarnymi plamami zbroczoną rzucił pomiędzy stojących nie mówiąc
12   1,  10|         począł chłopak na ziemię, rzucił go potem ciekawym, którzy
13   1,  10|        zerwał się na nogi i w las rzucił szybko.~
14   2,  13|          życia mało...~Myszko się rzucił na koniu i skoczył z niego. -
15   2,  14|           ani druhów, ani drużki. Rzucił się jej Sambor do nóg, bo
16   2,  14|             krew za krew!...~Kneź rzucił się, aż częstokół za nim
17   2,  15|           głosu.~Myszko po swoich rzucił okiem i zobaczył, że stali
18   2,  16|          utopił, aby dobyć oko, i rzucił je, i zgniótł pod nogą.
19   2,  17|       postrzegłszy, co ich czeka, rzucił się na ziemię, podpełznął
20   2,  17|     kmieci, obejrzeli się za nim, rzucił im tylko słów kilka...~-
21   2,  18|         pali...~- A czaty mają? - rzucił kneź.~- Mnie chłopcy chcieli
22   2,  18|          i ludziom i sam pierwszy rzucił się w tę stronę.~Ledwie
23   2,  18|   odgrażano. Kilka razy ze złości rzucił się ku drzwiom, od których
24   2,  19|        gdy dzieciak mu się do nóg rzucił ściskając je, podniósł go
25   2,  21|          dać, wypił i kubek precz rzucił na ziemię.~- Ludzie, na
26   2,  21|         Wtem ktoś żagiew do szopy rzucił, drugi ognia naniecił w
27   3,  23|          nikt im chleba nawet nie rzucił. Stado psów ujadało nad
28   3,  24|           wpół chwycił i na konia rzucił, skoczył nań sam, wybiegł
29   3,  24|            gdy straż się pospała, rzucił się w jezioro i zniknął.~
30   3,  25|          mu sił brakło.~Wizun sam rzucił się prędko ku wodzie - wszedł
31   3,  25|  wyciągnął; topielec się zbliżał, rzucił się ku niemu jakby wysiłkiem
32   3,  25|         Porwał ją wpół, na konika rzucił.~- Poznałem cię siódmy raz,
33   3,  26|           Żaden z nich jednak nie rzucił się na Jaruhę, która do
34   3,  27|            Wtem jeden z pachołków rzucił się na ziemię i za nogi
35   3,  27| rozpoczęto kroków zaczepnych, nie rzucił się nikt, bluzgano tylko
36   3,  28|            bo chwyciwszy oszczep, rzucił nim w piersi i dobił nieszczęśliwego.~
37   3,  29|         rozkazy dawał, już by się rzucił na Pomorców nie dając im
38   3,  29| podniósłszy do góry, zwijając nim rzucił się na Niemca; ten z koniem
39   3,  29|       ognia porywali?~Wizun głową rzucił.~- Że się to i kmieciom
40   3,  30|          gdy kneź pierwszy kamień rzucił, cisnęli je wszyscy z okrzykiem
41   3,  30|        gotowi czekali. Przez wodę rzucił się ku nim, niosąc ją na