Tom,  Rozdzial

 1   1,  3 |      przybrała uroczysty wyraz, i poczęła mówić z wolna, nie patrząc
 2   1,  6 |        chłopięcia dostać języka - poczęła Dziwa. - Syn Henga straszne
 3   1,  9 |           rozstąpiła, rozbiegła i poczęła zagrodę otaczać ze wszech
 4   1,  11|    spytała Żywia. Baba iść ku nim poczęła.~- A na Kupałę! Jutro Kupały!
 5   1,  11|           dłonie, siostrzyne... - poczęła mrucząc - a dole, a dole!
 6   1,  11|           rozwinęła swoją sakwę i poczęła w niej szukać czegoś. Było
 7   1,  11|               Jak zwierz wietrzyć poczęła i oczy obracać. W istocie
 8   1,  11|       wyciągnęła ku jego głowie i poczęła ją macać.~- A coś to się
 9   2,  12|    chmurno i smutno?...~- Ja... - poczęła cicho dziewczyna - ja, bo
10   2,  12|        podniosła rękę i wołać nań poczęła:~- Hej, sam tu, chłopcze,
11   2,  12|         wziął z jej ręki.~Z wolna poczęła iść ku chacie nie patrząc
12   2,  13|           ziemi, i załamała ręce. Poczęła je podnosić mrucząc.~- A
13   2,  13|         chciał, miłościwy panie - poczęła. - Baba was wyratowała i
14   2,  13|           uleczonym tak prędko, i poczęła niemal gwałtem nazad pędzić
15   2,  13|           otworem.~Jaruha ranę mu poczęła opatrywać, szeptać nad nią
16   2,  14|           was prosić przychodzę - poczęła Dziwa powstając - będę Nii
17   2,  14|         Kmieć Wisz był mi ojcem - poczęła mówić. - Wisza kneziowscy
18   2,  14|       stary.~Dziwa drżącym głosem poczęła opowiadanie, tłumacząc się
19   2,  14|           cicho.~- Będę wróżyła - poczęła Dziwa, która czuła, że jakaś
20   2,  14|        przewalając się po niebie, poczęła warcząc nadbiegać nad jezioro.~
21   2,  15|      Pochyliła się nad Myszkiem i poczęła mu szyję rzezać, aż krew
22   2,  15|   zarumieniła się nieco, wstała i poczęła się przechadzać po świetlicy.~-
23   2,  15|        umyślnie osłodzonym głosem poczęła kobieta - ja, Brunhilda...~-
24   2,  15|         zdrady.~- Nie lękaj się - poczęła Brunhilda - przysięgam ci,
25   2,  18|            A co tobie do ziela? - poczęła baba - to nie wasza sprawa...
26   2,  18|        Jaruha.~- Na Głubiem!~Baba poczęła głową trząść.~- Na Głubiem,
27   2,  18|       Obejrzała się po drużynie i poczęła ją liczyć oczyma. - Jakaż
28   2,  18|   szepnęła Jaruha - kupa Myszy...~Poczęła się oglądać niespokojnie,
29   2,  20|       innej nie weźmiesz.~Tak się poczęła ze starym rozmowa, który
30   2,  20|           zebrało i płakać gorzko poczęła.~- O doloż ty moja, o dolo!~
31   2,  20|        Dziwa też wyszła i śpiewać poczęła, sama nie wiedząc co - ot,
32   2,  20|          mówi, że ich ma sześć! - poczęła w duchu mówić do siebie: -
33   2,  20|              przyglądając się jej poczęła stara - gołąbko ty moja!
34   2,  20|       siadła na ziemi u przełazu, poczęła z węzełków dobywać ziół
35   2,  21|        nic, skinęła na chłopców i poczęła schodzić z wieży. Dzieci
36   3,  23|           miała, biczami smagając poczęła ich zmuszać do wstawania
37   3,  24|          białym świecie naszym! - poczęła, smutniejąc nagle i głową
38   3,  25|     zobaczyła, srodze się ulękła, poczęła bardzo drżeć i płakać.~Kazała
39   3,  27|        okopy, obyczajem ówczesnym poczęła rozmowę i łajanie wzajemne.~
40   3,  29|            w oczach Piasta rosnąć poczęła, rozciągać się, zwiększać
41   3,  29| Niewolnika brać cale nie chciano, poczęła się więc dzika rzeź a rozbijanie