Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |       Hengo.~- Starzy jesteście - odparł - wam tego mówić nie trzeba.
 2   1,  3 |           Jam tu na mojej ziemi - odparł stary obojętnie - mnie tu
 3   1,  4 |              Leszkową się zowie - odparł chłopak. - Tu kneź stary
 4   1,  5 |          pachołek.~- Siłą, mocą - odparł Sambor.~- A wiesz ty, jakie
 5   1,  7 |      róbmy tak, aby lepiej było - odparł Doman.~- Wkrótce mirów,
 6   1,  7 |      gdzie indziej po to idźcie - odparł kneź.~- Źle się u nas i
 7   1,  8 |            Zawracajmyż do chaty - odparł Piastun.~- Albo lepiej siądźmy
 8   1,  9 |          Jam zawsze gościom rad - odparł Wisz spokojnie.~- Kneź wam
 9   1,  9 |           wy mnie też.~- Zgoda! - odparł Ludek, który po ojcu odziedziczył
10   1,  9 |       Dobrzeście wprzódy rzekli - odparł po namyśle Ludek - zaniesiemy
11   1,  10|     wiecowym, bodaj szczęśliwym - odparł starzec. - Kędyż się Wisz
12   2,  12|       drugimi!~- A wy... Dziwo! - odparł Sambor. - Czemuż wy chodzicie
13   2,  13|        bez tego nic...~- Pewnie - odparł Myszko - z tymi, co jawnie
14   2,  13|       przerwał Myszko.~- Z wami - odparł krótko ranny i wskazał na
15   2,  15|           Źle z nami poczynacie - odparł - równając nas ze zwierzęty,
16   2,  15|          rodu.~- Znacie czy nie - odparł Myszko - a czuć ich trzeba
17   2,  17|      zemstą, nie z wami! - ponuro odparł Miłosz. - Tam będę, gdzie
18   2,  18|          Jak mój ojciec i dziad - odparł syn Koszyczków spokojnie.~-
19   2,  18|        Przy swych prawach stoją - odparł Piastun. Chwostek zamilkł.~-
20   2,  18|        kneź nasz wprzódy na nas - odparł Piastun - sam wyzywa na
21   2,  19|           niegośmy nie słyszeli - odparł Piastun - choć o niej inni
22   2,  19|           obawiajcie się czarów - odparł młodszy z gości siadając
23   2,  20|       chramu duchy mam wszędzie - odparł stary. - Skąd wy, żupanie?
24   2,  20|         zawzięli?~- Jeszcze nie - odparł Doman.~- I bez knezia myślicie
25   2,  20|      zgoda była.~- Zgoda!! tak! - odparł zdun - trzeba, żebyście
26   2,  20|       wyżyje człek.~- Mój ojcze - odparł Doman - nie łaj mnie, inne
27   2,  20|         jesieni, przyjdą chłody - odparł zdun - ja wam nie bronię.~
28   2,  20|     ślizga. - Czekajcie do zimy - odparł stary - jak mróz chwyci,
29   2,  21|    Leszkow przeto nie wygubicie - odparł - zostanie nas tu do rodu
30   3,  22| dziewczynę...~- Anim jej dostał - odparł śmiejąc się Doman - wymknęła
31   3,  22|          i tak nie ma zgody?... - odparł stary. - Radźcie beze mnie,
32   3,  24|         Będę wam chętnym drużbą - odparł chłopak. - Cieszę się, żeście
33   3,  25|        Staremu się ręce trzęsą! - odparł Doman.~Dziwa chciałaby była
34   3,  25|           Nie może to być! - żywo odparł Doman.~- Może! ja wiele
35   3,  25|           Wszystko byś to miała - odparł Domen - i kożuch na zimę,
36   3,  26|       małego wybrać mamy? - Nie - odparł młodszy - ale kto ubogi
37   3,  26|         jedno jest do czynienia - odparł Piastun - kto żyw i silem
38   3,  28|     dłużej ścierpieć przy sobie - odparł Dobek. - Na noclegu dla
39   3,  29|    cóżeście zaczynili dla mnie? - odparł Doman. - Dziewka ta ode
40   3,  30|            jako je uczynić mamy - odparł Piastun - niechaj starszyzna
41   3,  30|    przysięgę na "kamień w wodę" - odparł Bumir. - Cóż więcej dać