Tom,  Rozdzial

 1   2,  12|        na ostrów, na Lednicę, do chramu Nijoły, stanę u ognia świętego,
 2   2,  14|       ciekawymi mierzyły oczyma. Chramu stąd jeszcze widać nie było,
 3   2,  14|          kamienny obwód pierwszy chramu. Stały te kamienie ogromne,
 4   2,  14|        nie mówiąc wskazał jej do chramu drogę.~Biegła raczej niż
 5   2,  14|        naokół, a drugie opasanie chramu było jeszcze ozdobniej z
 6   2,  14|         gdy szmer powstał dokoła chramu i po całej wyspie. Ludzie
 7   2,  14|     starego i pchnął go wewnątrz chramu nakazująco.~Stary wahając
 8   2,  14|       Dziwę wniesiono omdlałą do chramu. Chwostek stał milczący,
 9   2,  14|     kneziu - rzekł mu - ja tu do chramu przyszedłem, nie wasz jestem!
10   2,  14|       mowy. Nie ważcie się tykać chramu ani ognia, bo my się też
11   2,  14|    rozsuniętą zasłonę~do wnętrza chramu, złotym pasem kładąc się
12   2,  17|      jęli wołać niektórzy, aby z chramu wydał im stanice, które
13   2,  17|           że stanie nie wzięto z chramu i na wojnę jeszcze nie wołano;
14   2,  17|      wrzawie.~Pobłądziwszy około chramu, Bumir w końcu też do łodzi
15   2,  20|       przeprawiali pielgrzymi do chramu idący, na wzgórzu, nad jeziorem
16   2,  20| powszednie lud, co na Lednicę do chramu ciągnął, zatrzymywał się
17   2,  20|            Ja na Lednicę jadę do chramu.~- Ja i bez chramu duchy
18   2,  20|       jadę do chramu.~- Ja i bez chramu duchy mam wszędzie - odparł
19   2,  20|      łodzi.~- Tak to idziecie do chramu bez obiaty? - spytał Mirsz.~-
20   2,  20|      ważyłbym się porwać, choć z chramu, i dał pokaleczyć, bylebym
21   2,  20|        ostrów wieźć, pojechał do chramu.~Mila widząc go wychodzącego
22   2,  20|        wysunęła się drugą stroną chramu, aby z nim nie spotkać u
23   2,  20|        bardzo powróciła nazad do chramu. Obmyła się wodą ze źródła
24   2,  20|       rzuciła się go podsycić. Z chramu się rozchodzili ludzie nucąc
25   3,  22|     wymknęła mi się i uciekła do chramu na Lednicę, a jam się długo
26   3,  22|       więcej jak trzech naraz do chramu. Kontyna stoi na podwyższeniu
27   3,  25|       Stali na brzegu wszyscy, z chramu wybiegłszy, i Wizun na kiju
28   3,  25|        jak przyszły, choć skarby chramu ich nęciły.~Na ostrowiu
29   3,  25|     Uspokojony, poszedł Wizun do chramu i do swojego chorego, ale
30   3,  25|          jak strzała pobiegła do chramu.~Wizun w twarz patrzał Domanowi -
31   3,  25|     potrzebowali i karmili, a od chramu też coś dawano. Gdy nie
32   3,  25|         jej nie zabroni, byle do chramu okup dać! Wizun ich ma dosyć
33   3,  29|      twarzą jasną ku wodzom.~- Z chramu idę od ognia i wyroczni! -
34   3,  29|         bitwy końcem powrócił do chramu, w ofierze niosąc włócznię
35   3,  29|         jeszcze złożyć obiatę do chramu poszedł, u ognia może spodziewając
36   3,  29|      kroku.~Wyszedł więc Domen z chramu na łąkę i ciągnął ku brzegowi,
37   3,  29|   skaleczy... - A jakże ja ją od chramu porwać mogę? - zapytał.~-
38   3,  29|         brali je i kmiecie, a do chramu się okupywali.~Ledwie dokończywszy
39   3,  29|          u tynu, wcisnęła się do chramu, siadła na kamieniu, serce
40   3,  30|         od brzegu. Złożę okup do chramu za nią, jakiego zażądają,
41   3,  30|       miało, szedł więc Domen do chramu, gdzie się Dziwę znaleźć