Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |        obejścia i zamknął za nimi wrota... Słychać je było szczekające
 2   1,  3 |        ukazał Niemcowi na drzwi i wrota - dając do zrozumienia,
 3   1,  3 |         dał mu znak, aby z nim za wrota szedł, i wywiódł go nad
 4   1,  3 |       podwórku pozostał, oparty o wrota. Psy przyszły mu się łasić
 5   1,  4 |     chłopakiem. Tak wyciągnęli za wrota i brzegiem rzeki się kierując,
 6   1,  5 |          długo, nim nareszcie pod wrota ciasne przybyli, poznano
 7   1,  6 |         wyzywającemu duchy.~Przez wrota od drugiego podwórza widać
 8   1,  6 |      odzywające się głosy tłumne.~Wrota stały zaparte, od mostu
 9   1,  7 |       więżą.~Klasnął w ręce pan i wrota się skrzypiąc otwarły.~Wilk,
10   1,  7 |     zewnątrz żadnego znaku życia. Wrota stały zamknięte. Podjechali
11   1,  7 |         ich nareszcie wpuszczono. Wrota się rozwarły, przebyli ciemną
12   1,  9 |      cofnąć się nie mogąc. Płot i wrota trzeszczały od nacisku łamiąc
13   2,  12|      wymówić.~Sambor otworzył jej wrota i z lekka cugle konia wziął
14   2,  12|            z której wodę brała, i wrota.~U studni wzięła Dziwa wiadro,
15   2,  12|     kłaniając się do nóg wkoło... Wrota raz ostatni otwarły się
16   2,  13|           podwórzu, ludzie spali, wrota były zaparte. Pomimo to
17   2,  14|        Dziwa. Tu stał częstokół i wrota. Częstokół był z polan gładko
18   2,  14|          misternie w zęby i koła. Wrota też miały słupy drewniane,
19   2,  15|          tu - zawołał na smerdę - wrota obwarować, a bez woli mojej
20   2,  15|          resztą czeladzi połamane wrota na nowo stawili, hać i most
21   2,  16|         krzyknęli ludzie, otwarto wrota, zbiegli się domownicy,
22   2,  16|        począł. Odprawiono sługi i wrota grodu zamknęły się znowu,
23   2,  18|          i nie patrząc za siebie. Wrota się za nim zamknęły; noc
24   2,  19|           Stary silną dłonią żywo wrota na oścież otworzył.~- Miłościwie
25   2,  19|           pożegnawszy gospodarza, wrota za sobą zamknęli. Znużony
26   2,  21|        Rzucili się wnet ludzie za wrota, do mostu, niosąc smołę
27   2,  21|          jego w zgliszczach stare wrota znalazłszy, trzy drabiny
28   2,  21|         przystawiła i nad głowami wrota dla ochrony trzymając, aby
29   2,  21|        pod młoty i obuchami padły wrota w głąb i z głuchym grzmotem
30   3,  22|        Dobek zajeżdżał przed jego wrota i zsiadł przed nimi.~- Ojcze
31   3,  24|    malowani. Hej! otwórzcie chaty wrota, drużyna jedzie od złota
32   3,  24|      Dobiegłszy zdyszana pod same wrota, krzyknęła:~- Uciekajcie!
33   3,  26|           Myszków, przybywszy pod wrota, z koni zsiedli i weszli
34   3,  27|          Odsunięto drągi, otwarto wrota i dwaj przybyli weszli z
35   3,  27|           i trupy ich wyrzucić za wrota. Co chwilę tłum oblegający
36   3,  27|     Smerda już nocą przyszedł nad wrota i krzyknął starszyźnie,
37   3,  27|       przekupywano, aby otworzyli wrota oblegającym.~Nad ranem wszystko
38   3,  27|       zasłanym; zdrajcy nawet, co wrota otworzyli, gdy się rozwściekła
39   3,  27|       Długim sznurem płynął przez wrota, wchodząc i niknąc w głębi
40   3,  30| zostawując tylko miejsce jedno na wrota.~Na wzgórzu nad jeziorem