Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |           Powoli konie wchodziły w wodę, która tu nie była grząską
 2   1,  2 |       zapamiętam, z ilu rzek piłem wodę, przez wiele gór wierzchołki-m
 3   1,  2 |          nogami, słonko nad głową, wodę w strumieniu, chleb w rękach.~
 4   1,  4 |       stada... dziewczęta czerpały wodę u studni. Smerda ze swoimi
 5   1,  5 |      spuścili do ciemnicy i tam mu wodę i chleb dają, póki nie zdechnie...
 6   1,  6 |        Słychać je było spadające w wodę z pluskiem i śmiechy towarzyszące
 7   1,  6 |        zerwawszy się poleciały nad wodę i zaczęły krążyć nad nią
 8   1,  7 |            wziąć klątwę na ogień i wodę.~Naradzać się zaczęli po
 9   1,  9 |  kneziowscy ludzie w bród przebyli wodę i drugim brzegiem znać nazad
10   1,  9 |     krosnach tkać, pieśni śpiewać, wodę nosić ze zdroju, w wianku
11   2,  12|           we zbożu węzeł zawiązać, wodę zaczarować, dzieżę zakwasić -
12   2,  12|       nawet... i studnię, z której wodę brała, i wrota.~U studni
13   2,  14|       gniły pale, padały chałupy w wodę, ludzie się na ląd przenosili
14   2,  14|             Musiała drzewo nosić i wodę, zamiatać i myć chram, biegać
15   2,  15| zamkniętego w lochu Leszka chleb i wodę zaniósł. Brunhilda zręcznie
16   2,  16|         lochu, na słomę zgniłą, na wodę stęchłą, na suchar spleśniały -
17   2,  16|          ja mam głowę słabą i wolę wodę.~- Toż i ja - dodał Zabój -
18   2,  18|       jesteś, a rozumu nie masz... Wodę nosić!... wodę nosić!...~
19   2,  18|         nie masz... Wodę nosić!... wodę nosić!...~I mruczała znowu
20   2,  19|            szczęśliwą.~To mówiąc w wodę umoczył palce gość i na
21   2,  21|      poruszając się prawie, rękami wodę rozgarniał z wolna i płynął.
22   2,  21|       studni na powrozie ciągniono wodę, której nastarczyć nie było
23   3,  24|            białej, lały miód, lały wodę kryniczną, a każdemu sypaniu
24   3,  24|         progach, źródle, z którego wodę czerpała, ogródku, gdzie
25   3,  24|     ruciany, studeńko, w której ja wodę czerpałam dla mojej trzódki.
26   3,  24|          nich śmiało rzucały się w wodę i płynęły.~W wirze tym i
27   3,  25|  dziewczęta przychodzić musiały po wodę. Spod nóg tymczasem zrywała
28   3,  25|           pilnował. Ten poszedł po wodę ze złotym dzbanuszkiem i
29   3,  25|     patrzał zza drzewa.~Plusnęła w wodę rybką złotą, a on tuż w
30   3,  29|           losów przez ogień, przez wodę, przez ptasi lot, przez
31   3,  29|          czerpać pomogę, ja za was wodę zaniosę - szepnął Doman
32   3,  30|         ogień święty, na "kamień w wodę". Leszkowie i kmiecie niech
33   3,  30|   uroczystą przysięgę na "kamień w wodę" - odparł Bumir. - Cóż więcej
34   3,  30|        ojcowie nasi: "Jak kamień w wodę, niech przepadną w niepamięć
35   3,  30| nieprzyjaźnie nasze".~Jak kamień w wodę!~- Jak kamień w wodę! -
36   3,  30|      kamień w wodę!~- Jak kamień w wodę! - zawołali uroczyście Leszkowie
37   3,  30|         rękach, a przyszedłszy nad wodę, gdy kneź pierwszy kamień
38   3,  30|   zapalenia pierwszego ogniska, po wodę ze źródła świętego. A gdy
39   3,  30|          już gotowi czekali. Przez wodę rzucił się ku nim, niosąc
40   3,  30|         podwórku u studni czerpała wodę Żywia i bratowe, we drzwiach