Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |      chodaka.~Ale skarżyć się nie śmiał, zawijać rany hubą z drzew
 2   1,  2 |       puszcz wnętrza docisnąć się śmiał obcy człowiek. Więc gdy
 3   1,  2 |         nawet spojrzeć na nią nie śmiał zuchwale. Wszyscy wiedzieli,
 4   1,  3 |          musiały. Nikt jednak nie śmiał ozwać się głośniej, aby
 5   1,  6 |          pohamować nie mógł.~Kneź śmiał się, a nawet ryczał ze śmiechu,
 6   1,  6 |           wziąwszy się w boki - i śmiał się.~Ruchoma ta masa ciał
 7   1,  6 |     przepadł skroś ziemi!...~Kneź śmiał się i temu klątwami wyzywającemu
 8   1,  6 |       owadu pozbyć potrafił?~Kneź śmiał się i brał w boki.~- Zostanie
 9   1,  6 |           i miodu na nią nie żal!~Śmiał się znowu.~- Napijże się
10   1,  6 |        spędzić każę... i stada...~Śmiał się, mruczał i drzemał tak.
11   1,  6 |          i drzemał tak. Hengo nie śmiał się ruszyć bez dozwolenia.
12   1,  6 |         przyniósł.~Przekupień nie śmiał nawet wspomnieć o zamianie
13   1,  6 |    wyciągano ku kneziowi, ale się śmiał z tej bezsilnej złości.
14   1,  6 |        strachu, słowa do ojca nie śmiał przemówić. Wkrótce też znaleźli
15   1,  6 |          do jeziora rzucano, kneź śmiał się, a krucy krakali i psy
16   1,  8 |          zgniótł, gdyby mógł...~I śmiał się szkaradny Znosek popijając
17   1,  9 |           i powrozy! Tyś to wiece śmiał zwoływać?~- Ano... ja! -
18   1,  10|          u żbika. Syczał z bólu i śmiał się.~Z lasu coraz wyraźniej
19   1,  10|        grozić każdemu, kto by się śmiał zbliżyć wrogo. W ręku trzymał
20   1,  10|         Wisza nam za to ubito, że śmiał wiec zwoływać!~Jęknęło kilku
21   2,  12|        nią wpatrywał, ale już nie śmiał przybliżyć. Żywia wyrywała
22   2,  12|       podróży tej sprzeciwiać nie śmiał. U płota uwiązany stał koń
23   2,  13|    wejrzenia, ale się odzywać nie śmiał. Zdawał się chory spać i
24   2,  13|     mieczyku się przebiłem... Nie śmiał oczów podnieść.~- Myślałem,
25   2,  14|         jeszcze tych, których nie śmiał porzucić.~Wycie i świst
26   2,  15|          wpadając, Pochwist wył i śmiał się, aż psy ze strachu zrywały
27   2,  15|         Buchał, zębami zgrzytał i śmiał się.~Oczyma na stojąco w
28   2,  15|          było rozkazu!~Leszek się śmiał, słomę zgniłą wziąwszy spod
29   2,  16|          nikt się odezwać już nie śmiał. Bracia stryjeczni zbliżyli
30   2,  16|         oczów białka mu świeciły. Śmiał się!~Młodsi rzucali się,
31   2,  17|          Odmówić jednak kubka nie śmiał, bo kneź by się obraził.~
32   2,  18|       złośliwą nie była. Kneź nie śmiał jechać dalej, ciągle na
33   2,  18|           czarów Chwostek się nie śmiał zbliżyć do wiedźmy.~- Pytaj
34   2,  20|     śmierć, a bogi i duchy... Nie śmiał dokończyć.~- Co po życiu
35   2,  21|      gniew był straszny. Chwostek śmiał się coraz głośniej. Skoczyli
36   3,  23|        znać najeźdźcy, aby im kto śmiał czoło stawić, i odpoczywali
37   3,  24|          go nielitościwie smagać. Śmiał się i śpiewał razem, głosem
38   3,  25|          powiedzieć i zapytać nie śmiał. Żaden jeszcze z najeźdźców
39   3,  27|         się ku Miłoszowi - ty byś śmiał? - Samiście szukali tego,
40   3,  27| pragnienie zemsty zaostrzało. Nie śmiał jednak wydać rozkazu, który