Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |           ani ozdoby, ni broni. U nóg jego dwa psy leżały do wilków
 2   1,  3 |           niezmierną przestrzeń u nóg swoich rozłożoną, stanął
 3   1,  4 |     skórznie ozuwał i mocno około nóg sznurował. Procę i łuk nałożył
 4   1,  4 |           koni. Sambor staremu do nóg padł, ale ten skinąwszy
 5   1,  6 |            zobaczywszy to ciało u nóg swoich, i poszli nazad nie
 6   1,  8 |     zawołał, gdy Sambor już mu do nóg przypadł.~- Musiałem, choćby
 7   1,  9 |        nim spłonął na stosie...~U nóg nieboszczyka, na ziemi,
 8   1,  9 |       jeszcze siedzące zwłoki i u nóg ich leżąca niewiasta, to
 9   1,  9 |    zielonym... I pokłoniła się do nóg brata, a Żywia nic nie mówiąc,
10   2,  12|       pożegnała, kłaniając się do nóg wkoło... Wrota raz ostatni
11   2,  14|          Rzucił się jej Sambor do nóg, bo ją od dziecka szanował
12   2,  14|    nieforemna, straszna, u której nóg kilka trupich białych czaszek
13   2,  14|         złotym pasem kładąc się u nóg dziewczyny, która patrząc
14   2,  16|          z pastuchem, który mu do nóg padł.~- Miłościwy panie -
15   2,  16|        Przy nim padł syn, głową u nóg jego. Drugi walczył ze zgonem,
16   2,  16|      znowu powrozy przywiązali do nóg i ciągnęli na pagórek, nad
17   2,  17|        drżały, przybiegł, padł do nóg staremu i nie mogąc mówić
18   2,  18|   przyzbie, synka kilkoletniego u nóg swych przypartego trzymając,
19   2,  19|          a gdy dzieciak mu się do nóg rzucił ściskając je, podniósł
20   2,  21|            spojrzał, chłopcy mu u nóg leżeli i za kolana ściskali.
21   2,  21|          boję.~Kneźna padła mu do nóg.~- Panie miłościwy! dzieci
22   2,  21|       Dzieci rzuciły się matce do nóg, aby im zostać dozwoliła.
23   2,  21|        się synowie jeszcze raz do nóg ojcu, do nóg matce, a potem
24   2,  21|       jeszcze raz do nóg ojcu, do nóg matce, a potem szli posłuszni.
25   2,  21|        którego zwano Żurawiem dla nóg długich. Podbiegł i zadarł
26   2,  21| zdychający pies na pana swego, do nóg jej przypełznął, chwycił
27   3,  22|         Ano nam nie tyle końskich nóg, co ludzkiej głowy potrzeba...
28   3,  22|        ujrzeli staruchę, która do nóg się im kłaniając głową i
29   3,  24|          krasnej chusty wysypał u nóg młodej, dziewczętom się
30   3,  24|         tobie, ojcze mój siwy, do nóg upadam, spłakana... W świat
31   3,  24|   błogosławieństwo, padli ojcu do nóg, przybranej matce, wszystkim
32   3,  25| przychodzić musiały po wodę. Spod nóg tymczasem zrywała zioła
33   3,  26|      Piastunów przybiegł, ojcu do nóg przypadając i ręce jego
34   3,  26|      białą i że mu się wszyscy do nóg kłaniali.~Rozpłakała się
35   3,  27|         które on pieścić lubił. U nóg starego Miłosza wyciągnięty
36   3,  27|        oczy błysły - niedźwiedź u nóg jego leżący, głos obcy i
37   3,  27|          jak niedźwiedź, co się u nóg starego Miłosza wylegiwał.
38   3,  29|        przeczuwała.~Gdy Sambor do nóg jej przypadł rąbek sukni
39   3,  29|      wkładali pęta, kładli się do nóg, bijąc głowami o ziemię...
40   3,  30|        odezwał się biorąc kamyk u nóg sowich:~- Idźmy wszyscy.~