Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |        własną twarz jego.~- Nie o moją mi strach - rzekł - choć
 2   1,  2 |     napadają. Ano wola twoja, nie moja...~I szybko ustąpiła mrucząc,
 3   1,  6 |        Jam tu jeden pan i kneź... moja wola, nie wasza!... Precz
 4   1,  6 |     wyrwało mimowolnie:~- Macierz moja!~W progu stała Dziwa patrząc,
 5   1,  7 |         jak stary Wisz, nigdy się moja chata nie spodziewała. To
 6   1,  11|         dawał, za mało by było za moją pracę... Gdybym ci ból odczyniła,
 7   2,  12| półszyderskim głosem:~- Pieśni ty moja, pieśni! Ptaszyno moja złota,
 8   2,  12|         ty moja, pieśni! Ptaszyno moja złota, tyś jak woda żywota,
 9   2,  12|         cicho dziewczyna - ja, bo moja dola inna niż wasza! Choćbym
10   2,  12|        Bylem ją na koniu miał, to moja, nie wyrwie mi się, nie
11   2,  12|         oczy... Mieczyk drżał pod moją dłonią... Schylił się, chcąc
12   2,  12|     siostry.~- Teraz chodź, Żywio moja, siostro jedyna, pożegnajmy
13   2,  15|      Wiązać ich! Dyby i pęta - to moja odpowiedź.~Lecz nim czerń
14   2,  16|        targał.~- Co się stało, to moja sprawa - zawołał wyczekawszy -
15   2,  17|       podnieść rękę... o doloż ty moja!...~Żule tymczasem, który
16   2,  19|         wierze nowej, gdyż podróż moja i towarzysza mojego nie
17   2,  20|      gorzko poczęła.~- O doloż ty moja, o dolo!~Spojrzała na czarny
18   2,  20|        poczęła stara - gołąbko ty moja! Znam wszystko, a nawet
19   2,  20|      Mirsz nań popatrzał.~- Córka moja pieszczona, biała, godna
20   2,  20|       kłaniał i prosił - będziesz moją!~W okienku czy śmiech, czy
21   2,  21|    odsłonił i pokazał bliznę.~- I moją krew mi wrócić trzeba!~-
22   3,  24|          dłonie wołała:~- O doloż moja - o dolo!~W podwórku zwijając
23   3,  25|           niej lgnęli... hm... to moja sprawa dziewuchom do chłopców,
24   3,  25|    ukazała się zagadując:~- Córuś moja, a to bym ci pomogła...~
25   3,  25|       stoi i płacze.~- O doloż ty moja, doleńko!~A pająk ją za
26   3,  25|      płacze a zawodzi. - Doloż ty moja, doleczko!~Siostry do niej
27   3,  25|        raz przegrała i musisz być moją!~Gdy te słowa usłyszała,
28   3,  25|           piąty raz... musisz być moją - woła królewicz.~- Do siedmiu
29   3,  25|        Poznałem cię szósty raz... moją musisz być teraz...~Padła
30   3,  25|    Nieszczęśliwa godzina... doloż moja, doleczko... co ja pocznę
31   3,  25|       własny nie poznaje! Wygrana moja...~Jedzie pan brat, jedzie,
32   3,  25|       mnie własny brat... Wygrana moja...~Jedzie królewicz na siwku,
33   3,  25|   Poznałem cię siódmy raz, musisz moją być teraz...~I sprawił król
34   3,  28|     miałem z waszego rodu i mowy. Moja sprawa zamiana i zarobek,
35   3,  29|            Raniła ona mnie i krew moją przelała, ale gdym potem
36   3,  29|         muszę ją mieć! Krwią-m ją moją zapłacił!~Zerwał się do
37   3,  29|           powtarzał:~- Musisz być moją!~
38   3,  30|         kneź pług rzekąc:~- Skiba moja pierwszą niech będzie, ale
39   3,  30|         długo goić nie chciała.~- Moja, choć na piersi, daleko
40   3,  30|            los mi ją przeznaczył, moją być musi, ale ją chcę mieć