Tom,  Rozdzial

 1   1,  3  |         nie myślę, pożytku z tego mało... ale... toć też gdzieś,
 2   1,  3  |        nad wierzchołki, nad które mało starszych samotnie strzelało
 3   1,  5  |           dzidę nosił. Ludzi mamy mało, miłościwy panie... Sykał
 4   1,  5  |       gród, łaskawie przyjmują, a mało kto wyjdzie cały... Po trochu
 5   1,  6  |          było złowrogie rzężenie. Mało kto powstał z tego pobojowiska,
 6   1,  6  |         śpiewając żarna obracały. Mało było robót na polu i w domu,
 7   1,  7  |           popędził.~Znać, że i tu mało kto w gościnie bywał, bo
 8   1,  7  |    niskiej z małymi okienkami już mało co widzieć dozwalały.~Gdy
 9   1,  8  |        barci leśnych i myślistwa. Mało co pola wydartego mieli,
10   1,  8  |         zbudowany z całych drzew, mało co ociosanych, niski był
11   1,  10 |        pić zaczęto.~Stary Słowan, mało zjadłszy, napił się trochę
12   1,  11 |          mi nie wiem co dawał, za mało by było za moją pracę...
13   2,  13 |       Dyszy jeszcze... ano, życia mało...~Myszko się rzucił na
14   2,  13 |     szerokie siedziały. Z Bumirem mało co się znali, nie lubił
15   2,  14 |  przystąpił do leżącego knezia, o mało go jeszcze wściekły Chwost
16   2,  15 |           jeziora kazał rzucać? A mało u ciebie naszych w lochu
17   2,  15 |          ale nie ociemniać was. O mało nie zabił tego człowieka,
18   2,  16 |      używać.~Pili tedy i jedli, i mało co mówili o łowach, gdy
19   2,  21 |            gdy uciekano na wieżę, mało co kto porwał z sobą, chleba
20   2,  21 |      ludzi. - Gąb za dużo, rąk za mało! - szepnęła. - Co czynić?~
21   3,  22 |        nie ma wody, nie ma zgody. Mało się już za włosy nie pobierzemy.
22   3,  22 |          wiele nas jest, a jak my mało możemy... Jedni z nas już
23   3,  22 |       było.~Żelaznego oręża mieli mało, miedziana stara broń u
24   3,  23 |         już ludu poszło w pęta, a mało kto zawczasu zbiec mógł
25   3,  23 |     okrutna pomściła zniszczenie. Mało kto stąd wyniósł życie.
26   3,  23 |         było wielkie, bo Kaszubów mało co, podając tył, ujść podążyło,
27   3,  23 |          dziękując obrońcom. Choć mało kogo życiem darowano i jeńców
28   3,  25 |     brania w niewolę, a na obronę mało. Niewiast najwięcej, dziewcząt,
29   3,  25 |            a dla tych to i knezia mało. Rączki mają białe, co pracować
30   3,  25 |         zrobić zgodę - zapytała~- Mało co ją widziałem - z pozorną
31   3,  25 |  ślubowały, ślubowała niejedna, a mało to ich poszło od tego ognia
32   3,  28 |          brał, co mu dano, choćby mało wartą skóreczkę jagnięcia.~
33   3,  28 |     przyczaić cicho. Z tej strony mało go kto znał oprócz własnych
34   3,  28 |          panów nie ma, niewolnika mało. Kneziom nawet gromady wielkiej
35   3,  28 |    człowiekowi tej zemsty było za mało.~Gdy nocą już stanęli na
36   3,  28 |          mieczów takiego, który o mało mnie samego nie popsuł.
37   3,  29 |      dziwnym, że choć wojewodowie mało o sobie wiedzieli w pochodzie,
38   3,  29 |         nich coś miał za sobą i o mało do sporu nie przyszło, gdy
39   3,  Dop| pierwociny bytu narodu. Te chwile mało po sobie pomników zostawiają
40   3,  Dop|    przyswoić tego, co im w formie mało pojętnej i do ich natury