Tom,  Rozdzial

 1   1,  2  |      ognisku i w głąb~świetlicy, każdy chwaląc tym, co otrzymał.
 2   1,  2  |        dosyć - dokończył Wisz. - Każdy u siebie doma ma, czego
 3   1,  4  |  zarzucona zielonymi gałęźmi. Tu każdy ułamawszy wić po drodze,
 4   1,  4  |           popioły Kraka zebrali, każdy wziął po garści ziemi, szli
 5   1,  5  |         żałośnie wyły chwilami i każdy głośniejszy śmiech wywoływał
 6   1,  8  |      otworem, wstępował do niego każdy jak do gospody, żywił się
 7   1,  8  |        kopią, plują na mnie... i każdy by mnie zgniótł, gdyby mógł...~
 8   1,  9  |         Wisza spokojnie -- ja... każdy z nas starszyzn po mirach
 9   1,  10 |       szopę. Tu, nic nie mówiąc, każdy na ziemi zajął miejsce swoje,
10   1,  10 |    horodyszczu, posiadali kołem, każdy ze swymi, i podano, co kto
11   1,  10 |        nie i jechali gromadkami. Każdy w swą stronę... Zostało
12   2,  15 |        rozpoczynał coraz żywszy, każdy się z mową wyrywał i słowa
13   2,  17 |      pozostał w miejscu.~- Niech każdy prawi, co na sercu ma -
14   2,  19 |         smak nie była, westchnął każdy, bo go ona z chaty jego
15   2,  19 |      Wici ogniste zwołały kraj i każdy szedł z tym, że nie spocznie,
16   2,  20 |  zadumany a milczący, wziąłby go każdy za robotnika niezdarę, lecz
17   2,  21 |          u boku po mieczu długim każdy. W oczach im się jeszcze
18   3,  22 |   Wybierajmy, a rychło... w domu każdy ma co czynić. Chciało się
19   3,  22 |        oczów najwięcej zwracało.~Każdy ród chciałby był ze swoich
20   3,  22 | marnowało. Pokładnijmy włócznie, każdy swoją, konia białego przyprowadźmy,
21   3,  22 |         przed nią czapki rzędem, każdy swą... czyją wybierze, ten
22   3,  22 |         za włosy nie pobierzemy. Każdy by kneziem chciał być, a
23   3,  22 |          miedzę znać nie chcą... Każdy żyje jako woli, a do kupy
24   3,  22 |          milczenie, a co wprzódy każdy się wielkim czynił, teraz
25   3,  22 |          się kupić i ustawiać, a każdy swoich zalecać. Wnet i o
26   3,  22 |           Na koń, kto żyw, niech każdy swoich ludzi zbiera... -
27   3,  22 |     uderzenia mieczem obraniały.~Każdy ród wiódł swą gromadę, nie
28   3,  23 |         dalszą zaprzeć drogę, bo każdy dzień ludzi wielu życie
29   3,  24 |       synów dorodnych, z których każdy suknią, kołpaczkiem, pasem
30   3,  24 |      Winedy dostawano, dokąd nie każdy wiedział i przebyć mógł
31   3,  24 |         z kadzi, bo w taki dzień każdy gościem był miłym. Kupy
32   3,  26 |          Tym - rzekł Ścibor - iż każdy z nas chciałby nim być...
33   3,  26 |        nas chciałby nim być... i każdy się lęka, aby gdy równy
34   3,  26 |         nie obierzecie - dodał - każdy o sobie pamiętać będzie.
35   3,  28 |        wojewodami stał w polu, a każdy mir i ziemia ze swymi bogi
36   3,  29 |         by na Pomorze iść mogli. Każdy z nich coś miał za sobą
37   3,  30 |          Wojewodowie zaś wdzieli każdy z sukni i oręża, co kto
38   3,  30 |          jeziora świętego, niech każdy z nas weźmie kamyk na znak
39   3,  30 |         na gród i stolicę; niech każdy do pługa ręki przyłoży,
40   3,  Dop|        zaprawiona była trucizną, każdy ze stryjów, dając pocałowanie