Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |           Nie chciały odchodzić. Gospodarz huknął w dłoń... Na głos
 2   1,  1 |        lasy zawędrowali? - rzekł gospodarz.~Rudy powoli z konia zlazłszy
 3   1,  2 |    groźby jej i obawy; gdy stary gospodarz dał swobodę, niewiastki
 4   1,  2 |     piękną rękojeścią opatrzony.~Gospodarz, w prawą go rękę ująwszy,
 5   1,  2 |        tych skarbów chciało, ale gospodarz jeszcze się był nie odezwał,
 6   1,  2 |          to oprzeć - odezwał się gospodarz - kiedy samo co pod dach
 7   1,  2 |      przystało.~- Po co? - rzekł gospodarz - chyba, aby mi synowie
 8   1,  2 |       Patrzcież no - odezwał się gospodarz - ileśmy to wam dać musieli,
 9   1,  3 |   zobaczyć i tego świata trochę. Gospodarz pomyślał nieco.~- Czemu
10   1,  3 |         aby sobie gardła zalali. Gospodarz, nic nie mówiąc, z dala
11   1,  3 |         ich nie pokażą - wtrącił gospodarz. - Co wam do nich? A Jaga
12   1,  3 |       rozwiązany siedział Hengo, gospodarz dał mu znak i wy-szli razem
13   1,  3 |       sakwę zostawię.~Milczeniem gospodarz zgodził się na to, a Niemiec
14   1,  3 |    gospodarzem dokoła. ~- Gdzież gospodarz? - zawołał.~Wisz stał u
15   1,  3 |    Chociem kmieć wolny? - spytał gospodarz spokojnie. - Mnie co do
16   1,  3 |         usługach.~Zamyślony stał gospodarz długo w podwórzu, skinął
17   1,  3 |         szedł przy nich nocować.~Gospodarz z Samborem sami pozostali
18   1,  4 |    towarzysze, on sam i Hengo, i gospodarz stary zebrali się koło ogniska.
19   1,  6 |    dobrze wszędzie - odezwał się gospodarz i westchnął.~Z odpowiedzi
20   1,  7 |    gospodynie miły - wołał młody gospodarz. - Takiego gościa, jak stary
21   1,  7 |         Wtem miód podał chłopak, gospodarz przepił do gościa.~Sami
22   1,  7 |       słowa, ręce sobie podali i gospodarz wywiódł starca za zagrodę
23   1,  7 |          i ugościć - odezwał się gospodarz - staremu nie w smak młode
24   1,  7 |         się chłopaki gromadzili. Gospodarz kazał wziąć oszczepy i począł
25   1,  8 |     trzeba...~Strzymał się Wisz, gospodarz słuchał milcząc, Doman gorętszy
26   1,  8 |        trzeba...~Znowu pomilczał gospodarz.~- Trzeba nam wiecu i trzeba
27   1,  8 |          tam za nowina? - spytał gospodarz.~Na grodzie u miłościwego
28   1,  10|        martwy leżał... Ostrożnie gospodarz puszczy podszedł ku niemu
29   2,  13|     sprowadzi na nas.~Widząc, że gospodarz nie mówi nic, Bumir ciągnął
30   2,  18|       kłamać i o gościnę prosić. Gospodarz sam siedział na przyzbie,
31   2,  18|       dodał spode łba patrzając. Gospodarz zdawał się namyślać z odpowiedzią.~-
32   2,  18|          się cofnął i odskoczył, gospodarz uśmiechnął. Smerda blady
33   2,  19|        stamtąd przywożą? - mówił gospodarz. - Nie wiem. Jeśli oręż,
34   2,  19| nieprzyjaciółmi naszymi? - rzekł gospodarz.~- Nie, gdyż oni wierzą,
35   2,  19|       syna tylko nosił nazwisko, gospodarz młodszego z gości prosił,
36   2,  19|       dni kilka i... więcej nic.~Gospodarz się uśmiechnął.~- Nie żałujmy,
37   3,  22|        Westchnęli oba; ale stary gospodarz przy swoim stał, aby raczej
38   3,  22|          tak pobledli? - zapytał gospodarz, który go i nie widział
39   3,  22|       czy aby swój za łeb wziął?~Gospodarz umilkł trochę, w ziemię
40   3,  26|        przesiedział cały wieczór gospodarz na ławie. O dniu Bolko,