Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |      zaprosił go ku sobie.~- Ale, cóż to?... Wy sami tylko - odezwał
 2   1,  3 |     samowtór z chłopięciem... i - cóż ja złego zrobić mogę?~-
 3   1,  3 |          ona was i ziemi broni.~- Cóż to? Na wojnę myślicie? -
 4   1,  3 |     kolana.~- Ej! ojcze panie, po cóż mnie w niewolę dajecie? -
 5   1,  3 |          mnie, ale i drugim.~- Za cóż ja idę? - nieśmiało spytał
 6   1,  4 |           mu Sambor i pachołcy.~- Cóż ci to, stary? - zapytał
 7   1,  5 |         go z nimi.~- Mieniasz? Na cóż? - spytała niewiasta. -
 8   1,  5 |            spytała niewiasta. - A cóż z tej dziczy i nędzy wynieść
 9   1,  5 |           to synowcowi dostało, a cóż będzie kmieciom naszym? -
10   1,  5 |  Popatrzał ciekawie na Sambora.~- Cóż wasi na to? - zapytał.~-
11   1,  7 |      odprawił.~- Mówcie - rzekł - cóż wy poczynać chcecie? co?
12   1,  7 |        Wisz spojrzał na Domana.~- Cóż rzec więcej - zawołał -
13   1,  8 |         kneź nam był wrogiem... i cóż? Ot, plemię nasze wyciskają
14   1,  8 |         dalej:~- Wiecie nowinę?~- Cóż tam za nowina? - spytał
15   1,  10|           głowy pospuszczawszy. - Cóż czynić? - pytali po cichu,
16   1,  11|        bracia i rodzina będzie... cóż się nam tam stać może? -
17   2,  13| Namarszczyło się czoło choremu. - Cóż to się dzieje? - mruknął.~-
18   2,  15|        ten zastęp, odezwał się:~- Cóż to ma znaczyć? Czy i nas
19   2,  16|      Zaczęto go pytać wreszcie.~- Cóż ja wam powiem - odezwał
20   2,  18|        siadła znowu na kłodzie.~- Cóż to robicie tu, Jaruho? -
21   2,  18|          smerda stał strwożony.~- Cóż to za ziele zbierasz? -
22   2,  18|     smerda się zbliżył do niej.~- Cóż tam Myszki robią? - zapytał.~-
23   2,  19|          musi panować wielki...~- Cóż to się dzieje? - spytał
24   2,  19|         nich wziąć się godzi.~- A cóż dobrego stamtąd przywożą? -
25   2,  21|         chcieli - rzekł Myszko. - Cóż to? Stara wilcza swoboda
26   3,  22|          bez was radę dały...~- A cóż się tam u was stało? - zapytał
27   3,  22|               westchnął Myszko. - Cóż niesiecie?~- Wiadro próżne -
28   3,  22|         rzekł cicho Piastun - ale cóż będzie? Mówią, że Leszek
29   3,  22|           grodzie panował.~- A po cóż tamtego zrzucać było? -
30   3,  22|          takim prawem siedział.~- Cóż, jeśli do zgody nie przyjdzie -
31   3,  22|        szedł o wyrocznię pytać.~- Cóż ci powiedziała? - zaczęli
32   3,  23|       chętnie bym rękę przyłożył. Cóż ja mogę, biedny, gdy możni,
33   3,  24|         mu było jej i siebie.~Ale cóż? słowo się rzekło... musiało
34   3,  24|     biegła po konie na paszę. Ale cóż mogła ta mała garstka przeciwko
35   3,  25|     deptali nogami. Czekajcie!... cóż się stało?... Ha! nad ranem,
36   3,  25|        oblał nagły rumieniec.~- A cóż? tu na ostrowiu musieliście
37   3,  25|          się ozwał obojętnie:~- A cóż wy na to możecie, gdy dziwka
38   3,  25|         spojrzała bojaźliwie. - A cóż wy we mnie widzicie? Co?
39   3,  26|          wagę by miało u ludzi.~- Cóż słowo pomoże tam, gdzie
40   3,  30|           wodę" - odparł Bumir. - Cóż więcej dać możemy nad słowo,