Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |         żałośliwe jodeł szelesty.~Szedł wiater stąpając po wierzchołkach
 2   1,  3 |    witając zapraszała. Wisz stary szedł zamyślony i chmurny. Zaszumiało
 3   1,  3 |         potem na smerdę, by z nim szedł; wrócili do chaty. Na ławie
 4   1,  3 |         się troszcząc o niego - i szedł przy nich nocować.~Gospodarz
 5   1,  3 |          znak, aby z nim za wrota szedł, i wywiódł go nad rzekę.~
 6   1,  4 |           do kneziowskiego grodu, szedł jakby po dobrej woli, choć
 7   1,  4 |         towarzysze, około których szedł nowozaciężny z głową spuszczoną,
 8   1,  4 |            wybrzeżem piaszczystym szedł starzec ślepy, mały go chłopak
 9   1,  5 |   kiwnąwszy głową, dało znak, aby szedł za nim.~Gerdzie poleciwszy
10   1,  6 |          znak ojcu powiekami, aby szedł i nie pytał.~Gdy Hengo wstąpił
11   1,  8 |        puszczą, aby sobie w świat szedł. Kto wie, a może mu oczy
12   1,  8 |           dał znak Samborowi, aby szedł za nim, i powlókł się ku
13   1,  9 | przeraźliwe wydając jęki. Za nimi szedł guślarz Słowan ze spuszczoną
14   1,  10|          zarzucił ją na ramiona i szedł za nimi. Tak uroczystym
15   1,  10|         Witaj, stary Słowanie!...~Szedł w milczeniu, jak gdyby miejsce
16   1,  10|        lekki powiew wiatru od łąk szedł do rzeki.~Wtem w dziupli
17   2,  12|   nieznajomi, aby z nimi pił, aby szedł z nimi - odmawiał. Posądzano
18   2,  12|       wśliznął się potem, stawał, szedł bacznie. Sambor też za nimi
19   2,  13|          ruszyć nie mogąc. Myszko szedł ku niemu powoli. Ni jedna,
20   2,  18|         Cisza była w lesie, wiatr szedł od ostępu. Uszy ludzi, nawykłych
21   2,  19|   uradowali się wielce, a Piastun szedł im dziękować i chciał obdarzyć,
22   2,  19|      ogniste zwołały kraj i każdy szedł z tym, że nie spocznie,
23   2,  20|        legł odpoczywać. Doman już szedł do łodzi.~- Tak to idziecie
24   2,  20|     skinąwszy siadł w pniu swoim. Szedł tedy do łodzi Doman, a przewoźnik,
25   2,  20|          było potrzeba, aby precz szedł sobie - wstała z kamienia,
26   2,  21|          kąt na skórę, to do okna szedł i patrzał na Myszków, jak
27   3,  22|             żem dobrze do pszczół szedł, bo tam w lesie ja wiem,
28   3,  22|      mieczami... Tamem ja naprzód szedł o wyrocznię pytać.~- Cóż
29   3,  23|   Puszczono go z tym nazad. Dobek szedł ze starszyzną radzić, co
30   3,  23|          Tak gdy Dobek ku granicy szedł, Wiszów syn z jeńcami powracał
31   3,  24|         lepszych czasach. Gęślarz szedł niemy, ze spuszczoną głową,
32   3,  25|           ziemią, czy nad ziemią? Szedł tedy na brzeg morza chcąc
33   3,  27|      Przyszliśmy was zmusić, abyś szedł nam pomagać i dał ludzi.~
34   3,  27|   powstawał; oślepił drugiego, bo szedł za nim i robił toż samo...
35   3,  28|      opatrywali, aby z gołymi nie szedł rękami. Ci, którym koni
36   3,  28|       młodych do wojny zaprawiał, szedł w pośrodku, aby własnymi
37   3,  29|          rychłoli rzecze, aby lud szedł na spotkanie. Był to mąż
38   3,  29|           z dzidą okowaną w ręku. Szedł raźno, wesoło, jakby odmłodzony
39   3,  30|          ku wieczorowi się miało, szedł więc Domen do chramu, gdzie