Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 | świeciło.~- Lepsze to - zawołał śmiejąc się Hengo - od waszych starych
 2   1,  2 |         Dziewki i niewiasty nie śmiejąc usiąść z mężczyznami, służyły.
 3   1,  3 |    ludzi spokojnych! - krzyknął śmiejąc się smerda - znamy... Kto
 4   1,  6 |       ozwał się kneź, mówił coś śmiejąc się~i szydząc... ledwie
 5   1,  6 |       osłupiały, ruszyć się nie śmiejąc, odrętwiał patrząc... trwoga
 6   1,  6 |        kazał. Chwyciło go dwu i śmiejąc się chłopiec nalał w otwartą
 7   1,  6 |     uciekało. Czeladź i dwornia śmiejąc się pokazywała ich palcami.~-
 8   1,  6 |      rękach. Stał nic mówić nie śmiejąc, gdy drzwi otwarło pacholę
 9   1,  6 |        zdałoby się to wszystko, śmiejąc się nakazał Niemcowi, ażeby
10   1,  6 |       koło Wiszowego dworu?~Nie śmiejąc czy nie chcąc mówić Hengo
11   1,  8 |     począł, jakby sam sobie się śmiejąc.~- Matko Rzepico - odezwał
12   1,  8 |  chłopak, jakby zbliżyć się nie śmiejąc, dopiero starego gospodarza
13   1,  11|      pocałuje!~Baba podskoczyła śmiejąc się, podeszła ku dziewczętom
14   1,  11|   liczek wróżyć łatwo - mówiła, śmiejąc się dziwacznie i przekręcając
15   1,  11|          Ani jedną, ani drugą - śmiejąc się rzekła stara - znowu
16   1,  11|      pewnie na wiecu bywał... - śmiejąc się zawołała stara i w ręce
17   2,  12| uderzyli o siebie... nieraz się śmiejąc chwytali za bary, padali
18   2,  12|    poszła powoli, podśpiewując, śmiejąc się głośno do siebie, hukając
19   2,  12|         mi z gniewu i złości... Śmiejąc się uspokajał. Mieczyk mu
20   2,  13|      piersi, odrzucił płachtę i śmiejąc się dziwnie, pokazał siną,
21   2,  14|   Głowami potrząsały tylko, nie śmiejąc się odezwać. Zdawały się
22   2,  14|        gniewni i zasromani, nie śmiejąc rzec słowa, a za nimi wciąż
23   2,  15|        byli i w dziedzińcu, nie śmiejąc zbliżyć się do zrozpaczonych
24   2,  18|      przetrąconą oszczepem, nie śmiejąc się poskarżyć, okrwawiony,
25   2,  20|       by was było - rzekł Doman śmiejąc się - nie! nie! Lecz gdy
26   2,  20|        wiedziałem ja to dobrze. Śmiejąc się Doman rozpiął suknię,
27   2,  21|        a gdzież Pepełek?~Myszko śmiejąc się na wieżę wskazał. Bumir
28   2,  21|       świerzopy podali smerdzie śmiejąc się a szydząc. Mimo że wiedział,
29   3,  22|        Anim jej dostał - odparł śmiejąc się Doman - wymknęła mi
30   3,  24|      ciasto ugniatały niewiasty śmiejąc się i żartując z narzeczonej
31   3,  24|       oglądając się na tych, co śmiejąc się i urągając mu, smagali.~
32   3,  25|       była tak ukłuła? - dodała śmiejąc się Jaruha. - Doman się
33   3,  25|            rzekła.~Dziewczę nie śmiejąc jeszcze podnieść oczów głową
34   3,  27|        krwią byli związani, nie śmiejąc nic rzec smucili się bardzo.
35   3,  28|        gdy Hengo coś podszepnął śmiejąc się, nawet mu pannę niemiecką,
36   3,  29|         i poczęło iść żywo, nie śmiejąc obejrzeć za siebie.~Ze spuszczoną
37   3,  29|         sobą szelest posłyszał.~Śmiejąc się szła za nim stara Jaruha.
38   3,  30|     ostrów przetrząsając, a nie śmiejąc jednak nikogo zapytać o
39   3,  30|    siostry ramionach, płacząc i śmiejąc się razem. Ludek z drugim