Tom,  Rozdzial

1001   3,  24 |         pogotowiu, piwo warzyć zaczęto, a chmielu dosypywano do niego
1002   3,  24 |                 też na rzeź naznaczono, a i wieprzaków kilka miało
1003   3,  24 |            Wzięła się wiedźma w boki.~- A co, Miluchno? a co?... może
1004   3,  24 |                 boki.~- A co, Miluchno? a co?... może się stara nie
1005   3,  24 |             mrugając - żupanam ci dała, a będziesz panowała... a gdyby
1006   3,  24 |                  a będziesz panowała... a gdyby nie ja i nie mój lubczyk...
1007   3,  24 |                kochał - dodała ciszej - a jeśli tam u niego już są
1008   3,  24 |                bogatych ich bywa wiele, a tobie to co szkodzi?...~
1009   3,  24 |                 łatwo! strach ogarniał.~A Jaruha piwo piła i głową
1010   3,  24 |              słabe, muszę pić na jedną, a potem na drugą nogę, i na
1011   3,  24 |             podwórza, bo młode ściskał, a starych nie lubił, ale mnie
1012   3,  24 |                czy chłop, nic nie pyta, a za serce wnet go chwyta...
1013   3,  24 |                świeże jak ona i wesołe, a żadna nad nią piękniejsza
1014   3,  24 |           pragnęła, czuła jakąś trwogę, a Doman, choć ją znajdował
1015   3,  24 |              miód, lały wodę kryniczną, a każdemu sypaniu i laniu
1016   3,  24 |              tym dniem ofiary kończyło, a poczynało od niego życie
1017   3,  24 |          niewiasty pozostały na straży, a pannę młodą posadzono uroczyście
1018   3,  24 |            puścili się ku niej czwałem, a gdy u progu stanęli, aż
1019   3,  24 |                 wiele ich wiózł z sobą, a gdy z krasnej chusty wysypał
1020   3,  24 |         dziwowali, bo było niby z lodu, a słońce na wskroś przez nie
1021   3,  24 |                którego mu brat ustąpił. A tuż i korowaj wynoszono,
1022   3,  24 |               miód nalewano nieustanie. A że w izbie miejsca wkrótce
1023   3,  24 |             usiadła na przyzbie.~Pieśni a pieśni lały się jedna po
1024   3,  24 |                na trawach pod drzewami, a gędźba nie ustawała. Co
1025   3,  24 |               Młody siedział przy Mili, a patrzał na nią i wzdychał,
1026   3,  24 |              tej serce biło ze strachu. A! tamtych dni, gdy się jej
1027   3,  24 |             milcząc się niby uśmiechał, a gdzie był myślami, o tym
1028   3,  24 |                progi, srebrne statki... A! ja płaczę, łzy mi biegą,
1029   3,  24 |       obwieszony. Za nim jechały, nucąc a zawodząc, druhny, goście,
1030   3,  24 |               trzykroć ziarnem obsypał, a poza nimi stająca drużyna
1031   3,  24 |               Tu zabrzmiały pieśni nowe a inne. Dziewczęciu rozplatano
1032   3,  24 |                głowę czepcem osłoniono, a gdy biała namitka otoczyła
1033   3,  24 |             byli na świronku w łożnicy, a piwo i miód bez ustanku
1034   3,  24 |                  zbliżały, dudarz grał, a gęślarze śpiewali.~Już słońce
1035   3,  24 |          donośnie, i gęślarze śpiewali, a młodzież hasając pokrzykiwała.~
1036   3,  24 |            śmieli się inni - lubi piwo, a chmiel z nią czyni, co chce,
1037   3,  24 |                jeszcze pójść w skoki...~A Jaruha szła, biegła, oglądała
1038   3,  24 |                 się ku drzwiom rzucili, a dziewczęta i niewiasty do
1039   3,  24 |                 na ostrów, na Lednicę - a tu już czółna, jakie były
1040   3,  24 |       nagromadzone mienie starego zduna A że garnków brać nie myśleli -
1041   3,  24 |                rozstępował się im tłum, a gdy z koni pozsiadali, szli
1042   3,  24 |         Pochwycono go gdzieś na drodze, a Niemcy ślepych tych pieśniarzy
1043   3,  24 |               nasza, o dolo! Smagajcie, a żywo, niech dusza wyleci
1044   3,  24 |              nią przeprawa była trudną, a napaść niebezpieczną.~Radzili
1045   3,  24 |                wpół skrępowany sznurem, a przed nim leżał trup młodej
1046   3,  24 |            wyszli doń synowie Chwostka, a z nimi Niemcy, ciekawie
1047   3,  24 |               to naradzając się z sobą, a chcąc koniecznie dostać
1048   3,  25 |                 ze ściśniętymi rączkami a straszliwie otwartymi oczkami
1049   3,  25 |                Stali milczący, patrzeli a słuchali - i co przypłynął
1050   3,  25 |          świętego?~Myśleli tak wszyscy, a nikt powiedzieć i zapytać
1051   3,  25 |               dość do brania w niewolę, a na obronę mało. Niewiast
1052   3,  25 |          wyczytać z twarzy, co myślał - a twarz miał jakby zamarzłą
1053   3,  25 |                 wyspie. Jeszcze chwila, a miał do lądu przypłynąć -
1054   3,  25 |           gardło chcąc ciągnąć do Jamy, a Żywże, dobra macierz, płaszczem
1055   3,  25 |                wczoraj była dziewczyną, a umarła oczepiona!... Oszczep
1056   3,  25 |             popiele... Krukom biesiada, a ludziom żałoba i łzy - westchnęła.~-
1057   3,  25 |               dalej z łupem pociągnęli, a trupy zostawili na brzegu.
1058   3,  25 |           istocie tylko popioły i gruzy a stratowana ziemia i nie
1059   3,  25 |                  ale ten spał jeszcze - a dobudzić się go było trudno.
1060   3,  25 |                 nie pytając już o nic - a po wypoczynku dopiero usta
1061   3,  25 |                jej kto nie schwycił tu, a widzieć go pragnęła, wstyd
1062   3,  25 |                 nie było, gdy przyszła, a Doman siedział sam... Obaczył
1063   3,  25 |        ujrzawszy go prośbę powtórzył.~- A idźże mu rękę przewiązać! -
1064   3,  25 |                 w koszuli i siermiężce, a na piersiach, gdzie się
1065   3,  25 |      przyłożywszy, cofnęła się co żywo, a za drzwi wyszedłszy, jak
1066   3,  25 |              ciebie boi - rzekł Wizun - a ty, niepoczciwy, znowu patrzysz
1067   3,  25 |                 potrzebowali i karmili, a od chramu też coś dawano.
1068   3,  25 |              mogła do woli na ostrowiu, a sypiała pod drzewem, okryta
1069   3,  25 |           powoli do izby się wsunęła.~- A! a! - rzekła oswoiwszy oczy
1070   3,  25 |               do izby się wsunęła.~- A! a! - rzekła oswoiwszy oczy
1071   3,  25 |                  Doman się wzdrygnął. - A ona ci teraz ziele nosi!~. -
1072   3,  25 |                 bo też to kmiecia córa, a dla tych to i knezia mało.
1073   3,  25 |                oblał nagły rumieniec.~- A cóż? tu na ostrowiu musieliście
1074   3,  25 |               nie spotkać się z sobą... a to się tobie blizna jeszcze
1075   3,  25 |                ją przelał, podejdzie... A ona też znać się was boi,
1076   3,  25 |                 I trzęsła głową Jaruha, a gdy Doman milczał, ciągnęła
1077   3,  25 |                 dziewuchom do chłopców, a chłopcom do dziewcząt pomagać...
1078   3,  25 |                po świecie się włóczę... a ja się z takimi znam, co
1079   3,  25 |            zawołam, przychodzą do mnie, a jak każę, robią, co im powiem.~
1080   3,  25 |        nierychło się ozwał obojętnie:~- A cóż wy na to możecie, gdy
1081   3,  25 |          ślubowały, ślubowała niejedna, a mało to ich poszło od tego
1082   3,  25 |               tego posiłek najlepszy... a zjadłszy popić muszę, na
1083   3,  25 |           pośrodku były zielone grzędy, a na nich pozasiewane zioła:
1084   3,  25 |                zagadując:~- Córuś moja, a to bym ci pomogła...~Dziewczę
1085   3,  25 |                 spojrzała bojaźliwie. - A cóż wy we mnie widzicie?
1086   3,  25 |           przebierać je prędko zaczęła, a stara widziała dobrze, że
1087   3,  25 |                 mówiło, że jej nie zna, a Jaruha tak dalej ciągnęła:~-
1088   3,  25 |               brakło... Aż gdy wyrosła, a ojciec mówić zaczął, że
1089   3,  25 |     rozumniejszy i zręczniejszy będzie, a jej się upodoba.~Więc nad
1090   3,  25 |                wrócił; smok go połknął, a dzbanuszek sam do dworu
1091   3,  25 |             można, ino przez płomienie, a woda ich żadna nie gasi.
1092   3,  25 |                się bardzo dobrze spało. A król szczęśliwy uściskał
1093   3,  25 |             Była bowiem wiedźma wielka, a mogła siebie i drugich przemieniać,
1094   3,  25 |            stado i z ptastwem latała... A że ptaki czuły w niej innego
1095   3,  25 |            stado się zaraz rozsypywało, a ona siedziała jedna. Królewicz
1096   3,  25 |                 doloż ty moja, doleńko!~A pająk ją za białą rączkę
1097   3,  25 |                  głowę nakryła i płacze a zawodzi. - Doloż ty moja,
1098   3,  25 |              nie znajdzie tam ciebie...~A ona zawodzi:~- Poznał mnie
1099   3,  25 |              morza...~Płakała noc całą, a gdy rozedniało, na brzeg
1100   3,  25 |            Plusnęła w wodę rybką złotą, a on tuż w srebrną się przemienił.
1101   3,  25 |                 nastąpił przypadkiem... a jakie oczko śliczne!...
1102   3,  25 |                   Schyli się do kamyka, a tu panna wykrzyka i z ziemi
1103   3,  25 |               kotek drogę zastępując:~- A tuś!~Zlękła się królewna,
1104   3,  25 |                 siedem razy się sromać, a ósmy w niewolę popaść.~W
1105   3,  25 |                    Musi się przemienić! A słonka tylko nie widać!...
1106   3,  25 |              staruchę i rozśmiał się: - A! co za ropucha... spędzić
1107   3,  26 |            gdzie się ich nie spodziano.~A starszyzna się tymczasem
1108   3,  26 |               słuchać, ni komu dowodzić a wrogów odpierać.~Ludzie
1109   3,  26 |            ledwie kilku się przywlokło, a po granicy miecz i ogień
1110   3,  26 |             począć było, nie wiedziano, a przecie coś trzeba było
1111   3,  26 |               niemu dwóch obcych ludzi, a ci, co u Piastuna byli na
1112   3,  26 |               którymi tam biesiadowali.~A że właśnie jeść mieli i
1113   3,  26 |             takie panowało zamieszanie, a oni też sami tak byli utrapieni.~-
1114   3,  26 |             Otośmy jednego zła pozbyli, a drugiego napytali. Nie chcieliśmy
1115   3,  26 |                 Nie chcieliśmy niewoli, a nastało zamieszanie. Zrzuciliśmy
1116   3,  26 |           plemię złe, które nas nękało, a innego sobie dobrać nie
1117   3,  26 |               począwszy po Łabę i Odrę, a nigdzieśmy nie znaleźli
1118   3,  26 |                ze krwi waszej, ubogiego a małego człowieka dla jego
1119   3,  26 |                 mieli?~Umilkli wszyscy, a zdziwili się mocno, iż obcy
1120   3,  26 |            sprawiedliwym być potrafi...~A starszy dodał:~- Wszakże
1121   3,  26 |          przecie go wszyscy szanujecie. A czemu by i ten waszym kneziem
1122   3,  26 |           marnie.~Wtem Bolko wtrącił:~- A wy, barci waszych patrząc,
1123   3,  26 |                  gdzie już krew mówiła, a tej nie posłuchano? -ozwał
1124   3,  26 |               niebios i bogów, aby ten, a nie kto inny, został wybrany.~-
1125   3,  26 |              rozpełznie się znowu wiec, a narzekanie będzie wielkie...~
1126   3,  26 |         dopytując, co się z nim działo, a jak od Pomorców ocalał.~
1127   3,  26 |               jako mu wesele sprawiano, a ledwie że się ono skończyło,
1128   3,  26 |                 tak gwarzono u ogniska, a potem pokładłszy się przy
1129   3,  26 |                Gromada się tego domaga, a jej posłusznym być trzeba.
1130   3,  26 |                 siedli jechać do grodu. A że czeladź Piastuna już
1131   3,  26 |               nieustannie obradujących, a jednak ze zborów tych nic
1132   3,  26 |                 Litujmy się sami siebie a dzieci naszych. Ładu nie
1133   3,  26 |                  którego zwano Krakiem, a miał być starego kneziowskiego
1134   3,  26 |              wybieramy!~Ucichło chwilę, a potem wnet buchnęło ze stron
1135   3,  26 |                rozlegały coraz silniej, a coraz radośniej.~- Jam bartnik,
1136   3,  26 |           mówiąc i gdy tłum się ściskał a mieszał, stary skinął na
1137   3,  26 |               już dosyć odbiegł daleko, a świerzopa, czując domową
1138   3,  26 |          dlaczego ich ścigano, i o ojca a siebie się lękając łzami
1139   3,  26 |               kroku wiodąc z sobą syna, a spodziewając się, iż, w
1140   3,  26 |            dzień jeden, drugi i trzeci, a Piastuna nie było. Powracali
1141   3,  26 |              się ukrył, że go wyszukać, a nawet na ślad trafić nie
1142   3,  26 |               na ślad trafić nie mogli.~A ci, co tak pragnęli władzy,
1143   3,  26 |              mówić z nią nie chcieli.~- A ja go tu przyprowadzę -
1144   3,  26 |            uparła iść, Piastuna szukać, a że tak pewną siebie się
1145   3,  26 |                 nim rozglądając dokoła, a idący za nią w ślad zatrzymali
1146   3,  26 |           schodziły z sobą, był szałas, a w nim na suchym z liści
1147   3,  26 |               używali...~Jaruha weszła, a Piastun poruszył się jakby
1148   3,  26 |             przecie znalazła - rzekła - a pora! Tam się ludzie rozbijają
1149   3,  26 |              ludzie rozbijają czekając, a mały Ziemko płacze, bo go
1150   3,  26 |                się nad dzieckiem waszym a wracajcie.~Piastun, nie
1151   3,  26 |                 śmiała się z radości.~- A tom ja was, miłościwy panie,
1152   3,  26 |               zamyślony, niemal smutny.~A gdy się doń cisnęli wszyscy -
1153   3,  26 |              aby sprawiedliwość niosła, a jeśli surowym być zmusicie
1154   3,  26 |               się niewiasta ręce łamiąc a czując, że się ich swobodne,
1155   3,  26 |         swobodne, ciche życie~kończyło, a pełna trosk i niewoli służba
1156   3,  26 |                 siebie, nie mówiła nic, a poznać łacno było, że nie
1157   3,  26 |                 znowu i radzić chcieli, a raczej o rozkazy pytać,
1158   3,  26 |            zgliszcza stałyby między mną a wami. Tam będzie gród mój
1159   3,  26 |                szkody uczynić nie mógł, a w lasach spodziewano się
1160   3,  27 |           zagrody. Dziwili się wszyscy, a im dalej od Gopła, tym powieść
1161   3,  27 |            tylko i ci, co im sprzyjali, a krwią byli związani, nie
1162   3,  27 |               dziewczę piętnastoletnie, a że ślepota i jego uczyniła
1163   3,  27 |             śpiewała, on grał na gęśli, a matka stara bajki im o bohaterach
1164   3,  27 |               się nie chce, i odprawił, a gdy potem z naleganiem wrócili,
1165   3,  27 |           stadem zlatywały się gołębie, a ona je, rzucając ziarno,
1166   3,  27 |           zdrowych i żywych przede mną, a gdzie synowie moi?... Jakeście
1167   3,  27 |                 kazać ściąć tu - zaraz, a drugiego wyłupić oczy i
1168   3,  27 |                 oczy ich jasne, i gniew a żal opanowały go coraz mocniej.
1169   3,  27 |                 mu się nie oparł żaden, a ludzi gniótł w garści jak
1170   3,  27 |             najczęściej mięsem surowym, a zimą sypiał w śniegu. Najokrutniejszy
1171   3,  27 |               już oczy zwracał na Obra, a ten stał niespokojnie spoglądając
1172   3,  27 |                 głowę ku niemu skłonił, a słowo mu na ustach zamierało.
1173   3,  27 |         wierzeje i gromadka zbrojnych,. a za nią cały tłum gęsty wpadł
1174   3,  28 |         zagrodach nie bardzo było komu, a trafiało się często, że
1175   3,  28 |               puszczono wolno - dodał - a uchodząc trafilibyście na
1176   3,  28 |                 swoim wyznać, wszystko, a nas zdradzić. Lepiej więc
1177   3,  28 |                 w żarnach na zagrodzie.~A że Niemiec płakać umiał
1178   3,  28 |             niewiastom kolce ofiarował, a mężczyznom małe nożyki,
1179   3,  28 |           wszelkich posług ofiarowywał, a ciągle się tym przechwalał,
1180   3,  28 |                służył ochotnie każdemu, a brał, co mu dano, choćby
1181   3,  28 |           rozkazy knezia Dobek, poznał, a zobaczywszy około majsterstwa,
1182   3,  28 |               wiedzieli, co poczynać.~- A czemuście mnie wziąwszy
1183   3,  28 |              wojakiem był z upodobania, a choć znaczne ziemie miał
1184   3,  28 |                 stadników, posługaczów, a sam tylko życia zażywał.
1185   3,  28 |             pełny przy nim musiał stać, a wesołki mu prawili baśnie
1186   3,  28 |                 życie stawił dla druha, a gdy najmniejsza waśń poróżniła
1187   3,  28 |                  z człowieka wyciągnąć, a samemu się przyczaić cicho.
1188   3,  28 |                 ucha, postrzegał pilno, a gdy do dworu przybyli, zdało
1189   3,  28 |               obyczajach swojego kraju, a Dobek ciekaw, do czego idzie;
1190   3,  28 |                 wielkiej woli nie dają, a tam u nas wojownik panem.
1191   3,  28 |          malowane, na kołpakach żelazo, a gzła z łusek żelaznych.
1192   3,  28 |        Nazajutrz sam już zagadnął o to, a Hengo bez obawy pleść zaczął,
1193   3,  28 |              Wieców nie byłoby żadnych, a posłuszeństwo i ład wyborny...~
1194   3,  28 |                 by się z nimi powinien, a wziąć ich stronę i drugich
1195   3,  28 |                osypy z nich i daniny.~- A jakże się to dobić do nich? -
1196   3,  28 |                milcząc głową potakiwał, a co się w nim działo, tego
1197   3,  28 |           wiedział, gdzie szukać ludzi, a przez nich do obozu Pepełków
1198   3,  28 |               tu, w widłach obejmowały, a z dala szerokie otaczały
1199   3,  28 |          naszywanych, z żelazem u pasa, a niektórzy i na głowie je
1200   3,  28 |         odgadnąć nie umiał.~Gdy weszli, a Hengo przypadł do ziemi,
1201   3,  28 |            spokojniejszą się nie stała, a panowie nie ostygli.~Starszy
1202   3,  28 |              powtórzył to po niemiecku, a Hengo tłumaczył dodając
1203   3,  28 |        chybabyście nam drogę ukazywali, a do tego mamy ludzi. Z dwojga
1204   3,  28 |          namiestnictwo, skarby znaczne, a gdy Hengo coś podszepnął
1205   3,  28 |               mieczem pięknym obdarzył, a trzeci, chcąc też hojnym
1206   3,  28 |               miód i wino przyniesiono, a przy uczcie podochocili
1207   3,  28 |           przeszedł do wieczora niemal, a w umowie stanęło, iż Dobek
1208   3,  28 |              starszyzna ostro trzymała, a za najmniejszą winę jednych
1209   3,  28 |               starszyzna jak z jeńcami, a gdy który z sotników huknął,
1210   3,  28 |                się niby wielce radował, a Hendze obiecywał sowitą
1211   3,  28 |               już się w obozie ruszały, a te miały przodem iść, drudzy
1212   3,  28 |       powiadając, że postronki zagubił, a kilka tylko pęczków zapaśnego
1213   3,  28 |             Sznur potem Dobek umocował, a sam nieco opodal spokojnie
1214   3,  28 |               Odszedł potem od ogniska, a wkrótce ciało urwane z gałęzią
1215   3,  28 |              Lżej mu się potem zrobiło, a że noc dosyć jasna dozwalała
1216   3,  28 |       liczniejsze, niż obrona wymagała. A choć wojakiem nie był, ale
1217   3,  28 |                 wojewodami stał w polu, a każdy mir i ziemia ze swymi
1218   3,  28 |               ciągnieniu i pastwiskach, a nie pustosząc własnego kraju.
1219   3,  28 |               się tego nie spodziewali, a tych, co nimi chcieli być,
1220   3,  28 |            drugiemu.~Gdy się to działo, a wszystkie siły ławą wielką
1221   3,  28 |            Wszyscy krzyknęli zdziwieni, a Dobek opowiadać zaczął:~-
1222   3,  28 |             mnie przypuścili do siebie, a do zdrady namawiać jęli:
1223   3,  28 |                dziko rzucając oczyma.~- A Niemiec, co z wami był?
1224   3,  29 |          zwierza spłoszyć się obawiały. A stało się, zrządzeniem dziwnym,
1225   3,  29 |               czekać na nieprzyjaciela, a jeżeliby nie nadszedł, sunąć
1226   3,  29 |           przyjść miało między Leszkami a kmieciami. Młodzi kneziowie,
1227   3,  29 |                z wojewodami swoimi stał a patrzał, nie wydając jeszcze
1228   3,  29 |              koniu, przygarbiony nieco, a że czapki nigdy nie zwykł
1229   3,  29 |               miał dzidę okutą żelazem, a na szyi obręcze miedziane
1230   3,  29 |                 Podrzucał go i chwytał, a koń pod nim, jakby z panem
1231   3,  29 |              obuch ogromny miał w ręku, a siekierę u pasa, bo wodzowie
1232   3,  29 |            wysoko - krępy był i szeroki a silny. Ogorzałą twarz ledwie
1233   3,  29 |                gdy był zmuszony, krótko a nakazująco. Mąż był do pracy,
1234   3,  29 |                gdy się przy czym uparł, a rzekł, iż tak być ma, nie
1235   3,  29 |              się unosi jak gołąb biały, a tam pod lasem gęste kruków
1236   3,  29 |                i czapkach pozłocistych, a przy nich żelazem obwieszanych
1237   3,  29 |                 nie podzielony. Niemcy, a tych odróżnić było łatwo,
1238   3,  29 |              orszakiem w środek szyków, a na przód wyskoczyli co najzajadlejsi,
1239   3,  29 |             siebie i pięści pokazywali, a gdy z obu stron rozjuszenie
1240   3,  29 |              szyi, ale krew nie trysła, a Luty swym obuchem w piersi
1241   3,  29 |                  Luty cofać się musiał, a Klodwiga konającego porwali
1242   3,  29 |             następowały i parły silnie, a z obu boków zająwszy wzgórza,
1243   3,  29 |             poczęła się więc dzika rzeź a rozbijanie tej garści rozpaczliwie
1244   3,  29 |                czaszki trzaskały młoty, a oszczepy piersi.~Cała dolina
1245   3,  29 |         pochyłości okryte były ciałami, a gdy mrok padł, nie stało
1246   3,  29 |                 konno jeździła po polu, a gromady upojone szałem dobijały
1247   3,  29 |        ciemności, ale pozostały martwe, a z lasu wilcy ciągnęli na
1248   3,  29 |       najeźdźców założym gród, stolicę, a nazwany będzie Kneźnem.
1249   3,  29 |               kaziły powietrza i ziemi, a gdy lud spocznie, wnet grodzisko
1250   3,  29 |       powtórzyli okrzykiem: - Kneźno! - a wojewodowie stali, jeden
1251   3,  29 |          głęboka, noga była poszarpana, a liście i huba przykładane
1252   3,  29 |                 oczy błyskały radością, a gdy słabł na chwilę, rzeźwiła
1253   3,  29 |          prosili: Doman, Ludek, Sambor, a wszystkich ich tam ciągnęła
1254   3,  29 |               pozdrówcie ją ode mnie... A ty, Domanie?~- Ja pojadę -
1255   3,  29 |                  że śpiew ich słyszeli, a przypłynąwszy bliżej, znajdowali
1256   3,  29 |                 ostrowu brzeg i drzewa, a nad chramem dymu słup czerwieniejący
1257   3,  29 |                i chat czerwone okienka, a na łące obozy ludzi, co
1258   3,  29 |              przed Pomorcami schronili, a bitwę słyszeli tylko w wichrów
1259   3,  29 |            uśmiechem. Domana rumieńcem, a nad Dobkiem schyliła się
1260   3,  29 |             Dobek wskazał mu na nogę.~- A ty... gdzie mu ten raz oddałeś? -
1261   3,  29 |                pod ręce i szli wszyscy, a Dziwa im przodowała. Niekiedy
1262   3,  29 |                 Doman, złożono rannego, a Dziwa pobiegła zaczerpnąć
1263   3,  29 |             uśmiechając się do niego. - A teraz spoczywajcie tylko...~
1264   3,  29 |               jak szli warcząc do boju, a młoty o tarcze uderzały
1265   3,  29 |                  płynęła do strumienia, a ze strumienia do jeziora,
1266   3,  29 |                 się nad Piastuna głową, a czarne kruki nad Leszkami,
1267   3,  29 |                ciała... mówił, ustawał, a słuchająca ciżba wołała:~-
1268   3,  29 |               noc mógł zamilknąć Doman, a bogom chcąc jeszcze złożyć
1269   3,  29 |              mruknęła - oj, wiem ja co! A com obiecała, pamiętacie,
1270   3,  29 |                  paneczku... umiem...~- A cóżeście zaczynili dla mnie? -
1271   3,  29 |                  oj! - zawołała stara - a tegoż to wy nie rozumiecie,
1272   3,  29 |                  dłonią zasłoniła usta, a w ucho mu rzuciła:~- Już
1273   3,  29 |             opierała, nie skaleczy... - A jakże ja ją od chramu porwać
1274   3,  29 |          kneziowie, brali je i kmiecie, a do chramu się okupywali.~
1275   3,  29 |         spodziewała, zarumieniona nieco a smutna. Fartuszek przyłożyła
1276   3,  29 |                 go nie chciał spotykać, a nie uciekała.~Zbliżył się
1277   3,  29 |           gdybym ja za was okup złożył, a was z Lednicy zabrał do
1278   3,  29 |                  nie możecie wy tego! - A jakby się stało?~Gdy Doman
1279   3,  29 |           cisnęła, na ognisko patrzała, a poza siebie rzucała okiem
1280   3,  29 |               przez szparę między oponą a słupem, przyległszy blisko
1281   3,  29 |                 źle robili, co za dziw? A tobie co po tym? - A co
1282   3,  29 |              dziw? A tobie co po tym? - A co im się stało za to? -
1283   3,  29 |               tylko się mierząc oczyma, a Doman w duchu powtarzał:~-
1284   3,  30 |        pokrywano. Roili się tam ludzie, a choć praca smutną była,
1285   3,  30 |                 wasze zwycięstwo i łupy a jeńce? Garść ziemi na oczy,
1286   3,  30 |               pole oczyszczone zostało, a wiatr odniósł dymy ze zgliszczów,
1287   3,  30 |                  Stali tak dzień i dwa, a na trzeci wojewodowie przyszli
1288   3,  30 |             koni. Bumir przodem jechał, a za nim Leszkowie.~Ściśnięci
1289   3,  30 |                 na tej ziemi ojczyce. - A dziś kmieci, jeszcze starszych
1290   3,  30 |              swobody wziąć chcieliście, a tych my odebrać nie damy.
1291   3,  30 |                 z waśnią, nie z gniewem a żalami, ale z pokojem.~-
1292   3,  30 |                    Ojca mścili i matkę, a krew rodzica świętą jest
1293   3,  30 |          Zadumał się Piastun głęboko.~- A dlaczego wy prosicie za
1294   3,  30 |        spokojnie:~- Wstrzymamy pochód - a gdy przyjdą Leszkowie, radźcie
1295   3,  30 |             tylko przypasawszy do boku.~A że do rady kołem zasiadać
1296   3,  30 |             powoli podszedłszy stanęli, a Bumir przed nich do rozmowy
1297   3,  30 |                  żądając miru i ręki.~- A wy? - zapytał gość młodszy.~-
1298   3,  30 |                  usiądźcie, słuchajcie, a głosy swe dajcie...~Szli
1299   3,  30 |        nienawistny ród. Zaczęli jątrzyć a podpalać, twarze bladły
1300   3,  30 |               długo i gorąco gość obcy, a choć zrazu starszyzna się
1301   3,  30 |              wniosą...~- Siedzimy i my, a siedzieć będziemy rozbrojeni
1302   3,  30 |             powtarzały się głosy rożne, a Piastun słuchał w milczeniu
1303   3,  30 |                wszyscy kamyki w rękach, a przyszedłszy nad wodę, gdy
1304   3,  30 |                wojny nie będzie więcej, a zgoda i pokój panować mają
1305   3,  30 |             stało, obozem nad jeziorem, a czeladź posłano po dworcach
1306   3,  30 |                wodę ze źródła świętego. A gdy się to działo, jak po
1307   3,  30 |             tedy dzień zakładzin grodu, a słońce wstało jasne i wesołe,
1308   3,  30 |            odwrócił, zapuścił w ziemię, a woły, jakby nań czekały
1309   3,  30 |               lecąc nad głową orzącego, a dwa bociany, z obu stron
1310   3,  30 |                kneziowski złożone były. A było obyczajem prastarym,
1311   3,  30 |                założony został i progi, a pierwszy człowiek miał je
1312   3,  30 |                wszedł bezpiecznie kneź, a za nim starszyzna. Zaczęto
1313   3,  30 |               drzwi zawrzeć było można, a na ognisku naniecić ognia,
1314   3,  30 |               barcie leśne przypominał. A na wiosnę stała się rzecz
1315   3,  30 |          kmiecie po dworach rozjechali, a Doman też powrócił do siebie -
1316   3,  30 |               do siebie - chodził długo a myślał, co ma począć, aby
1317   3,  30 |               ją znowu porwać i uwieźć, a w domu panią uczynić.~Dobek
1318   3,  30 |             trawach wysokich pochowali, a Doman pieszo naprzód udał
1319   3,  30 |               gdy powróci, zabawiajcie, a choćbyście krzyk jaki usłyszeli,
1320   3,  30 |               za nią, jakiego zażądają, a wziąć ją muszę. Krwią ją
1321   3,  30 |              cały ostrów przetrząsając, a nie śmiejąc jednak nikogo
1322   3,  30 |             Tymczasem szła nad brzegiem a on coraz przysuwał się bliżej.~
1323   3,  30 |                wpół, podniósł od ziemi, a choć krzyknęła, wołając
1324   3,  Dop|              którzy się z nim zetknęli, a podziwiając ich wzrost i
1325   3,  Dop|               co wyrobili w sobie sami, a nie mogą od razu przyswoić
1326   3,  Dop|                 pozostają marzycielami, a dają się podbijać, zawojowywać
1327   3,  Dop|             zmian z przeszłości narodu, a raczej części jego składowych,
1328   3,  Dop|               spokrewnione z Lechitami, a raczej do nich należące,
1329   3,  Dop|                 rządach monarchicznych, a raczej patriarchalnych ojca
1330   3,  Dop|               patriarchalne w początku, a po nich ów rząd małych jednostek
1331   3,  Dop|                 szczęśliwości i pokoju, a lud, po zgonie, wdzięczny
1332   3,  Dop|        opłakawszy łzy fałszywymi brata, a nawet panowanie jego trwa
1333   3,  Dop|                 ją skłonić do zamęścia, a Długosz wie nawet, jak wymownie
1334   3,  Dop|                 podaniami słowiańskimi, a mianowicie czeskimi.~W rozwoju
1335   3,  Dop|             imię jest lechicko-czeskie, a raczej staro-słowiańskie),
1336   3,  Dop|               świadomy sztuki wojennej, a wyższy dowcipem i przemysłem
1337   3,  Dop|               wielu zacnych przymiotów, a stąd wielką miał u ludzi
1338   3,  Dop|              się rączym pędem w zawody, a kto by w tym wyścigu pierwszy
1339   3,  Dop|       starszyzny urządzone były ławice, a widzowie, gorąco przejęci,
1340   3,  Dop|                się, Leszka rozszarpano, a pieszy ów, skromny chłopak,
1341   3,  Dop|            tradycja o znaczeniu wyrazu, a równie zajmująca jest powieść
1342   3,  Dop|                 Leszka III z żony jego, a że oprócz niego z nałożnic
1343   3,  Dop|                kronikarz przechodzi tu, a raczej przeskakuje, znajdując
1344   3,  Dop|         górzyste sprzykrzyły Popielowi, a wreszcie i Gniezno także,
1345   3,  Dop|               jak najgorsze~skłonności, a Długosz znowu charakteryzuje
1346   3,  Dop|                rad pilnował wianeczków, a nie broni". Oprócz tego
1347   3,  Dop|                 nie wymogli na nim nic, a zjednali sobie nienawiść
1348   3,  Dop|             stryjów do siebie zaprasza, a niby czując się bliskim
1349   3,  Dop|            obrzęd pogrzebowo-religijny, a potem zastawiono hojną biesiadę.
1350   3,  Dop|               swój usuwać z niebokręgu, a Popiel skończył już grę
1351   3,  Dop|        pracowitą robotą ryty misternie, a podstawiony zręcznie przez
1352   3,  Dop|          Popielowi, aby go pokosztował, a drudzy uważali za czysty
1353   3,  Dop|           jakoby pił do obecnych panów, a zdmuchnąwszy pieniste bełty
1354   3,  Dop|      rzeczywiście ani dotknął się usty, a tym mniej pokosztował napoju,
1355   3,  Dop|              szaleją z bólu i umierają, a Popiel śmierć tę ogłasza
1356   3,  Dop|               wzrostu niskiego i krępej a silnej budowy ciała - był
1357   3,  Dop|            dramatyzuje te baśnie stare, a zarazem zaciera ich pierwotną
1358   3,  Dop|          występku, prędzej czy później, a cnota zostaje nagrodzona.~